Semua Bab ตัวร้าย ชาตินี้ไม่คิดแย่งชิงอีกแล้ว: Bab 71 - Bab 80

บรรยากาศภายในท้องพระโรงดำเนินไปอย่างกดดัน แตกต่างจากบรรยากาศภายในเมืองหลวงทันทีที่การสอบสิ้นสุดลง รายชื่อบัณฑิตซึ่งสอบติดสามอันดับแรกก็ถูกนำมาติดประกาศในเวลาต่อมาซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่หลิวกังเดินทางกลับถึงจวนพอดี“กังเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง แน่ใจหรือไม่ว่าจะไม่ทำให้ครอบครัวขายหน้า”หลิวกังเผยยิ้มให้บิดาแม้รอยยิ้มนั้นจะไปไม่ถึงดวงตาก็ตามคุณชายรองหลิวก้าวเดินเข้าไปในบ้าน ไม่ได้รู้สึกอะไรกับท่าทางกระตือรือร้นของหลิวฟางเลยสักนิดบิดาผู้ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยให้ความสนใจ พอได้เห็นเขาหันมาให้ความสนใจ นอกจากความรู้สึกสมเพชในแววตาแล้วคุณชายรองหลิวก็ไม่มีความรู้สึกอื่นใดให้อีกฝ่ายไม่โหยหาความรัก ไม่รู้สึกยินดีในการกระทำถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะเผยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจนฉากหน้าหลิวกังยังคงทำตัวเป็นบุตรชายแสนเชื่อฟัง บุตรชายที่ต้องการความรักความเอาใจใส่ ไม่ให้ใครจับผิดหรือนำไปนินทาได้ว่าคุณชายรองหลิวเนรคุณหลังได้เกาะต้นไม้ใหญ่อย่างจวนแม่ทัพ“ท่านพ่อข้ามั่นใจว่าจะทำได้ดีขอรับ ฝ่าบาทถึงกับเอ่ยชมลูกว่าสมกับเป็นคนที่ท่านแม่ทัพให้ความสนใจ สมกับเป็นบุตรชายของขุนนางหลิว”หลิวฟางได้ฟังแล้วก็เบิก

“ได้ยินข่าวนั่นหรือเปล่า”“เรื่องที่คุณชายใหญ่ตระกูลหลิวโกงการสอบขุนนางแล้วถูกฮ่องเต้จับได้นะหรือ”“ใช่ ๆ ไม่เพียงเท่านั้นมารดาของอีกฝ่ายยังถูกท่านเสนาหย่าขาด ส่วนเขาก็ถูกขับไล่ออกจากตระกูล”“สมควรแล้ว เมื่อก่อนทำตัวอวดดีนัก จากนี้คงไม่กล้าอวดดีอีกแล้ว”“นี่สินะที่คนเขาเรียกว่ากรรมตามสนอง อุตส่าห์เกิดในตระกูลดี แต่กลับไม่คิดรักษา สมน้ำหน้าแล้ว”“สมควรแล้วจริง ๆ ”หลิวซือนิ่งฟังคำพูดระคายหูจากชาวบ้านรอบกาย รู้สึกโกรธแต่กลับทำอะไรไม่ได้เขาถูกท่านปู่สั่งห้ามไม่ให้ทำเรื่องให้ตระกูลหรูเสียชื่อเสียง ไม่อย่างนั้นจะถูกขับออกจากตระกูลอุตส่าห์รอดพ้นจากการถูกเนรเทศมาได้ด้วยความช่วยเหลือของท่านปู่หลิวซือจึงต้องกัดฟันอดทน แม้ใจจะอยากลุกขึ้นไปกระชากคอคนที่บังอาจนินทาตนมากแค่ไหนก็ตามชาวบ้านพวกนี้ดีนัก ก่อนหน้านี้ยังไม่กล้านินทาตน แต่พอเห็นคนล้มก็พร้อมเหยียบซ้ำหลิวซือที่อดกลั้นไม่ไหวแล้วลุกพรวดพลาดออกจากร้าน ชาวบ้านเห็นก็พากันมองตามด้วยความสงสัย“เป็นอันใดของเขา รีบร้อนอะไรเสียขนาดนั้น”หลิวซือก้าวเร็ว ๆ มุ่งหน้ากลับตระกูลหรู หากยังอยู่ข้างนอกต่อเขาคงกระอักเลือดตายเพราะความโกรธแต่ใครเล่าจะว่ารู้

“วันนี้ลูกแม่งดงามที่สุดเลย”“จริงเจ้าค่ะ คุณหนูของบ่าวงดงามมากจริง ๆ”เยว่ซินหลานยิ้มขัดเขิน มองภาพสะท้อนของตนบนคันฉ่อง วันนี้คือวันมงคลของนางกับหวังเทียนหมิงผ่านชีวิตมาสองชาติไม่คิดว่าจะได้ลงเอยด้วยการแต่งงานกับแม่ทัพหนุ่ม“พอท่านอ๋องได้เห็นใบหน้าคุณหนูของบ่าววันนี้จะต้องตกตะลึงเป็นแน่เจ้าค่ะ ไม่แน่ว่าอาจถึงขั้นมองจนตาค้าง!”คนฟังหลุดยิ้มขำเอ็นดู เหลือบสายตามองอาอิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ขยับมือปักพู่ประดับผมเจ้าสาวให้“ไม่คิดว่าคำพูดของเจ้าเกินจริงไปหน่อยหรือ ถึงข้าจะงดงามขึ้นแต่ก็คงไม่ถึงขั้นทำให้ท่านอ๋องตาค้าง”“คุณหนูเชื่อบ่าวเถิดนะเจ้าคะ รอดูได้เลย บ่าวเชื่อว่าท่านอ๋องจะต้องมองคุณหนูของบ่าวจนตาค้างแน่นอน”“ได้ ๆ ข้าจะรอดู”อาอิงยิ้มพึงพอใจหันกลับไปยกถาดใส่หวีขึ้นมาให้ฮูหยินใหญ่“แม่คงจะมีโอกาสได้หวีผมให้ลูกเป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะ หลังจากนี้ก็จงใช้ชีวิตให้ดีนะลูก และหากภายหน้าท่านอ๋องทำผิดต่อเจ้าเจ้าก็ไม่ต้องกลัว กลับมาหาครอบครัวได้ แม้จะต้องตายพ่อกับแม่ก็ไม่คิดปล่อยให้เจ้าต้องอดทนต่อความอยุติธรรมใด”“ท่านแม่...”เยว่ซินหลานเอ่ยเสียงยาว มองภาพใบหน้ามารดาบนคันฉ่อง“ท่านแม่ไม่ต้องกังว

“มีความสุขหรือไม่”“ท่าน ?!”“ไม่เรียกเจ้าแล้วหรือ”“ข้าเคยเรียกท่านว่าเจ้าด้วยหรือ”คนถูกถามเผยยิ้มขบขัน ไม่เอ่ยปฏิเสธหรือยอมรับ ทำเพียงมองดวงตาเบิกกว้างของเยว่ซินหลาน เอนกายพิงเก้าอี้หลุบตามองสตรีตรงหน้า “เป็นอย่างไรบ้างมีความสุขมากหรือไม่”เยว่ซินหลานแทบไม่ต้องใช้เวลาคิด พยักหน้าเอ่ยกับอีกฝ่ายว่า “ข้ามีความสุขมาก”“มีความสุขก็ดีแล้ว เจ้ามีความสุข ข้าเองก็มีความสุข”“ขอบคุณท่านมากเลยนะเจ้าคะที่ให้โอกาสข้าได้แก้ไข ตอนนี้ข้ามีความสุขมากจริง ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็มีสิ่งหนึ่งที่สงสัยไม่คลาย”“อะไรหรือ”“คำพูดสุดท้ายที่ท่านบอกกับข้าหมายถึงอะไรหรือเจ้าคะ แล้วคนคนนั้นที่ท่านหมายถึงคือผู้ใด”แม้จะผ่านมานานแล้วเยว่ซินหลานก็ยังจำได้ดีคำพูดที่ถึงจะไม่ได้ยินแต่กลับติดตรึงอยู่ในความทรงจำ“เจ้าเชื่อเรื่องโลกคู่ขนานหรือไม่”คนถูกเอ่ยถามไม่ตอบแต่กลับเลือกเอ่ยถามแทนเยว่ซินหลานนิ่งคิดไปชั่วขณะหนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นมาว่า“ถึงข้าจะไม่เข้าใจที่ท่านพูดหมายถึงอะไร แต่ข้าเชื่อว่ามันมีอยู่จริงเจ้าค่ะ”ย้อนเวลาก็เคยมีมาแล้ว เรื่องโลกคู่ขนาดนี้ก็อาจจะมีจริงไม่ใช่หรือ“ว่าแต่ทำไมท่านถึงพูดเรื่องโลกคู่ขนานหรือเจ้าคะ หรื

“คุณชายน้อยมีตำแหน่งเป็นถึงท่านนายพล มีผู้หญิงฐานะทางบ้านดีมากมายต้องการแต่งงานด้วย ไม่รู้เลยว่าคิดอะไรอยู่ถึงไปขอแต่งงานกับผู้หญิงฐานะธรรมดา แถมหน้าตายังบ้าน ๆ อีก”“นั่นสิ แทนที่จะได้แต่งงานกับผู้หญิงเพียบพร้อมและมีฐานะเท่าเทียมกันแท้ ๆ คงไม่ใช่ว่าผู้หญิงคนนั้นทำเสน่ห์ใส่คุณชายน้อยหรอกใช่ไหม ไม่อย่างนั้นก็คงอธิบายนิสัยที่ไม่เหมือนปกติของคุณชายน้อยไม่ได้หรอก”“ชู่ อย่าพูดเสียงดังไปเดี๋ยวผู้หญิงคนนั้นก็ได้ยินเข้าหรอก”“ได้ยินก็ได้ยินสิ หล่อนจะได้รู้ตัวว่าไม่เหมาะสมกับท่านนายพลของพวกเรา ต่อไปจะได้เจียมตัวเวลาอยู่ในบ้านหลังนี้ขึ้นมาสักหน่อย”“ไม่กลัวเธอเอาไปฟ้องคุณชายน้อยเหรอ ถึงตอนนั้นพวกเราอาจจะแย่ก็ได้นะ”“กล้าฟ้องก็ลองดูสิ ฉันเองก็อยากจะรู้ว่าคุณชายน้อยจะเชื่อใครระหว่างพวกเรากับเธอ”อิ้งเยว่มองผ่านหน้าต่างลงไปด้านล่าง เงียบฟังสิ่งที่สาวใช้สองคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานด้วยแววตาเฉยชา เธอไม่ได้โกรธหรือรู้สึกโมโหกับท่าทางอวดดีของพวกเธอ ด้วยรู้ดีว่าอีกไม่นานทั้งสองคนจะถูกไล่ออกทำไมอิ้งเยว่ถึงรู้นะเหรอ? เพราะเธอไม่ใช่อิ้งเยว่ที่คนพวกนี้กำลังพูดจานินทาแต่เป็นอีกคนซึ่งวิญญาณหลุดเข้ามาอยู่ใ