جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ดวงตาเบิกค้างท่าทางเหมือนคนสิ้นสติก่อนจะกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้กระทั่งว่าเอาแรงมาจากไหนถึงสามารถดิ้นหลุดจากการจับกุมของบุรุษรูปร่างกำยำลนลานคลานเข่าเข้ามาดึงกระชากร่างไร้วิญญาณของบิดาเข้าสู่อ้อมกอด“หลิวซือเจ้าพอใจแล้วใช่ไหม ข้าบอกแล้วไม่ว่าอะไรข้าล้วนยินดีทำเหตุใดถึงยังสังหารบิดามารดาข้าอยู่อีก!!”ใบหน้าหญิงสาวเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา แววตาเศร้าโศกเสียใจแฝงไปด้วยอารมณ์เคียดแค้นชิงชังคนถูกจ้องกลับไม่สะทกสะท้าน ยันศอกบนเก้าอี้เท้าคางบนหลังมือ หลุบสายตามองสีหน้าเจ็บปวดทรมานของสตรีตรงหน้า“เพราะข้าอยากเห็นสีหน้าเจ็บปวดและสิ้นหวังของเจ้าอย่างไรเล่า ว่ากันตามจริงครอบครัวเจ้าสามารถหลุดพ้นจากข้อกล่าวหาได้แต่เหตุใดข้าต้องทำเช่นนั้น ในเมื่อการสังหารพวกเขาทำให้เจ้าเจ็บปวดได้มากกว่า”ในหูอื้ออึง สมองคล้ายไม่รับรู้สิ่งใดไปชั่วขณะร่างกายเยว่ซินหลานถึงกับทรุดลงหลังได้ยินความจริงจากปากที่แท้เขาดึงดันจะลงโทษครอบครัวนางเพราะเหตุนี้สินะ เพียงเพราะต้องการให้ตนรู้สึกเจ็บปวดทรมานจากการสูญเสียคนรักเหมือนที่อีกฝ่ายรู้สึกถึงจะรู้อย่างนั้นเยว่ซินหลานก็คิดว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับนางอยู่ดี คนที่หลิวซ

มื้ออาหารจบไปอย่างเรียบง่ายท่ามกลางอาการงุนงงไม่เข้าใจของคนทั้งสามเยว่ซินเจ่ามองน้องสาวที่วันนี้นิสัยแปลกประหลาดกว่าทุกวันด้วยสายตาพิจารณา ปกติยามนี้น้องสาวจะออกจากบ้านไปวนเวียนตามติดบุตรชายอัครมหาเสนาบดี ทว่าวันนี้นอกจากจะมานั่งกินข้าวด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา หลังกินข้าวเสร็จนางยังไม่มีทีท่าจะลุกไปไหน“พี่ใหญ่เหตุใดถึงมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น” เยว่ซินหลานเอ่ยถามด้วยความสงสัยพี่ใหญ่ของนางเหตุใดถึงมองมาด้วยสายตาสงสัยหรือบนหน้านางมีอะไรติดอยู่?มือเรียวสวยยกขึ้นสัมผัสใบหน้าพลางมองหน้าพี่ชายไปด้วย“เจ้าไม่ออกจากบ้านหรือ”“ออกจากบ้าน?” หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันชั่วครู่ก่อนจะเข้าใจความนัยในคำถาม“อ๋อ ข้าไม่ออกไปแล้วและจะไม่ไปตามตื๊อคุณชายหลิวด้วย”“...”ทั้งสามคนมองเยว่ซินหลานอย่างไม่อยากจะเชื่อไม่ไปตามตื๊อแล้ว? นางพูดจริงหรือ“หลานเอ๋อร์ลูกไม่ได้ไม่สบายตรงไหนใช่ไหม?” เป็นเยว่ซือซานเอ่ยถามพร้อมยกมือสัมผัสหน้าผากบุตรสาวตัวก็ไม่ได้ร้อนนี่“ซินหลานเจ้าไม่ได้เจ็บป่วยใช่ไหม?” เยว่ซินเจ่าเอ่ยถามย้ำ“พวกท่านเป็นอะไรเนี่ย ข้าไม่ได้ป่วยหรือไม่สบายตรงไหน” หญิงสาวดันมือบิดาออก กวาดตามองคนทั้งสาม “ข

“อะไรหรือ?” หวังเทียนหมิงมองม้วนกระดาษในมือสหาย“เปิดดูสิ”แม่ทัพหนุ่มหยิบม้วนกระดาษมาเปิดดูอย่างสงสัย แต่หลังได้เห็นสิ่งที่เขียนอยู่บนกระดาษดวงตาสีรัตติกาลถึงกับสั่นระริก หัวใจสั่นสะท้านอย่างไม่อาจห้ามได้ น้ำเสียงยามเอ่ยออกมาสั่นไหวแตกต่างจากยามปกติอย่างชัดเจน “เจ้า...ไปได้ม้วนกระดาษนี้มาจากที่ใด”เยว่ซินเจ่ามองสีหน้าตื่นตกใจของเขา “อะไรหรือ? หรือม้วนกระดาษมีปัญหา?”เขาไม่ตอบคำถาม แต่เลือกเอ่ยถามแทน ในใจรู้สึกไม่ชอบมาพากลม้วนกระดาษนี้คงไม่ได้เขียนเรื่องไม่ถูกไม่ควรเอาไว้หรอกใช่ไหม? หากใช่ตนคงต้องรีบหาข้ออ้างปฏิเสธทุกอย่างเสียแล้วจะปล่อยให้หวังเทียนหมิงคาดคั้นเอาคำตอบไม่ได้ ถึงจะต้องผิดใจกับสหายแต่ก็ต้องปกป้องน้องสาวเอาไว้ให้ได้“ทำหน้าหนักใจอะไรของเจ้า หรือเจ้ายังไม่ได้ดูภาพวาดในนี้”“ภาพวาด?” เยว่ซินเจ่าก้าวมาหยุดข้างกายก้มหน้ามองภาพวาดในมือทันใดนั้นนัยน์ตาชายหนุ่มพลันขยายขึ้นอย่างชัดเจน สองมือสั่นเทายกขึ้นสัมผัสเบา ๆ “สิ่งนี้”“หากสิ่งนี้สามารถสร้างขึ้นมาได้ตามภาพวาดแผ่นนี้ละก็ อำนาจของกองทัพจะยกระดับขึ้นมาก ไม่ต้องหวาดกลัวการรุกรานจากเพื่อนบ้านแถบชายแดนแล้ว” น้ำเสียงหวังเทียนหม

เจียงลี่ถิงเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาเหตุใดนางถึงมีความรู้มากมายขนาดนั้น ซึ่งเมื่อมองจากพื้นเพครอบครัวแล้ว ด้วยความสามารถในการหาเงินไม่กี่สิบเหวินในแต่ละวันไม่มีทางที่พวกเขาจะส่งเสียให้เจียงลี่ถิงมีความสามารถได้มากมายจนเป็นที่น่าอัศจรรย์แถมความรู้ที่นางมียังเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมากก่อนราวกับว่านางไม่ใช่คนในแคว้นนี้แต่เป็นสิ่งแปลกประหลาดที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาเยว่ซินหลานที่ค่อย ๆ ฉลาดขึ้นคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก“นางคงไม่ได้พึ่งพาคนมีอำนาจจากแคว้นอื่น ปลอมตัวเข้ามาเป็นไส้ศึกในแคว้นถังหรอกใช่ไหม?” แต่หากจะบอกว่าเป็นไส้ศึกยามแคว้นถังเกิดสงครามเยว่ซินหลานก็ไม่เคยได้ยินข่าวเกี่ยวกับอาวุธที่เหมือนกับของแคว้นถังจากแคว้นอื่น ๆ เลย“โอ๊ยยย!! ไม่คิดแล้ว” หญิงสาวขยี้ศีรษะอย่างแรงจนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ทิ้งตัวลงนอนอย่างหัวเสียในเมื่อคิดไม่ออกก็ไม่คิดแล้ว ถึงจะไม่รู้แน่ชัดว่านางได้ความรู้มากมายนี้มาจากที่ใด แต่ตอนนี้ใครนำมันออกมาก่อนย่อมถือเป็นความรู้ของคนคนนั้นเจียงลี่ถิงความรู้มากมายที่เจ้าแสดงให้คนในแคว้นตกตะลึง ชาตินี้ข้าขอนำมาใช้งานก็แล้วกันนะมุมปากเยว่ซินหลานเผยความเจ้าเล่ห์เด้งตัวลุกขึ้นจา

“คุณหนูหยุดฝีเท้าทำไมหรือเจ้าคะ หรือว่าลืมของ?”“ข้าหยุดมองดูเจ้านั่นแหละ” ปลายนิ้วเรียวเคาะหน้าผากอาอินเบา ๆ “ปกติก็อยู่แต่ในเรือน ไฉนถึงได้รู้เรื่องของแม่ทัพใหญ่ละเอียดถึงเพียงนี้”คนถูกเคาะหน้าผากยกมือขึ้นลูบเบา ๆ ส่งยิ้มใสซื่อให้คุณหนูของตนไม่ได้โกรธเคืองที่คุณหนูใช้ความรุนแรงกับตนเลยสักนิด “ถึงบ่าวจะอยู่แต่ในเรือนแต่เรื่องของท่านแม่ทัพล้วนได้ยินผ่านหูบ่อยครั้งจากบ่าวคนอื่นที่ออกไปซื้อของข้างนอก อีกอย่างนะเจ้าคะ บ่าวเคยเห็นท่านแม่ทัพใหญ่ด้วยตาตนเองมาครั้งหนึ่ง รูปงามสมคำร่ำลือจริง ๆ เจ้าค่ะ หากภายภาคหน้าคุณหนูคิดจะตกลงปลงใจกับบุรุษใดละก็บ่าวอยากให้คุณหนูพิจารณาท่านแม่ทัพเป็นอันดับแรก”โป๊ก!“โอ๊ย!”“เจ้านี่จะจริงจังเกินไปแล้ว” เยว่ซินหลานเคาะหน้าผากอาอิงด้วยความหมั่นไส้อีกครั้ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อย “เจ้าอายุพึ่งจะเท่าใด สนใจเรื่องความรักระหว่างชายหญิงให้มันน้อย ๆ หน่อย อายุเท่าเจ้ายังไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องพวกนี้ให้มันมากนัก”อาอิงยกมือลูบหน้าผากเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม “บ่าวอายุสิบสี่ปีแล้วนะเจ้าคะ ปีหน้าก็เหมาะจะแต่งงานแล้ว”“เจ้านี่ยังไม่หยุดใช่ไหม”“บ่าวไม่พูดแล้วเจ้าค่