جميع فصول : الفصل -الفصل 60

“เจ้าตัดสินใจได้แล้วหรือ” หวังเทียนหมิงเอ่ยถามอย่างประหม่า มองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาเป็นกังวล หัวใจดวงน้อยในอกเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอกความรู้สึกของเขาในยามนี้คล้ายกำลังเดินขึ้นลานประหาร รอคำสั่งลงทัณฑ์จากเยว่ซินหลานก็ไม่ปาน“ฮึ”“เจ้าขำอะไร”“ขำท่านอย่างไรเล่า ดูท่านสิ ทำสีหน้ากังวลอะไรของท่าน ข้ามาพูดเรื่องความร่วมมือไม่ได้มามอบคำสั่งประหารเสียหน่อย”แม่ทัพใหญ่เผยยิ้มบาง“เรื่องที่ท่านอยากจะช่วยเหลือข้า ข้าตกลง”“เจ้าพูดจริงใช่ไหม”“ข้าพูดจริง อีกอย่างด้วยอำนาจของท่านการจะดึงหลิวซือลงมาคงทำได้ไม่ยากนัก แต่ข้าไม่คิดจัดการเขาตรง ๆ”“เจ้ามีแผนจะทำอะไร”“แย่งชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลมาจากเขา ผลักดันหลิวกังขึ้นไปแทนที่”“เจ้าไม่กลัวหลิวกังทรยศหรือ”มุมปากงดงามแย้มบาง “หลิวกังไม่มีทางทรยศ”“...”“เกิดจากอนุแต่กลับมีความสามารถมากกว่าบุตรชายภรรยาเอก ท่านคิดว่าชีวิตความเป็นอยู่ของอีกฝ่ายในตระกูลหลิวจะเป็นอย่างไร”“คงไม่ดีนัก”“อย่างที่ท่านคิด หลิวกังไม่ได้มีชีวิตที่ดีนักในตระกูลหลิว ถ้าจะพูดให้เห็นภาพเขาและมารดาใช้ชีวิตดีกว่าบ่าวในเรือนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในฐานะบุรุษใครบ้างไม่มีความทะเยอท

ชายหนุ่มวัยสิบปีเงยหน้ามองกิจการร้านค้าตระกูลเยว่ด้วยความรู้สึกประหม่า ก่อนจะเหลือบสายตามองร้านค้าคลายร้อนที่ตั้งแต่เปิดตัวมาก็มีลูกค้าเนืองแน่นอยู่ตลอดส่งผลให้กิจการเหลาอาการตระกูลเยว่รุ่งเรืองตามไปด้วยการเปิดตัวสินค้าชนิดใหม่ซึ่งเกิดจากความคิดของสตรีผู้หนึ่งเป็นที่พูดถึงของชาวบ้านเป็นอย่างมาก ไม่เพียงแค่นั้นกระทั่งสหายร่วมเรียนของเขาหลายคนก็ยังพูดถึงเยว่ซินหลาน พวกเขาถึงขั้นเอ่ยปากว่าพี่ชายของตนตาไม่ดี ถึงได้ปล่อยให้สตรีมีความสามารถเช่นนั้นหลุดมือไปด้วยความสามารถในการหาเงินของเยว่าซินหลานจะต้องช่วยปูทางเรื่องเส้นสายในการเป็นขุนนางได้ไม่มากก็น้อยแต่เรื่องนั้นไม่เกี่ยวอันใดกับหลิวกัง ชายหนุ่มไม่คิดเอ่ยปากวิจารณ์แค่นั่งฟังเงียบ ๆ ไม่ออกความเห็นส่วนเหตุผลที่เขามาเยือนร้านค้าตระกูลเยว่ในวันนี้เพราะเมื่อสองวันก่อนจู่ ๆ ตนก็ได้รับจดหมายไม่เขียนชื่อผู้ส่งปรากฏบนโต๊ะในห้องหนังสือ เนื้อความในกระดาษพูดถึงชีวิตความเป็นอยู่ของเขาในตระกูลหลิวอย่างคร่าวๆ นอกจากนี้ยังพูดถึงเรื่องการสอบฮุ่ยซื่อที่จะจัดขึ้นในปีหน้า เนื้อความนั้นทำให้เขาตัดสินใจเดินทางมายังสถานที่นัดพบบุรุษวัยยี่สิบถอนหายใจหนักชั

“ท่านแม่ทัพใหญ่” ทหารนายหนึ่งก้าวออกมาทำความเคารพหลังหวังเทียนหมิงก้าวเข้ามาในโรงยุทโธปกรณ์ของกองทัพ“ไม่ต้องมากพิธี งานที่ข้าสั่งไปถึงไหนแล้ว”“เรียนท่านแม่ทัพทุกอย่างเรียบร้อยดี เชิญด้านนี้ขอรับ” ทหารชั้นผู้น้อยทำท่าทางเชื้อเชิญให้ทั้งสองเดินตามไป แน่นอนว่าการปรากฏตัวของเยว่ซินหลานทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย แต่ใจไม่กล้าพอจะเอ่ยปากถาม เหตุใดสตรีนางหนึ่งถึงเข้ามาอยู่ในกองทัพได้ทั้งสองเดินตามการนำทางของทหารชั้นผู้น้อยไม่นานก็มาถึงลานประลองด้านหลัง พื้นที่ตรงนี้เนืองแน่นไปด้วยทหารหลายนายที่มีความสนอกสนใจ อยากรู้อยากเห็นพวกเขาหลายคนล้วนรู้ข่าวเรื่องอาวุธชนิดใหม่กันแล้ว วันนี้ถือเป็นครั้งแรกของการแสดงอานุภาพหลายคนจึงอดกลั้นความต้องการของตนไม่ไหวมายืนรอการทดสอบ“ท่านแม่ทัพ เชิญขอรับ”หวังเทียนหมิงและเยว่ซินหลานเดินมาหยุดหน้ากระโจมเปิดโล่งเผยให้เห็นลานประลองตรงหน้า หย่อนตัวนั่งบนโต๊ะเตี้ยตัวยาว“เป็นอย่างไรบ้าง” แม่ทัพใหญ่เอ่ยถามเยว่ซินหลานหญิงสาวหยิบอาวุธชนิดใหม่ขึ้นมาพิจารณา ชาติก่อนเคยมีโอกาสได้สัมผัสใกล้ ๆ อยู่ครั้งหนึ่งมาชาตินี้ครั้นได้สัมผัสอีกครั้งจึงยิ่งมั่นใจว่า ภาพวาดที่ให้ไปนั้น

แผนการทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่น กิจการร้านค้าตระกูลเยว่ก็ดำเนินไปด้วยดี หลายเดือนมานี้ตระกูลเยว่เรียกได้ว่าทุกวันมีแต่ความเจริญก้าวหน้า นอกจากนี้นับตั้งแต่เยว่ซินหลานถูกแต่งตั้งเป็นท่านหญิงชื่อเสียงของนางก็ดีมาก ถึงขั้นธรณีประตูตระกูลเยว่ไม่เคยเงียบเหงาเลยสักวันปึง!!ฝ่ามือหนาตบลงบนโต๊ะน้ำชาข้างตัว“คนพวกนี้คิดว่าตระกูลเราโง่หรือไร ก่อนหน้านี้ลูกแม่ชื่อเสียงไม่ดีก็หลีกหนีหาย พอลูกถูกแต่งตั้งเป็นจวิ้นจู่ก็รีบยื่นกิ่งมะกอกมาให้ทันที เหอะ!” เหมยจวิ้นถอนหายใจหนักด้วยแรงอารมณ์“ท่านแม่อย่าโมโหไปเลยนะเจ้าคะ พวกเขาอยากทำอะไรก็ปล่อยไปให้ทำเถิด ตระกูลเราไม่ตอบรับเสียอย่างจะทำอะไรได้” เยว่ซินหลานบีบ ๆ นวด ๆ แขนมารดา พยายามใช้น้ำเสียงโน้มน้าวให้คลายความโมโหหลายเดือนมานี้จดหมายสู่ขอถูกส่งมาที่จวนไม่ขาดสาย หลายตระกูลที่ส่งมาส่วนมากล้วนเคยนินทาเยว่ซินหลานลับหลังมาก่อนกันทั้งนั้นเมื่อก่อนไม่เพียงสังคมภรรยาขุนนางเท่านั้นที่หยิบยกเรื่องนิสัยพฤติกรรมของเยว่ซินหลานขึ้นมาพูดสนุกปาก กระทั่งในท้องพระโรงเวลาประชุมเช้าของเหล่าขุนนางก็ยังมีคนหยิบยกขึ้นมาเหน็บแนมเยว่ซือซานว่าอบรมสั่งสอนบุตรสาวได้ดีมาตอนนี

ฮูหยินใหญ่แห่งจวนตระกูลเยว่ก้มมองชิ้นเนื้อให้ถ้วยของตน ขยับตะเกียบคีบขึ้นมาก่อนจะนำชิ้นเนื้อเข้าปากทันทีที่ลิ้นสัมผัสรสชาติที่ไม่เคยได้ลิ้นลองพลันทำให้ดวงตาเบิกกว้างขึ้น หันขวับมองบุตรสาว “หลานเอ๋อร์สิ่งนี้!”“อร่อยใช่ไหมเจ้าคะ”เหมยจวิ้นพยักหน้าขยับปากเคี้ยวชิ้นเนื้อ หลังกลืนลงคอถึงเอ่ยออกมาว่า “อร่อยมาก ตัวน้ำแกงเข้าเนื้อเป็นอย่างดี รสชาติเค็มเผ็ดกำลังดี แต่หลังกลืนเนื้อลงคอลิ้นกับคล้ายไม่รู้สึกอันใด”“สิ่งนั้นเรียกว่ารสชาเจ้าค่ะ”“รสชา?”เยว่ซินหลานพยักหน้า “เจ้าค่ะ น้ำแกงหม้อนี้มีสมุนไพรหลายชนิดเป็นส่วนผสมทำให้เกิดกลิ่นหอมเฉพาะเวลากินเข้าไปนอกจากรสเผ็ดเค็มกำลังดีแล้วยังมีรสชาซึ่งช่วยกระตุ้นความยากเพิ่มขึ้นอีกด้วย”“พอลูกอธิบายเช่นนี้แม่ก็รู้สึกอยากจะกินเพิ่มจริง ๆ ทั้งที่ปกติไม่ชอบกินเผ็ดแท้ ๆ”“ท่านแม่ชอบก็ดีแล้วเจ้าค่ะ ว่าแต่...” นัยน์ตาพึงพอใจหันมองบิดา “ท่านพ่อไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรือเจ้าคะ”เยว่ซือซานที่ขยับตะเกียบคีบของในหม้อใส่ถ้วยไม่หยุดตั้งแต่ได้กินเนื้อคำแรกชะงักกึก เงยหน้ายิ้มแห้งส่งให้ลูกสาว ก่อนจะกระแอมไอแก้เขินพยายามรักษามาดผู้นำตระกูล “หม้อไฟนี้อร่อยมากเหมาะจะกินใน