บททั้งหมดของ Under Cover Maid and the Billionaire Assassin: บทที่ 11 - บทที่ 20

Chapter 11Alena’s POV“Si Alena, nasaan?” malakas na sigaw ni Boss MJ na umalingawngaw sa buong bahay.Kahit nasa ikalawang palapag ako, malinaw kong narinig ang boses niya. Hindi iyon simpleng pagtawag. Iyon ang klase ng tinig na kayang magpatigil sa lahat ng taong nasa paligid.“Alena! Alena! Gising na!”Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata habang pilit na nilalabanan ko ang bigat ng aking mga talukap. Pakiramdam ko ay ilang minuto pa lamang akong nakakatulog.“Manang...” paos kong sambit.“Susmaryosep, hija! Bilisan mo! Kanina ka pa hinahanap ni Boss. Tanghali na! Ano ba kasi ang nangyari sa iyo? Ang aga-aga pa naman nating natulog kagabi.”Napaupo ako sa kama habang hinihimas ko ang sentido ko.Kung alam lang ni Manang Isay ang totoong nangyari kagabi.Hindi ako basta napuyat.Napasabak ako sa isang operasyong hindi naman dapat ay sinalihan ko.Matapos kong magmanman sa Sto. Alonzo, akala ko ay tahimik na ang gabi. Ngunit bigla akong nakasalubong ng isang lalaking armado.

Chapter 13Alena's POVSinamahan ko si Manang Isay sa palengke. Hindi naman talaga ako obligadong gawin iyon, pero dahil wala si Boss MJ at may mahalagang lakad siya sa labas ng Sto. Alonzo, naisip kong tumulong na lamang sa ibang gawain sa mansyon. Hindi ako sanay na nakaupo lang at naghihintay. Mas gusto kong may ginagawa, lalo na kung makakatulong iyon sa mga taong naging mabait sa akin.Bukod pa roon, isa rin itong magandang pagkakataon para mas mapagmasdan ko ang buong Sto. Alonzo. Bilang isang undercover, bawat lugar, bawat mukha, at bawat kilos ng mga tao ay mahalagang impormasyon. Hindi ako maaaring maging kampante kahit sandali."Salamat, Alena," nakangiting sabi ni Manang Isay habang naglalakad kami sa pagitan ng mga tindahan. "Sa lahat ng tao rito, ikaw lang talaga ang may kusa. Hindi ka kailangang utusan."Napangiti ako."Masaya lang po talaga akong makatulong."Tinapik niya ako sa balikat."Kung lahat ng katulong katulad mo, wala na akong iindahin."Natawa kami pareho.Na

Chapter 15Alena's POVNapabalikwas ako ng bangon.Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang maalala kong nagtatrabaho pala ako sa mansyon ng mga Valderama-Escallon bilang isang simpleng katulong."Ay naku!"Mabilis kong hinanap ang uniporme ko. Bahagyang sumakit ang kaliwa kong binti nang tumayo ako, ngunit binalewala ko iyon. Sanay na ang katawan ko sa mas matitinding sugat kaysa rito.Isinuot ko ang aking itim at puting uniporme, inayos ang buhok sa simpleng pusod, saka dumiretso sa ikalawang palapag kung saan naroon ang silid ni Boss MJ.Habang naglalakad ako sa mahaba at tahimik na pasilyo, narinig ko ang bulungan ng mga kasamahan kong katulong."Hoy, Alena!"Lumingon ako."Okay ka na ba?"Doon ko lamang napansin ang makapal na benda sa kaliwa kong binti.Napangiti na lamang ako."Okay na okay."Nagkatinginan sila."Sigurado ka?""Tingnan mo nga ang paa mo.""Isang araw pa lang mula noong nangyari ang pagsabog."Napakamot ako sa ulo.Hindi ko kasi talaga iniinda ang ganoong k

Chapter 17Mark Jacob’s POVPaglabas ko ng study room, agad kong nakasalubong ang mga katulong at empleyado ng mansyon. Kakaiba ang ingay sa hallway. May mga nagtatawanan, nagkukuwentuhan, at halatang may ipinagmamalaki sa isa't isa.Napakunot-noo ako.Halos lahat ng babae ay may suot na mga bagong purselas. Ang iba naman ay nakasuot ng magagandang bestida na parang bagong bili. Ang mga lalaki naman ay abala sa pagnguya ng mamahaling tsokolate habang nagbibiruan.Pero nang mapako ang tingin ko sa tatlong bestidang suot ng mga katulong...Nanlaki ang mga mata ko."Sandali..."Pamilyar ang mga iyon.Hindi lang pamilyar...Ako mismo ang pumili.Ako mismo ang bumili.Para kay Alena.Isa-isa kong tiningnan ang bawat detalye ng tela, ang burda, ang disenyo, pati ang kulay.Walang duda.Mga iyon nga."Bakit... sila ang may suot?"Lumapit ang ilan sa kanila at sabay-sabay na yumuko."Sir, maraming salamat po!""Ang ganda po ng regalo ninyo!""Sobrang komportable po!"Napangiti pa ang iba haba

Chapter 18Alena’s POVDumating din sa wakas ang araw ng charity event na ilang linggo naming pinaghirapan.Mula sa pagpaplano, pag-aayos ng venue, pag-iimbita ng mga bisita, paghahanda ng programa, hanggang sa pinakamaliit na detalye, halos wala kaming pinalampas ni Boss MJ.Dahil sa nangyaring sunog at pagsabog noong mga nakaraang araw, mas pinaigting pa niya ang seguridad ng buong lugar.May mga metal detector sa bawat entrance.May mga security personnel na nakakalat sa iba't ibang bahagi ng venue.May mga pulis ding nakabantay sa labas.Hindi niya gustong maulit ang anumang trahedya.Lalo na't maraming kilalang personalidad, negosyante, government officials, at mga kilalang philanthropists ang dumalo upang suportahan ang programa.Habang pinagmamasdan ko siyang kausap ang head of security, narinig kong mahina siyang nagsalita."Sana walang masamang mangyari."Hindi niya alam na narinig ko iyon.Napangiti ako nang bahagya.Sa likod ng pagiging seryoso at matapang niya, isa pala si