Lahat ng Kabanata ng Under Cover Maid and the Billionaire Assassin: Kabanata 1 - Kabanata 10

Chapter 1Alena Ortiz aka "MAGDARAGIT" POVMatinding takot ang bumalot sa buong siyudad ng Sto. Alonzo.Ilang linggo pa lamang ang nakalipas nang unang lumabas sa balita ang tungkol sa misteryosong pagpatay. Noong una, inakala ng lahat na isa lamang itong ordinaryong krimen. Ngunit habang dumarami ang mga bangkay na natatagpuan sa iba't ibang sulok ng lungsod, unti-unting napagtanto ng mga tao na may mas malalim at mas nakakatakot na nangyayari.May balibalita na ang umaatake ay isang serial killer.Ngunit ang mas nakakabahala...Walang pattern.Walang pinipili.Hindi mahalaga kung mayaman ka o mahirap. Bata man o matanda. Negosyante, estudyante, pulis, o simpleng empleyado.Kapag nagkataon lamang na nasa maling oras ka at maling lugar...Maaaring ikaw na ang susunod na biktima.Sa bawat paggising ng mga tao ay may panibagong balitang may natagpuang bangkay. Ang iba ay sa madidilim na eskinita. Ang iba naman ay sa loob mismo ng sarili nilang sasakyan. Mayroon pang nakita sa loob ng ma

Chapter 3Alena’s POVMatapos kong mapirmahan ang kontrata, hindi ko na napigilang mapangiti.Three-month probationary.₱14,000 ang buwanang sahod.Libre ang pagkain.Stay in.Para sa iba, baka maliit lang ang halagang iyon.Pero para sa akin?Panalo na ito.Hindi ko na kailangang gumastos sa pamasahe araw-araw. Hindi ko na rin kailangang mag-alala kung saan kukuha ng kakainin kinabukasan. Higit sa lahat, makakaalis na rin ako sa bahay ni Tiya Remy at sa walang katapusang panunumbat niya."Congratulations, Ms. Ortiz."Ngumiti si Mr. Delos Santos habang inaayos ang mga dokumentong pinirmahan ko."Mamaya ay may tatawag na sa loob ng mansyon. May sasalubong sa iyo para sa briefing at work assignment.""Maraming salamat po, Sir."Tumango lamang siya bago inabot ang telepono sa kanyang mesa.Ilang sandali pa ay bumukas ang malaking gate ng Valderama Escallon Mansion.Sa unang pagkakataon...Makakapasok na ako sa loob.Habang naglalakad ako sa mahabang driveway, hindi ko maiwasang matawa sa

Chapter 5Alena’s POVTumatakbo ako nang buong lakas habang halos hindi na ako makahinga. Pakiramdam ko ay sasabog na ang dibdib ko sa sobrang kaba. Kasunod ko sina Nanay at Tatay, kapwa sila humahabol sa akin habang paulit-ulit kaming lumilingon sa mga taong nagtatangkang abutan kami.May mga armadong lalaki sa aming likuran.Hindi ko na makita nang malinaw ang kanilang mga mukha dahil sa dilim at sa mga luhang bumabalot sa aking mga mata, ngunit ramdam ko ang mabigat nilang mga yabag. Palapit sila nang palapit."Tulong!"Sigaw ni Tatay habang hinihila ang kamay ni Nanay."Maawa kayo! Tulungan ninyo kami!"Lumapit kami sa ilang taong nakatayo sa gilid ng kalsada. Nakikita nila kami. Nakatingin sila sa amin. Ngunit parang wala silang naririnig. Parang mga rebultong hindi man lang kumikilos.Ako man ay sumigaw."Tulong! Pakiusap!"Ngunit laking gulat ko nang walang lumabas na kahit anong tunog sa bibig ko.Paulit-ulit kong ibinuka ang aking labi. Sinubukan kong isigaw ang lahat ng laka

Chapter 7Alena’s POVTahimik lamang si Boss MJ habang bumabaybay ang sasakyan sa madilim na kalsada pabalik sa mansiyon.Hindi ko man lang siya narinig na bumuntong-hininga.Wala ring bakas ng takot sa mukha niya.Kung tutuusin, katatapos lang naming makasaksi ng isang brutal na pagpaslang. Isang tao ang pinatay sa harap ng napakaraming bisita, ngunit nanatili pa rin siyang kalmado. Para bang mas abala siyang inunawa ang nangyari kaysa sa matakot sa maaaring kasunod nito.Sa kabilang banda, kabaligtaran ang nangyayari sa isip ko.Habang nakatingin ako sa bintana ng sasakyan, paulit-ulit kong binabalikan ang bawat segundo ng insidente.Parang isang pelikulang inuulit sa loob ng isip ko.Pinag-aaralan ko ang bawat galaw.Bawat ekspresyon.Bawat taong naroon.Ayon sa pagtataya ko, hindi umabot ng dalawampu't dalawang segundo ang buong pangyayari.Dalawampu't dalawang segundo lamang.Sa loob ng napakaikling panahong iyon, naisagawa ng salarin ang plano niya nang walang kahit katiting na

Chapter 9Alena’s POVPinasama ako ni Boss MJ sa kanyang opisina.May mga gamit daw kasi siyang gustong ilipat sa bahay, partikular ang ilan sa kanyang mga libro at mahahalagang dokumento. Kailangan niya ng taong mapagkakatiwalaan para rito.Bago kami umalis, may bilin siya sa akin."Magsuot ka ng pinakakomportableng damit."Hindi ko na siya tinanong kung bakit.Sa trabaho namin bilang kasambahay, normal lang naman ang pagbubuhat at paglilinis. Kaya pinili ko ang pinakaangkop na kasuotan—isang itim na skinny jeans na hindi sagabal sa paggalaw at isang puting fitted T-shirt.Simple.Malinis.At higit sa lahat...Madaling kumilos.Sa totoo lang, hindi lang iyon ang dahilan.Kapag may biglaang panganib, mas madali akong makakatakbo, makakaiwas, o makakalaban kung kinakailangan.Hindi naman puwedeng sabihin kay Boss MJ na ang dahilan ko ay dahil sanay akong sumabak sa mga operasyon.Paglabas ko ng kuwarto, nadatnan ko siyang naghihintay na.Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.Hindi