บททั้งหมดของ Under Cover Maid and the Billionaire Assassin: บทที่ 31 - บทที่ 40

Chapter 32Alena's POVPagpasok pa lang namin sa eroplano, halos mapasinghap na ako.Business class.Sa totoo lang, hindi ito ang unang beses kong makasakay sa ganitong klase ng flight dahil sa mga undercover missions noon. Pero ngayon...Kailangan kong magpanggap.Kunwari first time.Kunwari simpleng probinsiyana na ngayon lang nakatikim ng sosyal na biyahe."Ay... ang laki pala ng upuan!" kunwari'y manghang-mangha kong sabi habang paulit-ulit kong pinipindot ang recliner button.Tumingin sa akin si Boss MJ."First time?""Oo naman!""Talaga?""Oo."Napangiti lang siya.Pakiramdam ko tuloy nahalata na niya ang pag-arte ko.Pero sige lang.Oscar-worthy ang acting ko.Nagkunwari pa akong hindi ko alam kung paano isuot ang seatbelt."Boss... paano ba ito?"Napabuntong-hininga siya."Alena... seatbelt lang 'yan.""Ehh... iba yata ang business class seatbelt."Napailing na lang siya bago isinuksok ang bakal sa buckle."Ganito.""Ayyy... ang galing mo naman.""Pareho lang 'yan sa economy."

Chapter 34Alena’s POVEksakto nang paalis si Boss MJ nang masilip ko ang sasakyan niyang tuluyang lumabas sa hotel. Hindi ko namalayang napabuntong-hininga ako habang sinusundan ng tingin ang unti-unti nitong pagkawala sa kalsada."Ito na."Oras na para sa misyon.Mabilis akong nagtungo sa lugar na kung saan doon nakatago ang lahat ng mga gagamitin ko. Isang silid at binuksan ang nakatagong compartment ng cabinet. Isa-isang lumitaw ang mga kagamitan ko—bulletproof vest, suppressor, combat knife, smoke grenades, communication earpiece, at ang paborito kong customized pistol.Sanay na akong gawin ito.Pero ngayon...May kakaibang kaba sa dibdib ko.Hindi dahil sa misyon.Kundi dahil may isang taong gusto kong balikan.Sana matapos namin agad ito. May initial surveillance na namang isinagawa ang mga kasamahan ko ilang araw pa lang ang nakalipas. Kumpleto na ang blueprint ng lugar, bilang ng mga armadong bantay, maging ang iskedyul ng pagpapalit nila ng duty.Ang kulang na lamang ay ang

Chapter 36Alena’s POVNanatili akong nagtulog-tulugan para matagal-tagal ko pang kayakap si Boss MJ.Hindi ko alam kung bakit bigla akong naging ganito.Pero sa totoo lang, natutuwa lang akong isipin na kahit tulog ito, mabango pa rin.Napangiti ako nang palihim.“Grabe ka, Alena.”Hindi naman siguro masama kung magkaroon ako ng paminsan-minsang kasiyahan.Tutal, napakatagal na ng panahon na ako ay nagpipigil ng sarili at iniiwasang magkamali.Buhay ko kasi ang laging nakasalalay sa disiplina.Kailangang mabilis.Kailangang alerto.Kailangang handang lumaban.Hindi puwedeng maging mahina.Hindi puwedeng magpakita ng emosyon.At lalong hindi puwedeng mahulog sa isang taong maaaring maging kahinaan ko.Pero ngayon…Habang nakahilig ako sa dibdib ni Boss MJ at naririnig ang mahinahon niyang paghinga, parang gusto ko munang kalimutan ang lahat.Pero ngayon, kahit ano pa ang gawin niya sa akin ay papayag ako.Natatwa na lang ako sa karupukan ko.“Pero why not!”“Mukhang hindi naman ako ta

Chapter 38Alena’s POVNagmamadali akong pumasok sa comfort room, hindi ko alam kung pantog ko ba ito o dahil sa biglang kilig na naramdaman ko sa paghalik muli sa akin ni Boss MJ.Kung ano pa man ang dahilan, basta naiihi na ako.Napangiti pa ako habang naglalakad.Hindi ko maiwasang maalala ang halik niya.Hanggang ngayon ay parang nararamdaman ko pa rin ang init ng mga labi niya sa akin.“Alena, focus,” bulong ko sa sarili ko.Hindi ito ang tamang oras para kiligin.Nasa Macau kami para magbakasyon, oo, pero alam kong hindi dapat tuluyang bumaba ang aking depensa.Operatiba ako.Sanay akong maging alerto sa lahat ng oras.Pero siguro nga, may mga pagkakataong kahit ang pinakasanay na tao ay napapagod din.At kapag puso na ang involved, minsan ay nakakalimutan mong may mga taong naghihintay lang sa maling pagkakataon para atakihin ka.Pagpasok ko sa comfort room, may mga babaeng nagkukuwentuhan.Hindi sila mukhang Chinese.Nakumpirma ko lang nang magsalita ang isa.Para siyang Russi

Chapter 40Alena’s POVNanghihinayang ako dahil nasira ang magandang bakasyon namin ni Boss MJ. Kung siguro hindi ako nakidnap, mas masaya kaming uuwi. Dapat sana ay puno ng masasayang alaala ang pag-uwi namin mula Macau, pero dahil sa nangyari, napalitan ng takot at pangamba ang lahat.Gumamit na lang ng private jet si Boss MJ dahil kailangan namin umuwi agad. Wala na siyang pakialam kung magkano ang gagastusin niya. Ang mahalaga sa kanya ay makauwi ako nang ligtas at masigurong maayos ang kalagayan ko.Pagdating namin sa bansa ay pinaospital niya pa ako para ma-drain pa ang mga natitirang droga na dumadaloy sa aking dugo.Hindi ko alam kung gaano katagal niya akong binantayan, pero sa tuwing nagigising ako ay siya ang unang nakikita ko.“Okay ka ba? Baka may masakit sa iyo?”Pangungulit niya pa sa akin.“Okay lang po ako, Boss.”“Sigurado ka?”“Opo.”“Baka may nahihilo sa iyo? Nahihirapan kang huminga? May masakit sa katawan mo?”Napangiti na lang ako.Parang siya pa ang mas nag-aal