บททั้งหมดของ Under Cover Maid and the Billionaire Assassin: บทที่ 21 - บทที่ 30

Chapter 21Alena's POVMula Zamboanga ay tumulak na ako sakay ng isang cargo vessel patungong Sandakan, Malaysia. Hindi ito ordinaryong biyahe. Bawat oras na lumilipas ay katumbas ng panganib sa buhay ng isang taong kailangang mailigtas.Tahimik akong nakatayo sa gilid ng barko habang pinagmamasdan ang malawak na dagat. Malakas ang hampas ng hangin sa aking mukha, ngunit hindi nito kayang alisin ang bigat na nararamdaman ko.Isang prinsesa ang nakataya sa misyong ito.Princess Isabelle of Sweden. Twenty-seven years old.Ayon sa intelligence report, isang buwan na siyang bihag ng isang kilalang teroristang grupo na sangkot sa kidnapping, human trafficking, at illegal arms trading. Naglabas na ng malaking ransom ang pamilya ng prinsesa, ngunit alam naming lahat ang katotohanan.Hindi nila balak buhayin ang prinsesa.Ang ransom ay isa lamang paraan upang makakuha pa sila ng mas maraming pera bago tuluyang patayin ang kanilang bihag.Dahil dito, humingi ng tulong ang gobyerno ng Sweden sa

Chapter 24Alena's POV"MJ!"Umalingawngaw ang masiglang boses ni Vivien sa buong foyer ng mansion.Kabababa pa lamang ni Boss MJ mula sa kanyang sasakyan nang halos patakbo siyang sinalubong ng dalaga. Ilang buwan din kasi itong nawala upang ipagpatuloy ang pag-aaral nito ng Fashion Design sa ibang bansa.Kitang-kita ang pananabik sa mukha ni Vivien.Ngunit kabaligtaran naman iyon ng naging reaksyon ni Boss MJ.Hindi siya ngumiti.Hindi siya yumakap.Ni hindi man lang niya hinawakan ang balikat ng babae."Welcome back," malamig niyang bati.Parang empleyado lamang ang kausap.Bahagyang natigilan si Vivien ngunit agad ding bumawi.Lumapit siya at kumapit sa braso ni Boss MJ."Hindi mo ba ako na-miss?" malambing niyang tanong habang nakanguso pa.Napatingin lang si Boss MJ sa kanya bago humugot ng malalim na buntong-hininga."Sana naman, Vivien... ginamit mo ang perang ipinadala ko sa makabuluhang paraan."Nag-iba ang ekspresyon ni Vivien."Bakit?""Inisa-isa ko ang financial reports m

Chapter 26Alena’s POVUmagang-umaga pa lamang ay nagising na ang buong mansiyon sa isang pamilyar na ingay.Crash!Kasunod noon ay sunod-sunod na lagabog.Bang! Crash! Kalabog!Parang may bagyong nanalasa sa ikalawang palapag ng bahay.Napatingin ang lahat ng kasambahay sa kisame."Naku..." mahinang sabi ni Manang Isay habang napapapikit. "Umatake na naman."Hindi na kailangang itanong kung sino.Si Boss MJ lang ang may kakayahang magpaingay nang ganoon.Lumabas ang ilan sa mga katulong, nagkakatinginan habang walang gustong umakyat."May episode na naman si Sir.""Kanina pa ba?""Mga trenta minutos na."Napabuntong-hininga na lamang ako.Parang naging routine na ito sa bahay.Paminsan-minsan ay bigla na lamang siyang sasabog sa galit. Walang makalapit. Walang makausap.Hindi ko alam kung ano ang dahilan.Stress sa negosyo?O baka......sarili niyang isip ang kalaban niya.Tahimik lang akong tumayo sa labas ng pinto ng kanyang silid.Hindi ako agad pumasok.Natuto na ako.Kapag nasa

Chapter 29Alena’s POVNagmadali akong lumabas ng silid ni Boss MJ bago pa siya tuluyang magbago ng isip. Ramdam ko pa rin ang init ng mukha ko habang pababa ako ng hagdan."Kalma ka lang, Alena. Trabaho lang 'to. Trabaho..." paulit-ulit kong sabi sa sarili ko.Pero sino ba naman ang niloloko ko?Gusto ko rin siya.Hindi nga lang puwedeng malaman iyon ng lalaking iyon. Baka lalo pang lumaki ang ulo niya.Napahagikgik ako habang naglalakad."Ngayon lang ako nakakita ng bilyonaryong halos maiyak sa takot na umalis ang empleyado."Naalala ko ang desperado niyang mukha kanina."Please... just stay with me."Tapos bigla pang..."Fifty thousand pesos. Stay as my Executive Assistant."Napahinto ako sa corridor."Fifty thousand?"Nanlaki ang mga mata ko."Wow...""Mayaman na ako."Hindi ko maiwasang mangarap.Kung makakaipon ako nang maayos...Anim na buwan...Tatlong daang libong piso agad ang basic salary.Hindi pa kasama ang signing bonus.Hindi pa kasama ang allowances.Hindi pa kasama an

Chapter 31Mark Jacob’s POVTahimik akong nakaupo sa loob ng opisina habang pinipirmahan ang isang tseke.Isang daang libong piso.Signing bonus ni Alena.Hindi ko alam kung bakit, pero habang sinusulat ko ang pangalan niya sa tseke ay hindi ko mapigilang mapaisip.Ano kaya ang gagawin niya sa perang ito?Hindi siya mukhang maluho.Hindi siya mahilig sa branded na gamit.Hindi rin siya iyong tipong mahilig mag-shopping o gumastos sa mga walang saysay na bagay.Sa katunayan, napakasimple niyang tao.Kung ano lang ang kailangan, iyon lang ang ginagamit.Kaya lalo akong nacurious.Ano kaya ang pangarap ng babaeng ito?Ilang sandali pa ay kumatok ang sekretarya ko."Boss, nandito na po si Miss Alena.""Papasukin mo."Bumukas ang pinto.Nakasuot siya ng isa sa mga binili kong office attire para sa kanya. Isang simpleng olive green blouse na ipinares sa cream-colored slacks.Hindi ko namalayang napangiti pala ako.Lalo pala siyang gumaganda kapag hindi na naka-maid's uniform."Boss, pinapat