جميع فصول : الفصل -الفصل 20

THIRD POV .."Fuck!!" galit na sigaw ni Azrael, umalingawngaw sa buong silid ng mamahaling suite.Isang malakas na sampal ang iginawad niya sa babaeng nakaluhod sa harap niya. Walang kuryente. Walang excitement. Kahit na malalim na ang pagkabaon ng mainit at basa nitong bibig sa ari niya, wala pa ring sarap na katulad ng kay Sienna.Napaatras ang babae, hawak ang namumulang pisngi, nanginginig ang mga labi pero walang lakas ng loob na magsalita."Out!" utos niya, malamig at matalim ang tinig na parang patalim. Halos natumba sa pagmamadali ang hubad na babae habang nagpupunas ng laway sa bibig at nagkakagulo sa pagkuha ng damit. Ilang segundo lang ay nawala na ito sa kwarto.Kahit sino pang bayaran niyang puta, kahit gaano pa kaganda o kahit gaano pa kagaling wala pa rin. Walang makakapantay kay Sienna.Hindi niya makalimutan ang lambot ng balat nito, ang tamis ng amoy ng pagkababae nito pagkatapos niyang kainin ito, ang mainit at masikip na pagkakakapit ng loob nito sa ari niya, ang

Sienna’s POVPinunasan ko ang mga luha ko at malalim na huminga. Lumabas ako ng kubo at nagpunta sa poso. Dahil sa sobrang pag-aalala, nakalimutan kong basa pa pala ang suot ko. Kaya agad akong sumunod sa mga kapatid ko at naligo na rin.Naabutan ko silang nagtatawanan habang naglalaro. Saglit akong napangiti, pero mabilis ding napalitan ng pag-aalala ang ekspresyon ko.Sabay-sabay na rin kaming natapos, nagbihis, at kumain. Mabuti na lang at nakapagluto ako bago pa kami nagpunta sa sapa kanina, kaya may tanghalian na kami. Pagkatapos kumain, agad nakatulog si Leticia dahil sa pagod sa kakalaro. Tinawag ko si Marco—gusto ko siyang bilinan. May isip na siya kahit paano, at alam kong kaya niyang alagaan si Leticia kapag wala ako.“Marco,” tawag ko.“Bakit po Ate Sienna?” sagot niya habang lumalapit.“Aalis ako mamayang gabi. Babalik din ako kinabukasan. Huwag mong pababayaan si Leticia, ha?” bilin ko, kahit wala akong kasiguraduhan kung makakabalik pa ba talaga ako. Bahala na… gagawin k

SIENNA POV.."Azrael, please----"Hinawakan ko agad ang braso niya, pag kaupo niya palang sa driver seatNanginginig na ang boses ko, humahagulgol pero pilit pa ring nagsusumamo."Pakawalan mo na sila... Azrael... ako ang kailangan mo, 'di ba? Ako ang hinahanap mo... andito na ako..." basag na boses na sabi ko.Hindi ito sumagot..."Huwag mo silang idamay... wala silang kinalaman dito.Pero nanatiling matigas ang kanyang mukha. Walang bakas ng emosyon. Para bang wala siyang pakealam kahit maglupasay pa ako..Hindi man lang niya ako tinapunan ng tingin.Inistart na niya ang kotse at pinaharurot yun palayo sa lugar na yun.Madilim na daan. Ang ilaw mula sa dashboard ang tanging liwanag sa loob. Ramdam ko ang bilis ng tibok ng puso ko dahil sa takot... Ilang minuto pa ang lumipas, may inabot siya sakin. Isang itim na panyo."Ipiring mo 'yan sa mata mo," malamig niyang utos.Napatitig ako sa panyo. Nanigas ako sa kinauupuan, mariing umiling bilang pagtutol."Saan mo ba ako dadalhin?! Pak

Third POV..Pumasok ang mga tauhan ni Azrael sa maliit na kubo ng mga kapatid ni Sienna.Gising na si Marco sa mga oras na iyon alas-kuwatro ng madaling araw. Nagulat siya nang makita ang mga lalaking nakaitim na biglang sumulpot. Si Leticia naman ay tuluyang nagising sa ingay, at agad na natakot. Napayakap siya nang mahigpit sa kuya niya, tahimik na umiiyak habang nanginginig sa takot.“S-sino po kayo?” kabadong tanong ni Marco. Pilit niyang ikinukubli ang kapatid sa likod niya.“Sumama kayo sa amin,” utos ng pinuno ng grupo, malamig ang boses.“Pinapasundo kayo ng ate ninyong si Sienna,” dagdag nito habang nakangiti. Ngunit ang ngiti ay hindi kapanipaniwala lalong nagbigay takot dahil sa matalim na tingin at katawan na puno ng tattoo.“Sinungaling ka!!” galit na sigaw ni Marco. “Kasama ka nung bad guy!!”“Aba, akalain mo naman… matalas pala ang memorya ng batang ‘to,”. nakatawang sabi ng leader.Mas lalong humigpit ang hawak ni Marco kay Leticia. Pilit niyang pinapakalma ang kapat

SIENNA POV..Umalis si Azrael nang araw na iyon, at ilang araw ang lumipas bago siya muling nagpakita sakin.At ngayon...Narito na naman siya.Pagkapasok ni Azrael sa bahay, tahimik niyang inilapag ang dalang paper bag sa ibabaw ng mesa.Walang anumang sinabi, dahan-dahan niyang hinubad ang suot na coat at isinabit iyon sa sandalan ng sofa bago naupo nang komportable.Pagkatapos ay ibinaling niya ang malamig niyang tingin sakin.Tahimik lamang niya akong pinagmasdan.Samantala, nanatiling mailap ang tingin ko. Kahit wala akong ma alala ng nakaraan, bakas pa rin sa sakin ang mga pag-aalinlangan. May kaba sa bawat kilos ko, at tila litong-lito pa rin ako sa sitwasyong bigla kong kinasangkutan.Hindi ako makatingin nang diretso kay Azrael.At si Azrael...Tahimik lamang na pinagmamasdan ang bawat reaksiyon ng ko, na para bang may hinahanap na sagot sa mga matang iyon..."Come here."Malamig at mababa ang boses ni Azrael.Hindi agad ako nakakilos. Sandali akong nag-atubili, ngunit sa hul