Semua Bab เมื่อสายลับกลายเป็นแม่เลี้ยงสุดแซ่บ 80s: Bab 51 - Bab 60

34ความทรมานของเว่ยเฉิงคืนนั้นเมื่อคนในบ้านกลับเข้ามา พวกเขาพบว่าเตียงที่ซูเหยานอนอยู่นั้นว่างเปล่า ทันใดนั้นเสียงโวยวายตื่นตกใจจากคุณนายเซี่ยก็ดังก้องทั่วบ้าน ทุกคนรีบออกตามหากันให้ทั่วบ้านและพื้นที่ใกล้เคียงเซี่ยเหวินเพิ่งกลับมาจากไปส่งหมอมาซึ่งเขาบอกผลการตรวจว่าซูเหยากำลังตั้งครรภ์ และกำลังคุยเรื่องการบำรุงร่างกายและอาหารบำรุงเลยใช้เวลานาน ไม่คิดว่ากลับมาซูเหยาจะไม่อยู่แล้วเว่ยเฉิงที่เพิ่งกลับจากงานได้ยินข่าวก็ตกใจอีกทั้งประหลาดใจมากเพราะไม่มีเหตุผลที่ภรรยาของเขาที่กำลังเข้าใจดีจะหนีไปเลย จนกระทั่งได้ฟังความจริงจากซานเอ้อนั่นล่ะ ทำให้เข่าแทบทรุดในทันทีหัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ยากจะอธิบาย ความผิดที่เขาทำไปโดยไม่ไตร่ตรองกำลังลงโทษเขาแล้วอย่างนั้นหรือ...เว่ยเฉิงอยากคุยกำลังซูเหยาอีกครั้ง แม้หล่อนจะไม่ยอมอภัยให้เขาก็ตาม แต่เขาก็อยากเจอ...เว่ยเฉิงเฝ้าตามหาเธอทุกวัน ความเหนื่อยล้าปรากฏให้เห็นบนใบหน้า แต่เขาไม่อาจหยุดตามหาได้ เพราะทุกครั้งที่ภาพซูเหยาที่ยืนอยู่ในห้องโถงกับจูจูลอยขึ้นมาในความทรงจำ เขากลับพบว่าตนเองต้องการเธอมากเพียงใด"คุณชายเว่ย…ไปพักสักหน่อยเถอ

บทส่งท้ายบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองการเลื่อนยศของเว่ยเฉิง จากยศพลโทขึ้นเป็นพลเอก แขกเหรื่อในงานต่างแสดงความยินดีและร่วมปรบมือให้ชายหนุ่มที่ยืนสง่างามบนเวที ทุกคนจับจ้องไปยังเว่ยเฉิงในเครื่องแบบเต็มยศสีเข้ม ดูทรงเกียรติและเป็นที่นับถือยิ่งนัก เขาหันไปยิ้มให้ซูเหยาที่อยู่เคียงข้าง กุมมือของเธอไว้แน่นขณะที่มืออีกข้างก็ถือไมค์ขณะกล่าวคติการทำงานและสุดท้ายไม่ลืมกล่าวถึงความในใจของเขาที่อยากให้คนในงานรู้ด้วยเช่นเดียวกัน“ความสำเร็จของผมในครั้งนี้คงไม่มีวันเกิดขึ้นได้ถ้าขาดเธอไป” เว่ยเฉิงเอ่ยเสียงทุ้มลึก อ่อนโยนแต่หนักแน่น แขกในงานยิ้มไปกับคำพูดนั้น อีกทั้งมีคนแอบอิจฉาเมื่อเขากระชับมือซูเหยาแน่นกว่าเดิม“เธออยู่ข้างผมเสมอ ผมขอบคุณเธอที่ทำให้ผมเห็นว่า การเป็นทหารที่ดีคือการปกป้องและทำทุกอย่างเพื่อชาติบ้านเมืองและคนที่เรารัก...”เสียงปรบมือกึกก้องขึ้นเมื่อเว่ยเฉิงหันไปจุมพิตมือซูเหยาเบา ๆ อย่างภาคภูมิใจ ซูเหยายิ้มอย่างซาบซึ้ง ส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความรักตอบกลับให้สามีเมื่อทั้งสองเดินลงจากเวที เว่ยเฉิงเหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งที่เขาจำได้ดี คนคนนั้นคือเหอเจีย เพื่อนวิศวกรของซูเหยาที่เขาเคยรู้สึกหึง

1 จวนตากอากาศลึกลับความรู้สึกแรกของเชียนอี้ที่รู้ได้หลังจากรู้สึกตัวคือ ความเย็นทั่วตัวราวมีใครเอาน้ำแข็งมาประคบตามจุดต่างๆของร่างกายเปลือกตาคล้ำซีดเปิดขึ้นทำให้เจ้าของมองเห็นบริเวณรอบข้าง ภาพตรงหน้าเปลี่ยนจากเบลอเป็นชัดเจนขึ้นตามลำดับพอสติแจ่มชัดขึ้นความเย็นวาบในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดทั่วกาย ยิ่งเพียงขยับน้อยนิดความปวดระบมก็ลากจากจุดที่ขยับไปยังจุดอื่น จนนางต้องกลับมานอนนิ่งๆอีกครั้งเชียนอี้คิดว่าตนกำลังนอนอยู่ในห้องไหนสักแห่ง ขนาดเล็กเท่านี้ ไม่เป็นห้องของชาวบ้านทั่วไป ก็ห้องของบ่าวในจวนขุนนางห้องหนึ่งนางคงถูกคนดีสักคนช่วยไว้แน่ บาดแผลและรอยช้ำทั่วกายก็ถูกรักษาด้วยสมุนไพรบางอย่างเช่นนี้ คงไม่ใช่คนเลวที่ใดกระมังคิดแล้วใจก็พลอยโล่งสบายขึ้นอย่างน้อยก็ไม่ใช่หนีเสือปะหมาป่า[1]นั่นแหละ“โอ แม่หนูนั่นตื่นแล้วหรือ?”เชียนอี้เหลือบตามองเจ้าของเสียงทันที ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงขยับทีก็เจ็บเมื่อครู่ลุกขึ้นเองจนเปลี่ยนจากท่านอนเป็นนั่งฉับพลัน ทว่ารอยยิ้มใจดีและดวงตาเปี่ยมด้วยความเมตตาของสตรีวัยกลางคนทำให้ร่างกายที่หดเกร็งเมื่อครู่ของเชียนอี้ผ่อนลงอีกครา“ขอบคุณท่านป้าที่ช่วยข

2 นางถูกไล่ออกแล้ว“ไปเอามาอีก”แม้นรสชาติอาหารในถ้วยนี้จะไม่อร่อยเท่าที่เคยกินมาก่อน แต่ฉีหมิงกินแล้วรับรู้รสชาติหวานอ่อนๆได้มากที่สุด ต่างจากอาหารเมื่อครู่ที่จืดชืดไม่รู้รสชาติเลยสักนิดอย่างน้อยอาหารในถ้วยตรงหน้าเขาก็สามารถกระเดือกลงคอได้“นายท่านรอชั่วครู่ขอรับ เดี๋ยวข้าน้อยรีบไปนำมาเติมให้”ทุกจังหวะที่เจ้านายของจวนยกตักของในถ้วยเข้าปากก็เหมือนกับเวลาที่นับถอยหลังรอวันปะทุเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อก็กลับมาอีกครั้งพร้อมอาหารในถาดอีกสองสามชนิด รวมถึงขนมถ้วยเดิมด้วยเหล่าบ่าวในครัวรีบประกอบอาหารชุดใหม่สุดความสามารถได้เพียงสามอย่างเท่านั้น และเพื่อให้เจ้านายผู้มีอารมณ์ไม่มั่นคงไม่พอใจไปมากกว่านี้ เฉียงฮุยจึงให้นำกับข้าวที่ทำเสร็จมาก่อนทว่าเหตุการณ์เดิมฉายซ้ำอีกรอบแล้ว ฉีหมิงไล่คีบอาหารแตะลิ้นทุกจานเสร็จก็วางลง และไปจบที่กินขนมถ้วยเดิมจนหมดอีกครา“ให้ทำรสชาติทำนองนี้แต่เป็นอย่างอื่นมาเพิ่มอีก บ่าวคนใดที่ทำอาหารพวกนั้นไล่ออกไปให้หมด ไร้ความสามารถสิ้นดี”เฉียงฮุยรีบรับคำสั่งไปถ่ายทอดทันทีทว่าขอละเว้นเรื่องที่ต้องไล่บ่าวในครัวออกเสียหน่อย เพราะไม่ว่านายท่านมาจวนตากอากาศกี่ปีจำต้องไล่คนค

3 นางได้พบเจ้าของจวนแล้ว“ข้าต้องไปพบนายท่านด้วยหรือเจ้าคะ?”สีหน้าตื่นตระหนกของเชียนอี้หลังพ่อบ้านเฉียงฮุยแจ้งข่าวพร้อมเดินนำนางที่เพิ่งลงรถม้ามาไปยังจุดหมายเดียวกับเนื้อความเมื่อครู่“ใช่ เข้าไปแล้วห้ามต่อปากต่อคำกับนายท่าน ถามอันใดก็รีบตอบ ห้ามพูดปดเด็ดขาด”ที่พ่อบ้านกำชับมาเชียนอี้ฟังแล้วคิดในใจว่านางน่าจะทำไม่ได้แทบทั้งหมด หากนางทำเช่นนั้นขอไม่ไปพบเสียดีกว่า แต่ก็ได้แค่คิดนะเพราะเรื่องจริงคืออย่างไรนางก็ต้องไปพบอยู่แล้ว“เจ้าค่ะ”ตอนนี้เชียนอี้เข้ามาในห้องที่ว่านั้นแล้ว นางขนลุกตั้งแต่ประตูทางเข้าและตัวเรือนที่ล้วนถูกสร้างมาจากไม้แข็งแรงสีดำทมึนแล้ว มันทำให้บรรยากาศที่เป็นอยู่สร้างความน่าเกรงขามขึ้นไปอีกเชียนอี้กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้าฉากกั้นลมไม้สีน้ำตาลออกทองแม้รอบข้างจะมืดมิดมีเพียงแสงจากโคมไฟ ข้างหลังฉากเชียนอี้คาดว่ามีเจ้านายของจวนลึกลับแห่งนี้นั่งอยู่อย่างแน่นอน นางมั่นใจมากเพราะรับรู้ได้ถึงรังสีความกดดันบางอย่าง เบื้องหลังฉากกั้นสีทองนี้“ความจำเสื่อมหรือ?”เชียนอี้สะดุ้งเล็กน้อยเพราะอยู่ดีดีคนเบื้องหลังฉากกั้นก็เอ่ยออกมาอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียงก่อน ให้อารมณ์แบบเชียนอี้