Semua Bab เมื่อสายลับกลายเป็นแม่เลี้ยงสุดแซ่บ 80s: Bab 11 - Bab 20

7พี่เลี้ยงคนใหม่“ฉันจะจ้างเธอให้มาดูแลลูกของฉันจนกว่าเธอจะหายดี ต้องการเงินเท่าไหร่ก็ว่ามา ไว้ให้ลูกน้องของฉันจัดการกับรายละเอียดการจ่ายเงินให้ทีหลัง”หานเว่ยเฉิงเริ่มต้นบทสนทนา น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งแต่เต็มไปด้วยอำนาจซูเหยายังคงนิ่งฟังคำพูดของเขา แต่ท่าทีของเธอไม่ได้แสดงออกว่ากลัวหรือกังวลกับข้อเสนอใด ๆแต่เป้าหมายของเขาที่เรียกเธอมาคุยในตอนนี้ไม่ใช่เพื่อบอกเรื่องนี้เขามีสิ่งที่สำคัญกว่านั้นต่างหาก หานเว่ยเฉิงก้มหน้าลงจ้องเธอด้วยแววตาเคร่งขรึมยิ่งกว่าเก่า น้ำเสียงของเขายามเอ่ยประโยคต่อไปนี้ดูเข้มขึ้นอย่างน่ากลัว"แล้วจำไว้อย่างหนึ่ง... ถ้าลูกสาวฉันเป็นอะไรไปในขณะที่เธอดูแล เธอไม่รอดแน่ และไม่ใช่แค่เธอ ครอบครัวของเธอด้วย ฉันจะจัดการทุกคนที่เกี่ยวข้องให้หมด"บรรยากาศในห้องพลันเงียบลง เหมือนความมืดของห้องทำงานนี้กลืนกินทุกสิ่ง ซูเหยารับรู้ได้ถึงแรงกดดันของชายหนุ่มตรงหน้า แต่เธอไม่ได้สะทกสะท้าน เธอสูดหายใจลึกและเอ่ยคำพูดที่ทำให้หานเว่ยเฉิงแปลกใจออกมา“เรื่องดูแลลูกของคุณฉันจะทำอย่างสุดความสามารถโดยที่คุณไม่ต้องมาขู่ฉันค่ะ อีกอย่างฉันไม่มีครอบครัวอีกแล้ว คุณขู่ไปฉันก็ไม่กลัวหรอก...”ซูเ

เช้าวันถัดมา ซูเหยาได้รับหน้าที่ดูแลเด็กน้อยหานจูอย่างจริงจัง เธอสังเกตเห็นได้ทันทีว่าเหตุใดเด็กคนนี้ถึงต้องการเธอมากกว่าหมอผู้หญิงที่หานเว่ยเฉิงจ้างมา แม้หมอจะเป็นผู้หญิงและอ่อนโยน แต่เพียงแค่หมอพยายามเข้าใกล้เตียงของจูจู เด็กน้อยก็เริ่มสั่นและถอยหลังหนีไปจนสุดเตียง ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความกลัว น้ำตาเริ่มคลอเบ้าและเริ่มร้องไห้ออกมาอย่างไม่มีเหตุผล"ไม่! อย่าเข้ามา!"จูจูร้องเสียงดังลั่น ขอบตาแดงก่ำ ขณะที่หมอพยายามปลอบโยนและเข้าหา เด็กน้อยกลับยิ่งถอยห่าง จนดูเหมือนว่ากำแพงแห่งความหวาดกลัวจะพุ่งขึ้นรอบตัวเธออย่างที่ไม่มีใครสามารถข้ามไปได้ซูเหยาเฝ้าดูเหตุการณ์นี้ด้วยความเข้าใจและไม่แปลกใจเลย การที่จูจูกลัวคนอย่างหนักนั้นชัดเจนจากสิ่งที่เด็กคนหนึ่งเพิ่มเจอมา และซูเหยาคือข้อยกเว้นนั้น"จูจู..." ซูเหยาเรียกเบาๆ แล้วเดินเข้ามาใกล้ทันทีที่เด็กน้อยได้ยินเสียงของซูเหยา ความกลัวในดวงตาของเธอก็เริ่มจางหายไป เธอหันมามองซูเหยาและรีบวิ่งไปหาทันที พร้อมกับโผเข้าสู่อ้อมแขนของซูเหยา ราวกับว่าซูเหยาคือคนเดียวในโลกที่สามารถทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยได้"พี่ซูเหยา..."จูจูซบหน้าเข้ากับเสื้อของซูเหยาอย่างอ

“นั่งลงเถอะ ซูเหยา มื้อนี้กินด้วยกันได้” เขากล่าวสั้นๆ แต่ชัดเจนซูเหยาหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าแล้วนั่งลงข้างๆ จูจู เธอหยิบช้อนตักข้าวป้อนให้เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนตักของเธอ จูจูดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เด็กหญิงหัวเราะและยิ้มตลอดเวลา ทุกครั้งที่ซูเหยาป้อนอาหาร จูจูก็อ้อนให้ซูเหยาป้อนอีก เธอยิ่งดูสนิทและเชื่อฟังซูเหยาอย่างเห็นได้ชัดในทางกลับกัน เว่ยเฉิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองบรรยากาศบนโต๊ะอาหารด้วยสายตาสงบ แม้เขาจะมองลูกสาว แต่จูจูกลับไม่กล้าสบตาเขา เว่ยเฉิงรู้สึกถึงความห่างเหินระหว่างเขากับลูกที่ยากจะขจัดได้ ทุกครั้งที่เขาพยายามพูดกับจูจู เด็กหญิงมักหันไปหาซูเหยาแทน แววตาของเว่ยเฉิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาบรรยากาศในห้องอาหารเงียบสงบจนกระทั่งเว่ยเฉิงเอ่ยปากขึ้น“ซูเหยา” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ไม่เย็นชา “เธอมีคนรักแล้วหรือยัง?”ซูเหยาชะงักไปชั่วขณะ เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะถามคำถามส่วนตัวเช่นนี้ หัวใจของเธอหยุดเต้นชั่วครู่เพราะความสงสัย เธอค่อยๆ วางช้อนลงก่อนตอบอย่างสุภาพ“ยังค่ะ”เว่ยเฉิงพยักหน้าเบาๆ “แล้วหลังจากนี้ เธอมีแผนจะทำอะไรต่อ? ตอนนี้จูจูด

11ปะทะแม่สามีซูเหยานั่งอยู่ในรถยนต์ข้างเว่ยเฉิงพร้อมกับจูจูตัวน้อยที่นั่งอยู่ระหว่างพวกเขา เด็กหญิงยังคงเรียกเธอว่า "แม่จ๋า" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูเหมือนจะเห่อคำนี้ไม่น้อยหลังจากพ่อของเธอสอนให้พูด ซูเหยาหันไปยิ้มให้จูจู แม้ว่าตำแหน่ง "แม่เลี้ยง" จะเป็นเพียงแค่บทบาทชั่วคราว แต่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเด็กคนนี้ทำให้หัวใจของเธออ่อนลงมากกว่าที่เธอคาดคิดไว้การเดินทางครั้งนี้เป็นการข้ามเมืองครั้งแรกของซูเหยาหลังจากเธอกลายเป็น "ภรรยา" อย่างเป็นทางการของพันโทเว่ยเฉิง ซึ่งดูเหมือนทุกอย่างจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเกินไป เพียงคืนเดียวเธอก็มีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านของเขาแล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังเดินทางกลับไปยังค่ายทหารที่เมืองเซินเจิ้นหลังจากเสร็จภารกิจในพื้นที่ห่างไกล เว่ยเฉิงที่นั่งข้างๆ เธอดูสงบเงียบ แม้จะไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่เขามองเธอเป็นครั้งคราวด้วยความสนใจที่เพิ่มขึ้นตลอดการเดินทาง ซูเหยาไม่หลับเหมือนอย่างที่ผู้หญิงคนอื่นๆอาจทำในรถยนต์ที่นั่งสบายเช่นนี้ เธอกลับมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา สนใจสำรวจบ้านเมือง สังเกตความเคลื่อนไหวของผู้คน อาคาร ร้านค้า และถนนหนทาง ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของยุคจีนในช่วงป

“งั้นช่วยหยิบชุดนอนจากกระเป๋าให้หน่อยค่ะ ชุดนอนอยู่ช่องบน ส่วนชุดชั้นใน... เอ่อ อยู่ข้าง ๆ”เว่ยเฉิงเดินไปเปิดกระเป๋าของเธอ เขามองดูสิ่งของในนั้นก่อนจะเริ่มค้นหา มือเขาหยิบจับเสื้อผ้าผู้หญิงอย่างเคอะเขิน กระทั่งหยิบชุดชั้นในสีแดงเลือดหมูออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว ความนุ่มลื่นของเนื้อผ้าทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่คาดคิดใบหน้าของเขาเริ่มแดงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นชุดชั้นในในมือ ในใจเผลอคิดไปเองว่า ชุดชั้นในสีแบบนี้คือสิ่งที่อยู่ภายใต้ร่มผ้าหรือหรือนี่...ความรู้สึกแปลก ๆ ก่อตัวขึ้นเมื่อกลิ่นหอมจาง ๆ จากกระเป๋าของเธอโชยเข้ามาปะทะจมูกเขาสะบัดหัวเล็กน้อยพยายามควบคุมสติ ก่อนจะหันไปหยิบชุดนอนที่เป็นกระโปรงผ้าซาตินสีขาวมุกออกมาจากกระเป๋า มันดูเรียบและเย้ายวน ดูเหมาะกับเธออย่างมาก...“ได้แล้ว” เว่ยเฉิงพูดขณะเดินไปเคาะประตูห้องน้ำเบา ๆ “ผมวางไว้ตรงหน้าประตูนะ”“ขอบคุณมาก” ซูเหยาตอบกลับมาเว่ยเฉิงวางชุดไว้ที่หน้าประตู แต่หัวใจของเขายังไม่สงบ ภาพของชุดชั้นในสีแดงเลือดหมูยังติดตา กลิ่นสบู่จากตัวซูเหยาก็ยังคงหอมกรุ่นในความคิดของเขาเขารีบออกไปนอกห้อง พยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่ทัน