All Chapters of เมื่อสายลับกลายเป็นแม่เลี้ยงสุดแซ่บ 80s: Chapter 61 - Chapter 70

“เจ้าค่ะ ขอบใจท่านมาก”คราวนี้คนที่มีเป้าหมายใหม่กลับมาสนใจทำอาหารสุดพิเศษ หากจะทำให้ทรราชเชื่อใจได้อย่างแรกเลยคือนางต้องใช้เสน่ห์ปลายมือนี้รังสรรค์อาหารให้เขาประทับใจทุกๆมื้อ เพราะหากเขาเกิดเบื่อขึ้นมา โอกาสทองของสตรีไร้อำนาจเช่นนางก็มลายหายไปแน่ตามจริงฝีมือทำอาหารของเชียนอี้มิได้เหนือกว่าแม่ครัวที่จวนจ้างมาหรอก เพียงแต่นางมีสิ่งที่แตกต่างจากทุกคนก็คือ การเอาความใส่ใจลงไปใช้ในการทำอาหารให้กับคนกินด้วย ยกตัวอย่างเช่น ในชาติก่อนกว่าที่นางจะเป็นที่รักของลูกเลี้ยงสามีได้นั้น อาหารที่นางทำก็ปรับเปลี่ยนมาหลายรูปแบบหลายรสชาติ มาชาตินี้เพียงเปลี่ยนจากลูกเลี้ยงสามีเช่นชาติก่อน มาเป็นทรราชร่างสูงใหญ่ผมขาวมุกที่น่ากลัวก็เท่านั้นเองเชียนอี้เชื่อว่านางทำได้!นอกจากหน้าที่ทำอาหารสามมื้อรวมถึงมื้อว่างระหว่างวันแล้ว เชียนอี้ก็ทำหน้าที่ทุกอย่างเหมือนบ่าวรับใช้ส่วนตัวของเจ้านายทั่วไป ยกเว้นตอนเวลาอาบน้ำเท่านั้นเวลานั้นนางจะถูกไล่ให้ไปพักแล้วค่อยมารับใช้ต่อหลังจากนั้นสองชั่วยามครานี้เชียนอี้เพิ่งกลับมาจากไปพัก นางเดินเท้าเตรียมไปรอที่หน้าห้องพักผ่อนของเจ้านายซึ่งต้องผ่านเรือนอาบน้ำขนาดใหญ่ที่ปิดทึบ

เวลาผ่านไปชั่วพริบตาคนที่เพิ่งตกน้ำไปก็โผล่ขึ้นสู่ผิวน้ำด้วยสภาพสุดแสนไม่น่าชม เส้นผมเข้าปากที่กำลังสำลักน้ำ หลับตาหยีส่ายสะบัดน้ำจนกระเซ็นไปรอบทิศ“แค่กๆ นายทะ แค่กๆ ท่านทำอันใดบ่าวเจ้าคะ”“เจ้ามาพอดี ฝากว่ายไปอีกฝั่งหยิบผ้าผืนนั้นกลับไปให้ด้วยแล้วกัน”คนทำเชียนอี้ตกน้ำหมุนตัวจากไปแล้ว ทิ้งสตรีเปียกปอนยืนมองตาเขียวปัดอยู่เบื้องหลังจะว่าไปกลิ่นเลือดตอนเข้ามาหายไปแล้วนี่นา มองดูภายในห้องอาบน้ำแสนใหญ่โตเกินกว่าจะใช้คนเดียวจนรอบทิศก็แล้วไม่เห็นว่าสิ่งใดน่าจะเป็นที่มาของกลิ่นเลือดได้เลย นางจึงจำเป็นต้องรีบสลัดความสงสัยเมื่อครู่ออกไปและว่ายไปหยิบของให้เจ้านายก่อนว่ายกลับขึ้นฝั่งและตามเจ้านายไปหลังจากประตูในห้องอาบน้ำแสนลับปิดลง เงาสีดำหลายร่างก็กระจายตัวเปิดเผยตัวตนและรีบจัดการสถานที่อย่างไวที่สุด...เช้าวันถัดมา เชียนอี้ขอโดยสารออกจากจวนมากับพี่ชายผู้มีหน้าที่ขนขยะไปทิ้งนอกจวน และก็พาบ่าวอีกคนไปซื้อของที่ตลาด ส่วนเชียนอี้ก็แยกจากกันไปตรงนั้น โดยบอกกับพวกเขาว่าแจ้งกับพ่อบ้านเรื่องลาออกเรียบร้อย แต่ในความจริงคือนางเขียนจดหมายทิ้งไว้ในห้องพักของคน และฝากวานให้คนนำไปให้พ่อบ้านเท่านั้นใจควา

ชาติที่แล้วนางมักมองเพียงขาของบิดาเพราะไม่กล้าสบตาเท่าไร การไม่กล้าสู้หน้าบิดานี้มีต้นกำเนิดมาจากการที่เชียนอี้ในวัยประมาณห้าขวบที่ช่วงนั้นนางอยู่ในการดูแลของอนุเจียง อดีตบ่าวรับใช้สินเดิมของมารดาที่ถูกยกให้บิดาในช่วงที่กำลังตั้งครรภ์น้องชาย ภายหลังที่มารดาตายแล้วน้องชายที่เพิ่งเกิดไม่ถึงหนึ่งปีถูกมอบให้ฮูหยินรองดูแล ส่วนเชียนอี้ก็อยู่กับอนุเจียงแต่นั้นมา นางจึงได้ฟังเสียงกล่อมว่านางคือบุตรสาวที่บิดาไม่โปรด และไม่ควรทำตนให้คนอื่นลำบากใจมาโดยตลอด ลูกฮูหยินเอกที่ไม่มีใครสนใจจึงค่อยๆจางหายไปจากความทรงจำบิดาและไร้คนหย่ำเกรงแม้นลูกอนุเจียงอย่างน้องสี่ด้วยความเป็นเด็กก็ต้องการความรัก เชียนอี้จึงพร้อมทำทุกอย่างและสละความสุขส่วนตัวทำให้แม่เลี้ยงอย่างอนุเจียงหันมาสนใจตน ใครจะรู้เล่าหากอนุเจียงผู้ไร้คนสนับสนุนอย่างมารดาของเชียนอี้แล้วจะใช้มารยารวมถึงเรื่องราวของฮูหยินเอกแสนรักของบิดามาทำให้ตนยังคงกลายเป็นที่โปรดปราณ สถานะเพียงอนุแต่กลับมีอำนาจในจวนไม่ต่ำไปกว่าฮูหยินรองมากนักเชียนอี้กลับไปจวนตระกูลเหลียงคราวนี้ นางไม่ขอตกเป็นเบี้ยล่างของอนุผู้นั้นแล้ว และก็มิใช่ว่าจะย้ายไปฝั่งฮูหยินรองที่ชาติท

“ฮูหยินรองคงมิได้ส่งคนออกตามหาข้าอย่างโจ่งแจ้งใช่ไหมเจ้าคะ???”คำถามของเชียนอี้ทำให้คิ้วที่ขมวดมุ่นของเจียฉียิ่งขมวดปมยุ่งไปใหญ่ชาติที่แล้วส่วนหนึ่งก็เพราะคนที่ส่งออกไปติดตามแบบชุ่ยๆเช่นนี้ล่ะทำให้ผู้คนพอรู้ว่าคุณหนูใหญ่จวนเหลียงถูกโจรจับไปแต่เมื่อใดโดยเอาไปผูกกับที่ชาวเมืองสังเกตเห็นพวกองครักษ์เหมือนตามหาอันใด ชื่อเสียงของเชียนอี้ก็ยิ่งเสียไปใหญ่เมื่อผู้คนรู้ว่านางอยู่กับพวกโจรร่วมสิบวัน“เรื่องนั้น... ย่อมไม่สนใจเท่ากับความปลอดภัยของเจ้าแล้ว ข้าห่วงเจ้ามากจนลืมคิดเรื่องโจ่งแจ้งหรือไม่ไปเลยล่ะ”ฟังแล้วก็ดูเป็นแม่เลี้ยงที่ดี ทว่าเต็มไปด้วยจุดประสงค์ร้ายมากมายแอบแฝง“ข้าต้องขอบคุณในความหวังดีของฮูหยินรองมาก ทว่าข้านั้นหาได้ถูกพวกโจรจับไปไม่ ข้าแอบออกจากจวนตอนพวกท่านขึ้นเขาไปไหว้พระแล้วตามรอยกองทัพบิดาไปต่างหากเจ้าคะ และคาดว่าคงเป็นช่วงก่อนที่จวนจะถูกปล้นด้วย เช่นนั้นแล้วความหวังดีของฮูหยินรองก็คงเกิดผลร้ายแทนกระมัง มิทราบว่าไม่มีใครเจอจดหมายที่ข้าเขียนแจ้งว่าไปไหนที่ห้องนอนของข้าหรือเจ้าคะ??”“นั่นเจ้าพูดจริงหรือ จะเป็นไปได้อย่างไรกัน? ชะ...”คำพูดของเชียนอี้ทำให้ซื่ออิงที่เชื่อมาตลอด

“พวกนางพักอยู่ห้องนางนู้นเจ้าค่ะ”สภาพเรือนบ่าวก็ยังมีลำดับขึ้นอีกต่างหาก ห้องพักที่บ่าวคนเมื่อครู่ชี้ไปนั้นนอกจะจะดูแคบสุดแล้วยังดูเก่าที่สุดด้วยภายในห้องนี้มีเพียงอาหลานนอนตัวสั่นอยู่คนเดียว ไร้แม่นมเฉียนเชียนชี้จำได้ว่าชาติที่แล้วบ่าวทั้งสองหลังถูกไล่ออกจากการเป็นบ่าวของเชียนอี้สักพักก็ป่วยตาย มาคราวนี้ไม่เสียแรงที่นางนำเทียบยามาด้วย เชียนอี้ซื้อไว้ก่อนเข้าเมืองมา นางได้ใช้รักษาอาการป่วยของสองบ่าวพอดี“อุ้ย คุณหนูใหญ่ ไยมาที่นี่ได้ ท่านรีบกลับไปเถอะเจ้าค่ะเดี๋ยวถูก...”เชียนอี้รีบห้ามมิให้แม่นมที่เลี้ยงดูนางมาพูดต่อเพราะสิ่งเหล่านั้นนางจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว ในมือของแม่นมเฉียนมีกะละมังใส่น้ำและผ้าลอยอยู่ คงนำมาเช็ดตัวลดไข้ให้อาหลานแน่นอน“แม่นมเฉียนมิต้องกังวลไปเจ้าค่ะ ข้ามิปล่อยให้ใครมารังแกเราง่ายๆอีกแล้ว ตอนนี้แม่นมและอาหลานกลับไปอยู่กับข้าได้แล้ว ส่วนนี่นำไปต้มแล้วรีบนำมาให้อาหลานเถอะ เดี๋ยวข้าเช็ดตัวให้นางเอง”เรื่องนี้เชียนอี้ขอบิดาไว้ตั้งแต่อยู่ด้วยกันตอนเดินทางแล้ว ส่วนบ่าวคนอื่นในจวนนางค่อยคุยกับพ่อบ้านฉีฮุ่ยเรื่องเปลี่ยนเป็นบ่าวชุดใหม่คราหลัง“คุณหนูพูดจริงหรือเจ้าค