Semua Bab เมื่อสายลับกลายเป็นแม่เลี้ยงสุดแซ่บ 80s: Bab 41 - Bab 50

26เธอป่วยหรอ?ในห้องนอน เว่ยเฉิงเดินนำซูเหยาเข้ามาอย่างเงียบๆ ในที่สุดเขาก็หันกลับมาหาเธอ สีหน้าเคร่งขรึมไม่เหมือนตอนอยู่ข้างล่างเพียงแต่ตอนนี้เขาพร้อมจะเอ่ยบอกกับเธอบ้างแล้ว"ผู้หญิงคนนี้จะใช่แม่ของจูจูหรือไม่นั้นผมไม่แน่ใจเลย จำเป็นต้องรีบเรียกตัวคนที่รู้ได้กลับมายืนยันก่อน แต่ผมรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มาด้วยจุดประสงค์แอบแฝงแน่นอน"ซูเหยานิ่งฟังไม่เอ่ยขัดอันใด เธอเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งบนเตียงหันจ้องมองเขาอย่างคนคอยฟังแต่โดยดี"เมื่อห้าปีก่อน ตอนที่ผมเจอจูจูตอนเป็นทารกครั้งแรก คือหานเอ้อ คนที่ผมไว้ใจเรื่องดูแลผู้หญิงที่ผมจ้างมาบำเรอ เอ่อ บำเรอผมนั้นเป็นผู้อุ้มจูจูมามอบให้ที่หน้าประตูบ้าน พร้อมมีจดหมายที่เขียนไว้ว่าให้ช่วยดูแลเพราะเลี้ยงเธอเป็นอย่างดีแทนหล่อนที่เป็นแม่ด้วย โดยแลกมันกับการที่หล่อนจะไม่มาข้องเกี่ยวใดๆ กับผมทั้งสิ้น"ซูเหยาเงียบไป ฟังคำเล่าของเว่ยเฉิงอย่างตั้งใจ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เห็นด้วยกับความสงสัยของเขา"อืม ถ้าอย่างนั้นมันก็คงแปลกมากที่อยู่ๆ แม่ของจูจูจะโผล่มาตอนนี้หากตกลงกันในสัญญาแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่แม่ของจูจูจะกลับคำหากหล่อนมีเรื่องจำเป็นให้ต้องกลับม

“ยินดีที่ได้พบคุณค่ะ และต้องขอบคุณคุณอีกครั้งที่ช่วยอนุมัติโครงการของเราด้วยค่ะ”ผอ.เฉิงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าและกล่าวอย่างชื่นชม“โครงการดีขนาดนี้ไม่อนุมัติไม่ได้หรอก ผมเองก็รู้สึกภูมิใจแทนผู้พันจริงๆ ที่มีภรรยาที่ทั้งสวยและมากความสามารถขนาดนี้”เว่ยเฉิงหันมองซูเหยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและอบอุ่นอย่างยอมรับว่าเขาเองก็คิดเช่นนั้นเช่นเดียวกัน สายตาเหล่านี้ทำให้คนถูกมองรู้สึกเขินอยู่เล็กๆ เธอเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำชมจากพวกเขาในสถานการณ์นี้จนเก็บอารมณ์ไม่ทันเมื่อเอ่ยทันทายกันพอรู้สารทุกข์สุกดิบแล้วก่อนผอ.เฉิงกลับไปก็หันมาเอ่ยกับเว่ยเฉิงด้วยน้ำเสียงไม่ดังนัก น้ำเสียงจริงจังเจือความกังวลเล็กน้อย“เรื่องปัญหากับชาวฝรั่งเศสที่เราพูดกันก่อนหน้านี้ ตอนนี้เหมือนสถานการณ์จะเริ่มหนักข้อขึ้น คุณคงต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้นนะครับอย่าให้พวกมันจับจุดอ่อนคุณได้ ผมคาดว่ามันคงเพ่งเล็งคุณเป็นพิเศษแน่”“ขอบคุณมากครับ ผมจะระวังตัวให้มากขึ้นแน่นอน”เว่ยเฉิงยิ้มเล็กน้อยก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความขอบคุณไว้ อีกทั้งยังส่งสายตาเป็นเชิงบอกว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่เหมาะสมในการพูดค

29จูจูน้อยหายไปช่วงเย็นวันหนึ่งขณะซูเหยากำลังจัดเก็บของในห้องนั่งเล่นกับจูจูน้อยที่กำลังกุลีกุจอช่วยเก็บของเล่นนั้นเอง ซูเหยาก็มองไม่เห็นลี่เซียวแล้ว หล่อนหายออกไปจากห้องนั่งเล่นสักพักหนึ่ง ด้วยความสงสัยนี้ซูเหยาจึงเดินขึ้นไปตรวจดูรอบบ้านก็เห็นเพียงพวกคนรับใช้และคุณนายเซี่ยทำอาหารอยู่ที่ห้องครัว จนกระทั่งเดินขึ้นไปดูห้องชั้นบนจึงได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นมาจากห้องนอนส่วนท้ายอันเป็นห้องทำงานของเธอและเว่ยเฉิง ห้องที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องยกเว้นเจ้าของห้องอย่างพวกเธอเสียงแผ่วเบาดังลอดออกมาจากประตูห้องทำงานเหมือนเสียงพลิกเอกสารและกระซิบเสียงแผ่ว ซูเหยาขยับเดินเบาๆไปหยุดใกล้ประตู ก่อนจะได้ยินเสียงลี่เซียวพูดอะไรบางอย่างแผ่วเบาและเอ่ยอะไรบางอย่างที่เธอฟังไม่ถนัด หญิงสาวหยิบเอาเข็มกลัดเล็กๆออกมาจากเสื้อเบา ๆ ใช้สอดที่รอยประตูแล้วแง้มดูอย่างระมัดระวังโดยที่ไม่ต้องผลักประตูเปิดให้เกิดการเคลื่อนไหวที่ไม่คาดคิด ภาพที่ปรากฏตรงหน้านั้นยืนยันได้ชัดเจน ลี่เซียวรื้อโต๊ะทำงานของเว่ยเฉิงด้วยความเร่งรีบซูเหยานิ่งมองแววตาเย็นเฉียบ เธอรีบปิดประตูเบา ๆ และถอยห่างออกมาทันที ซูเหยาแสร้งเดินลงไปที่บันไดขั้นแ

ซูเหยาสังเกตได้ว่าชายชาติทหารทั้งสองคนต่างก็หิ้วกระเป๋าที่น่าจะเป็นเสื้อผ้ามาคนละใบนั่นล่ะ"ครับ ท่านนายพลอยากให้ผมมาช่วยดูแลให้ทุกคนปลอดภัย และหากมีอะไรผิดปกติจะได้รายงานให้ท่านได้ทันท่วงที"หวงหมิงพยักหน้ารับ สีหน้าบ่งบอกความเคร่งเครียดที่มากกว่าปกติในขณะที่พูด จนบางทีซูเหยาฟังแล้วรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรมากกว่าที่หวงหมิงยังไม่ได้บอกเธอ ทว่าในเมื่อพวกเขามาแล้วเธอก็ถือโอกาสนี้ใช้พวกเขาที่มีความสามารถมากกว่าอาอิงอิง คนรับใช้สาวในบ้านให้ช่วยดูแลจูจูอย่างไม่คาดสายตาแทนไปเลยจะดีกว่า“ตอนนี้จูจูอยู่ไหนหรอ ป้าฉี?"ป้าฉีเงยหน้ามองแล้วพยักเพยิดไปทางหลังบ้านอย่างไม่เต็มใจมากนักแต่ก็ตอบตามหน้าที่"ล่าสุดเห็นเล่นอยู่กับคุณนายเซี่ยที่สวนหลังบ้านค่ะ"ซูเหยาพยักหน้ารับ แล้วรีบเดินตรงไปหลังบ้านตามที่ได้รู้ทันที ทว่าพอเธอมาถึงกลับเห็นว่ามีคุณนายเซี่ยคนเดียวที่กำลังนอนเอนพิงโซฟาหลับอยู่ด้วยท่าทีอ่อนเพลีย แต่ไร้เงาของเด็กน้อยที่ซูเหยากำลังตามหาเสียแล้ว ไม่ต้องรอให้เซี่ยเหวินตื่นซูเหยาที่เริ่มรู้สึกถึงลางไม่ดีนั้นลงมือสะกิดคนที่หลับอยู่ทันใดเซี่ยเหวินลืมตาขึ้นมองซูเหยาด้วยท่าทีงุนงงนิดๆ ก่อนจะเปิดปากอย่า

“จูจูจ๊ะตอนนี้เราอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย พ่อจ๋าของหนูรออยู่นานแล้วใกล้จะลมออกหูแล้วหากหนูไม่ไปหาพ่อจ๋า จะถูกทำโทษเอาได้นะ”ซูเหยาเลือกใช้จุดที่จูจูน้อยกลัวมาทำให้เด็กน้อยกระตือรือร้นที่จะไปกับเธอเร็วขึ้น ซึ่งมันก็ได้ผลในทันที จากที่จูจูจะเอ่ยถามเรื่องลี่เซียวก็เงียบปากและทำตามที่ซูเหยาบอกทุกอย่างอย่างว่าง่ายระหว่างทางที่เธออุ้มจูจูลงบันไดอย่างพยายามหลบเลี่ยงไม่ให้คนเห็นอยู่นั้นที่ตรงหน้าก็ต้องเดินผ่านกลุ่มคนชาวฝรั่งเศสพอดี ซูเหยาจึงจำเป็นต้องพาจูจูหลบเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดชั่วครู่ และพวกชาวฝรั่งเศสนั้นก็เดินผ่านจุดซ่อนตัว ขณะที่พวกเขาพากันพูดคุยภาษาฝรั่งเศสก็ทำให้ซูเหยาได้ยินด้วย มือข้างหนึ่งก็ปิดปากเด็กน้อยไปส่วนอีกข้างก็ดึงประตูห้องเก็บของไว้แน่นเพราะที่ลงกลอนประตูเสีย“คุณคิดว่านายพลจะยอมมาร่วมมือกับเราไหม?” ชายคนหนึ่งถามเสียงต่ำด้วยภาษาฝรั่งเศสอีกคนได้ยินเสียงอีกคนกลั้วหัวเราะก่อนตอบกลับ “เขาหวงแหนเด็กคนนี้มาก ไม่ใช่เรื่องยากหรอก ถ้าเราทำให้มันดูเหมือนว่าเราแค่ต้องการข้อมูลบางส่วนเรื่องกองทัพของพวกเขาเท่านั้น …เว่ยเฉิงจะต้องยอมแลกแน่!”แต่ในความคิดคนได้ยินและเข้าใจเว่ยเฉ