เข้าสู่ระบบเรื่องที่ 1 : เมื่อสายลับกลายเป็นแม่เลี้ยงสุดแซ่บ 80s คำโปรย เมื่ออดีตสายลับในหน่วยข่าวกรองอย่างเธอต้องมาอยู่ในร่างผู้หญิงที่มีร่างกายเป็นตัวล่อให้ผึ้งตัวผู้มาตอมจนต้องวิ่งปวดหัวไม่เว้นวัน... ไม่เว้นแม้แต่เด็กหญิงตัวน้อยที่มองเธอเป็นฮีโร่ไปเสียแล้ว
ดูเพิ่มเติมในป่าลึกใกล้ชายแดนหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่งของจีนในยุค 1980 ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม ฝนบางเบาร่วงลงมาเป็นหยดหยอยอย่างไม่ขาดสาย บรรยากาศชื้นแฉะ เหม็นอับของใบไม้ที่เริ่มเน่า น้ำค้างเกาะตามกิ่งไม้และใบไม้เขียวขจีรอบข้าง เงียบงันจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงจิ้งหรีดและเสียงน้ำไหลรินจากลำธารที่หายไปกับความมืดเท่านั้นที่ดังก้อง
ภายใต้ความมืดมนของป่าที่ไม่มีแสงไฟ มีเงาของชายสามคนยืนรวมตัวกัน หนึ่งในนั้น แบกถุงผ้าสีซีดไว้บนบ่า ร่างหนักอึ้งจนดูเหมือนเขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ข้างในถุงผ้านั้นมีเพียงเด็กคนหนึ่งที่นอนแน่นิ่ง คนที่เหลืออีกสองคนยืนเถียงกันเบา ๆ ใต้เงาไม้ใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด
"เอาไงดีวะกับนังนี่?"
ชายคนแรกพูดพร้อมเหยียบส้นรองเท้าบู๊ตสีดำลงบนพื้นโคลนชื้น มองไปยังร่างของหญิงอวบอิ่มที่นอนสลบอยู่ตรงหน้า เธอเข้ามาขัดขวางพวกเขาตอนกำลังจะลักพาตัวเด็กน้อยอย่างไม่ประมาณตนเสียเลย เขาเพียงฟาดหลังมือไปทีเดียวก็สลบเหมือดเช่นตอนนี้แล้ว
"รูปร่างแบบนี้ ก็น่าเอาไปด้วย ดูดีน่าจะเป็นเมียดี ๆ ได้สักคน"
"แกบ้าเหรอไง? งานนี้ก็ยากพออยู่แล้ว! แค่เด็กคนเดียวก็เหนื่อยจะแย่ ไหนจะต้องหนีตำรวจแล้วจะยังทหารอีก"
ชายคนที่สองขมวดคิ้ว กอดอกมองเพื่อนด้วยความรำคาญ "เราต้องรีบไปจากที่นี่ ไม่ใช่มานั่งคิดเรื่องนังนี่!"
"ฉันเห็นด้วยกับมัน เราไม่มีเวลามานั่งยุ่งกับผู้หญิงแบบนี้หรอก เอาเด็กไปก่อนดีกว่า เรื่องนังนี่ไว้ทีหลัง"
เสียงฝีเท้าของชายคนที่สามที่แบกถุงผ้าหนักอยู่ เอ่ยเสียงแหบแห้ง
ชายคนแรกถอนหายใจแล้วก้มลงไปจับแขนของหญิงที่สลบอยู่ เขามองดูเธออย่างหื่นกระหาย
"แต่ฉันชอบรูปร่างหล่อนจริง ๆ ว่ะ แกไม่คิดบ้างเหรอ? จะปล่อยไว้ก็เสียดาย ในเมื่อแบกไปเสียแรงเปล่าอย่างนั้นอยู่ตรงนี้ก็จัดการให้เสร็จสิ้น ๆ ไป ก็แล้วกัน"
ชายที่สองเลิกคิ้ว "แกหมายความว่ายังไง จัดการที่นี่เลย?"
"ใช่ ฉันทนไม่ไหวแล้วว่ะ" ชายคนแรกยิ้มเหี้ยม "แล้วพอเสร็จกิจ เราก็ฆ่าทิ้งซะ จะได้ไม่ต้องแบกไปไกล"
ชายคนที่สามหยุดเดิน หันมามองทั้งสองคน ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย "ทำมันตรงนี้ก็ได้...ฉันขอต่อคนที่สอง แกรีบทำให้เร็วล่ะ เราไม่มีเวลาเยอะ"
ใบหน้าของชายคนแรกบิดเป็นรอยยิ้มชั่วร้าย ขณะที่เขาเริ่มก้าวไปข้างหน้า เสียงฝีเท้าดังกลบเสียงป่ารอบข้าง และท้องฟ้าที่เคยเงียบกลับมีเสียงฟ้าร้องไกล ๆ ดังขึ้นราวกับเตือนภัย
เสียงฟ้าผ่าดังกระหึ่มขึ้นอย่างกะทันหัน สายฟ้าสีขาวฟาดลงมาจากท้องฟ้าครึ้ม เสียงดังสนั่นจนป่าสั่นไหว ราวกับพื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน บริเวณรอบข้างสว่างวาบเหมือนกลางวัน ชายทั้งสามคนต้องหรี่ตา หลับตาไปชั่วขณะเพราะแสงเจิดจ้า ท้องฟ้าที่เคยเงียบสงัดกลับถูกแต่งแต้มด้วยเสียงฟ้าร้องก้อง
“เวรเอ้ย ฟ้าผ่ามาได้ไงตอนนี้!”
ชายคนแรกบ่นขณะถอดกางเกงตัวเองออกครึ่งทาง แต่เมื่อแสงสว่างค่อย ๆ จางลง เขาก็รีบหันกลับมาที่หญิงสาวบนพื้นอีกครั้ง เตรียมทำสิ่งที่ใจหวัง เขาก้มลง ใช้มือหยาบกร้านจับขอบเสื้อผ้าของหญิงสาวไว้
แต่ครั้งนี้ สิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่ร่างหญิงสาวที่นอนหมดสติอีกต่อไป เมื่อดวงตาของเธอเปิดขึ้น เผยให้เห็นแววตาที่มืดดำลึกล้ำเหมือนคืนไร้แสงจันทร์ เธอจ้องตรงมายังเขา แววตาที่นิ่งเฉียบจนชายคนนั้นถึงกับตัวสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว เขาชะงัก มือหยุดกลางอากาศ ดวงตานั้นไม่ใช่ดวงตาของหญิงสาวธรรมดาที่ควรจะรู้สึกหวาดกลัว...
หญิงสาวผุดลุกขึ้นจากพื้นด้วยความรวดเร็วเหมือนเสือที่กระโจนล่าเหยื่อ เธอไม่พูดไม่จา มือของเธอจับเข้าที่คอของชายคนนั้น บิดไปทางหนึ่งอย่างรุนแรง เสียงกระดูกหักดังชัดเจนในความมืด ชายคนนั้นล้มลงกับพื้นทันที ไม่มีแม้แต่เสียงร้อง ชายคนที่สองกับสามมองด้วยความตกตะลึง
"เฮ้ย! แกเป็นใครกัน!"
ชายคนที่สองตะโกนออกมา แต่ไม่มีคำตอบ หญิงสาวที่มีดวงตาดุจเหยี่ยวพุ่งเข้าหาเขาเร็วเหมือนสายลม มือของเธอคว้าเข้าที่ลำตัวของเขา ผลักจนเขาล้มลง ก่อนจะใช้ศอกกระแทกอย่างแรงเข้าที่หน้าอก ชายคนนั้นตัวงอด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่เธอจะใช้ปลายรองเท้ากระแทกเข้าไปที่ลำคอ ทำให้เขาหายใจไม่ออกจนสิ้นใจ
ชายคนสุดท้ายที่แบกถุงผ้ารีบวางถุงลงกับพื้น พยายามหยิบมีดออกมาสู้ แต่ไม่ทันที่เขาจะขยับ หญิงสาวก็เข้าประชิดตัวเขาแล้ว เธอหมุนตัวอย่างคล่องแคล่ว มือของเธอคว้าคอของเขาด้วยความรวดเร็ว มืออีกข้างคว้ามีดจากมือเขาแล้วเสียบเข้าที่สีข้าง ชายคนนั้นดิ้นรนอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ร่างจะทรุดลงหมดแรงไปอีกคน
เลือดสาดกระจายทั่วพื้นเปียกชื้น ฝนที่โปรยปรายลงมาเริ่มชะล้างคราบเลือดออกจากเสื้อผ้าของหญิงสาว เธอหอบหายใจเล็กน้อยหลังจากการต่อสู้ที่รวดเร็วและรุนแรง ดวงตาที่เคยดำสนิทกลับมานิ่งสงบอีกครั้ง เธอเงยหน้ามองขึ้นไป เห็นเด็กหญิงตัวน้อยวัยประมาณสามขวบ คลานออกมาจากถุงผ้าที่เคยเป็นกรงขัง เด็กน้อยจ้องมองภาพที่หญิงสาวเพิ่งทำลงไป
แต่แทนที่เด็กหญิงจะมีท่าทีหวาดกลัว เธอกลับจ้องมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและเคารพ แววตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์จ้องตรงมาที่หญิงสาวราวกับมองฮีโร่ในสายตาของเด็กเล็ก หญิงสาวหายใจออกเบา ๆ ยิ้มเล็กน้อย จากนั้นเธอก็เช็ดเลือดที่เปื้อนใบหน้าออกให้สะอาด ท่ามกลางสายฝนที่ชะล้างทุกสิ่งรอบตัว
หญิงสาวก้าวเข้าไปหาเด็กหญิงตัวน้อย คุกเข่าลงข้างหน้าเธอแล้วพูดเบา ๆ
"ไม่ต้องกลัวนะ หนูปลอดภัยแล้ว เดี๋ยวพี่พาไปส่งที่บ้านของหนูนะ หนูจำได้ไหมว่าบ้านหนูอยู่ทางไหน?"
สิ่งที่หญิงสาวได้รับกลับมาคือใบหน้าเล็กเปื้อนดินและน้ำฝนสั่นไปมาแสดงออกในคำตอบที่เธอไม่ต้องการเป็นที่สุดในตอนนี้ เพราะเพียงเด็กหญิงตัวน้อยเท่านั้นที่ไม่รู้ว่าบ้านอยู่ไหน แต่เธอเองที่อยู่ดีดีก็ได้มาเกิดในร่างผู้หญิงที่มีชื่อว่า ซูเหยา สกุลหลี่นี้ นอกจากชื่อและสกุลเธอก็ไม่มีความทรงจำอื่นใดของร่างนี้อีกเลยเช่นกัน
หนึ่งเด็กหญิงตัวน้อยผู้โชคร้าย
และอดีตสายลับที่อยู่ในร่างของหญิงสาวคนหนึ่งแต่ไร้ความทรงจำของเจ้าของร่าง ควรจะทำอย่างไรต่อไปดี...
เป็นอย่างที่เชียนอี้คิด ซื่ออิงไม่ได้รับใช้บิดานับหลายเดือนจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงกลางของสารทฤดู อากาศหนาวขึ้นอีกแล้ว ใบไม้ที่เคยออกใบสีเขียวเต็มต้นเริ่มผลัดใบ พร้อมกันนั้นก็เข้าสู่เทศกาลล่าสัตว์ครั้งใหญ่ของแคว้นแน่นอนว่าตระกูลเหลียงอันเป็นตระกูลฝ่ายบู๊นี้ย่อมถูกเชิญให้ไปเข้าร่วมแน่นอน ตอนนี้ตัวแทนจากตระกูลเหลียงแกนนำคือท่านแม่ทัพใหญ่ เจียฉี จึงกำลังเดินทางร่วมขบวนเสด็จเพื่อเดินทางไปยังป่าใหญ่ทิศใต้ของเมืองหลวงเชียนอี้นั่งร่วมทางไปกับเชียนซื่อบุตรสาวจอมพูดมากของอนุเจียง จงชินขี่ม้าตามบิดาไม่ห่าง ส่วนซื่ออิงก็นั่งร่วมเดินทางไปกับเชียนเอ้อในรถม้าอีกคันใช้เวลาสองวันเต็มขบวนแสนยิ่งใหญ่นำโดยฮ่องเต้แคว้นก็มาถึงจุดหมายแล้ว ตระกูลที่เข้าร่วมเทศกาลนี้ต่างแยกย้ายกันไปพักที่กระโจมของตน ในเขตของตระกูลเหลียงนั้นถูกจัดให้เป็นหนึ่งกระโจมใหญ่ของเจียฉี และกระโจมขนาดใหญ่รองลงมาเป็นของซื่ออิง ส่วนบุตรีและบุตรก็พักแยกคนละกระโจมพร้อมบ่าวรับใช้ตนเองกระโจมเล็กที่ว่าก็ไม่ได้เล็กไปเสียทีเดียว ชาติที่แล้วเชียนอี้มาร่วมงานในฐานะภรรยารองของซวี่หนานที่มาเพื่อดูแลลูกเลี้ยงของเขาโดยเฉพาะนางยังได้อยู่ในกระโจมที
17 เทศกาลล่าสัตว์มาแล้ว เชียนอี้ตื่นมาในวันต่อมาพร้อมพิษไข้และอาหารปวดทั่วร่างกาย แต่พอเข้าถึงกลางวันไข้ลดลงบ้างแล้วจึงตัดสินใจลุกขึ้นมาเตรียมไปเข้าพบบิดาตามที่สัญญาไว้ ส่วนเรื่องเมื่อคืนนั้นเท่าที่ฟัง แม่นมเฉียนบอกว่านางถูกพิษกำหนัดจริงและได้รับยาแก้พิษไปแล้วและก็เป็นความบังเอิญอีกนั่นแหละที่ในห้องเก็บยาของนางมียาแก้พิษชนิดนี้ขวดหนึ่งพอดี ไม่รู้ว่าใครซื้อมาเก็บไว้แต่ก็ถือเป็นโชคช่วยของนาง มิเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าจะรอดพ้นจากการครอบงำของพิษเมื่อไหร่ “คุณหนูกินอีกนิดสิเจ้าคะ ท่านกินไปแค่ไม่กี่คำเอง” นั่นล่ะ ตามจริงนางไม่อยากกินสักคำเลยด้วยซ้ำเพราะฤทธิ์ขมคอของยายังอยู่ กินได้เท่านี้ก็ถือว่าฝืนมาพอแล้ว “ข้าพอแล้ว ส่งยามาเถอะเดี๋ยวต้องรีบไปพบท่านพ่ออีก” เชียนอี้รู้จากแม่นมเฉียนว่าเรื่องเมื่อคืนดำเนินไปอย่างไรแล้วรู้สึกว่าอย่างไรวันนี้นางก็ต้องไปหาท่านพ่อให้ได้ แม้นบิดาจะไล่ญาติผู้นั้นของซื่ออิงไปแล้วแต่เห็นว่าตอนนี้ยังอยู่ที่เรือนรับรองอยู่เลย หากช้ากว่านี้ให้เรื่องความอับอายเมื่อคืนซาลงไปจากใจบิดาจะกลายเป็นว่าซื่ออิงอาจไปขออภัยโ
โจวฉีหมิงอุตส่าห์ให้นางใช้ร่างกายตนอย่างอิสระแล้วเหตุใดถึงกลายเป็นว่าทำนางสติแตกได้กัน เขามิใช่บุรุษไร้อารมณ์ที่หากเห็นสตรีที่ตนสนใจแล้วจะสามารถอดทนได้เสียหน่อย เพื่อให้นางปลอดภัยจากเขาจึงจำเป็นต้องหยุดยั้งการกระทำไร้สติของนางเสียหน่อยโจวฉีหมิงรวบจับมือสองข้างของเชียนอี้ไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วจับกดไว้กับเตียงพานให้ร่างขาวผ่องในสภาพกึ่งเปลือยเปล่าที่เผยให้เห็นเอี๊ยมตัวในของนางชัดเจนตอนนี้นอนหงายบนเตียงใบหน้าแดงซ่านนัยน์ตาคลอไปด้วยน้ำสีใสสุดแสนน่าเวทนานี้ทำเอาคนมองรู้สึกเหมือนถูกดูดให้เข้าไปในวงเวียนอะไรบางอย่างเลย“ข้าคิดว่าจะมาคลายความเบื่อไฉนกลายเป็นเช่นนี้ได้กัน หรือว่าเจ้าวางกับดักข้ากันนะ...”แน่นอนว่าฉีหมิงไม่ได้คิดคุยกับคนไม่ได้สติอันใดเขาคุยกับตนเองเท่านั้น ทว่าใครจะคิดเล่าว่ากลับได้รับการตอบรับเสียได้“ท่านต้าไท่ฝูใจร้ายไม่คิดช่วยหม่อมฉันให้คลายความทรมานหน่อยหรือเพคะ”แม้นข้อมือจะถูกจับไว้ไม่สามารถเคลื่อนได้ แต่ด้วยความทรมาน ร่างกายส่วนอื่นของเชียนอี้ก็เคลื่อนไหวให้อย่างน้อยไม่ต้องอยู่เฉยเพื่อรับความทรมานอย่างเดียว นางบิดกายเพื่อหนีออกจากจับกุม ส่วนร่างกายท่อนล่างก็ขยับ
16 ฤทธิ์ยากำหนัดทำนางแย่แล้ว“นี่คุณหนะ...เห้ย! ไยเป็นเจ้าได้กัน!”สตรีที่ร่วมหลับนอนกับเจี้ยนเหาเมื่อครู่เงยหน้าขึ้นมาแล้ว ทำเอาเหล่าเจ้าของแผนร้ายผงะตกใจไปตามๆกัน เจี้ยนเหานั้นตกใจจนเผลอหลุดความคิดตนออกมาเลยล่ะจงชินที่เมื่อครู่หวาดหวั่นตอนนี้บรรเทาลงแล้วเขาคือคนแรกที่เอ่ยสิ่งที่ตนเองคิดออกไป“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าควรเป็นผู้ใดเล่า! ท่านพ่อขอรับลูกว่าคุณชายท่านนี้มีจุดประสงค์ต้องการให้พี่หญิงใหญ่เสื่อมเสียชื่อเสียงนะขอรับ”ใช่แล้ว เมื่อครู่พวกเขาต่างได้ยินเหมือนๆกันว่าเจี้ยนเหาเอ่ยถึงคุณหนูสักคน หากฟังแต่เสียงไม่เข้ามาดูเองกับตาล้วนเข้าใจผิดไปแล้ว แต่สตรีที่ร่วมหลับนอนที่แท้ก็คือบ่าวคนหนึ่งต่างหากจงชินไม่ยินยอมให้ใครมาทำลายชื่อเสียงพี่สาวของตนได้หรอก!“คุณชายสามข้าน้อยมิได้คิดเช่นนั้นเลยขอรับ เพียงแต่ว่าระ...เอ่อ ข้าน้อยไม่รู้สติว่าเอ่ยอันใดในช่วงเวลานั้นเท่านั้นขอรับ”เจี้ยนเหายั้งปากทันเพราะได้รับสายตาปรามอย่างรุนแรงจากสตรีเจ้าของแผนการที่ยืนจ้องเขาเขม็งเบื้องหลังท่านแม่ทัพใหญ่ เขารีบแถไปโทษอย่างอื่นอย่างรวดเร็วส่วนซื่ออิงนั้นเมื่อรู้ว่าแผนการของตนพลาดไปแล้วก็ไม่ปล่อยให้หลานไม่ได้เร

















