เมื่อสายลับกลายเป็นแม่เลี้ยงสุดแซ่บ 80s

บทนำในป่าลึกใกล้ชายแดนหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่งของจีนในยุค 1980 ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม ฝนบางเบาร่วงลงมาเป็นหยดหยอยอย่างไม่ขาดสาย บรรยากาศชื้นแฉะ เหม็นอับของใบไม้ที่เริ่มเน่า น้ำค้างเกาะตามกิ่งไม้และใบไม้เขียวขจีรอบข้าง เงียบงันจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงจิ้งหรีดและเสียงน้ำไหลรินจากลำธารที่หายไปกับความมืดเท่านั้นที่ดังก้องภายใต้ความมืดมนของป่าที่ไม่มีแสงไฟ มีเงาของชายสามคนยืนรวมตัวกัน หนึ่งในนั้น แบกถุงผ้าสีซีดไว้บนบ่า ร่างหนักอึ้งจนดูเหมือนเขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ข้างในถุงผ้านั้นมีเพียงเด็กคนหนึ่งที่นอนแน่นิ่ง คนที่เหลืออีกสองคนยืนเถียงกันเบา ๆ ใต้เงาไม้ใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด"เอาไงดีวะกับนังนี่?"ชายคนแรกพูดพร้อมเหยียบส้นรองเท้าบู๊ตสีดำลงบนพื้นโคลนชื้น มองไปยังร่างของหญิงอวบอิ่มที่นอนสลบอยู่ตรงหน้า เธอเข้ามาขัดขวางพวกเขาตอนกำลังจะลักพาตัวเด็กน้อยอย่างไม่ประมาณตนเสียเลย เขาเพียงฟาดหลังมือไปทีเดียวก็สลบเหมือดเช่นตอนนี้แล้ว"รูปร่างแบบนี้ ก็น่าเอาไปด้วย ดูดีน่าจะเป็นเมียดี ๆ ได้สักคน""แกบ้าเหรอไง? งานนี้ก็ยากพออยู่แล้ว! แค่เด็กคนเดียวก็เหนื่อยจะแย่ ไหนจะต้องหนีตำรวจแล้วจะยั

"เราต้องรีบพาคุณหนูกลับไปหาท่านผู้พันให้เร็วที่สุด"ซูเหยามองใบหน้าของทหารพวกนั้น พวกเขาดูระมัดระวังและยังคงสงสัยในตัวเธอ เธอคิดว่าจะอธิบายอย่างไรดีถึงเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็ตัดสินใจพูดสั้น ๆ เพื่อไม่ให้พวกเขาระแวงมากเกินไป"ฉันเจอเธอในป่า...คนเดียว" ซูเหยาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ "ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นว่าเธออยู่คนเดียวเลยพาออกมาจากป่าก็เท่านั้นเอง เธอดูเหมือนจะไม่สบายนะพวกคุณต้องรีบพาเธอไปหาหมอให้เร็วที่สุด"ทหารมองซูเหยาด้วยสายตาที่ประเมินสถานการณ์ แต่หลังจากสังเกตสภาพของเธอและเด็กหญิงที่ปลอดภัย พวกเขาดูเหมือนจะคลายความกังวลลงอีกทั้งคำพูดที่บอกว่าคนสำคัญที่พวกเขาตามหาไม่สบายก็ทำให้พวกเขาไม่สามารถยื้อเวลาคุยไปมากกว่านี้แล้ว"งั้นคุณผู้หญิงก็คงไม่เกี่ยวข้องกับคนที่ลักพาตัวคุณหนูไป" หัวหน้าทหารพูดพลางสั่งลูกน้องให้ลดอาวุธลง"ขอบคุณที่ช่วยพาคุณหนูออกมามากครับ แต่เราต้องพาคุณหนูกลับไปที่บ้านแล้ว คุณผู้หญิงจะตามผมมามะ..."ซูเหยาส่ายหน้าเบา ๆ โดยไม่แสดงท่าทีเรียกร้องสิ่งใด เธอค่อย ๆ ส่งตัวเด็กหญิงให้ทหารคนหนึ่งอุ้มไปอย่างระมัดระวัง เด็กน้อยยังคงหลับสนิทในอ้อมแขนของทหาร เสียงลมหายใจ

3การดูตัวสุดหรรษาในบริเวณห้องรับแขกที่อยู่ด้านหน้าของบ้านหลี่ หลังคาบ้านยังคงมีร่องรอยของน้ำฝนหยดลงมาจากเมื่อคืน แต่มุมนี้ถูกจัดไว้อย่างดี มีโซฟาไม้เก่า ๆ และโต๊ะไม้เตี้ยที่ถูกเช็ดจนเงาวับ ด้านหน้ามีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาเป็นชายวัยราว ๆ ห้าสิบปี สวมเสื้อผ้าดูภูมิฐาน แม้จะอยู่ในบ้านชนบทแต่ยังคงรักษาลุคของตนไว้ได้เป็นอย่างดี ดวงตาของเขาดูเจ้าเล่ห์และเฉื่อยชา มีท่าทางผ่อนคลายแต่แฝงไปด้วยความกักขฬะของผู้มีอำนาจ ส่วนอีกสองคนที่นั่งถัดไปก็ไม่ต่างกัน ทั้งสามคนมีอายุไม่ต่ำกว่าสี่สิบปี ทุกคนใส่เสื้อผ้าที่ดูสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะเป็นชาวบ้านธรรมดา แต่ท่าทางของพวกเขากลับมีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลแม่จางเดินไปเดินมาอย่างเร่งรีบ คอยเสิร์ฟน้ำชาและผลไม้ใส่ถาดไม้ใบเล็ก ๆ อย่างกระวนกระวาย ขณะที่พ่อหลี่นั่งคุยอยู่กับแขกด้วยท่าทางสบาย ๆ และเว่ยจงนั่งอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเห็นด้วยกับทุกอย่างที่พ่อพูด พวกเขาต่างทำหน้าที่ต้อนรับแขกผู้มีอำนาจเหล่านี้อย่างเต็มที่หนึ่งในชายชราที่นั่งอยู่นั้น ดูท่าทางเริ่มหมดความอดทน ใบหน้าของเขาแสดงความหงุดหงิดออกมาเล็กน้อย เขาเริ่มมองไปรอบ ๆ บ้านอย่างไม่พอใจ และในที่สุดก็ตัด

4สกุลหลี่เหวอไปแล้วชายแก่คนสุดท้ายในห้องพูดขึ้นอย่างพอใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความกระหาย รอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขาทำให้ซูเหยารู้สึกขยะแขยงจนกายขนลุก คำพูดของชายแก่คนสุดท้ายมันทำให้ครอบครัวหลี่กลับมามีชีวิตอีกครั้งได้ในทันทีชายคนเดิมเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “ฉันอยากได้ผู้หญิงอย่างหนูนี่แหละ ซูเหยาน้อยของฉัน หากแต่งมาเป็นภรรยาของฉันแล้วฉันไม่จะไม่ทำให้หนูน้อยใจเลย หากหนูดื้อฉันจะปราบพยศหนูเอง อย่าได้น้อยใจไปเลยภรรยาของฉันตายไปแล้ว…”ซูเหยานิ่งฟังคำพูดนั้น ดวงตาของเธอวาววับขึ้นมา เธอเคยผ่านสถานการณ์ที่ยากลำบากกว่านี้มากนักในฐานะสายลับ ยิ่งเผชิญหน้ากับคนที่มั่นใจว่าตนเหนือกว่าเธอยิ่งรู้สึกตื่นเต้นที่จะเอาชนะพวกเขา สีหน้าเธอไม่ได้ดูหวั่นกลัวแต่กลับหยักยิ้มมุมปากก่อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าไม่แพ้กัน“อย่างนั้นหรือคะ?”เธอแสร้งยิ้มให้เขาก่อนจะหันไปหยิบแก้วชาขึ้นมาอีกครั้ง มือของเธอจับแก้วอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะปาแก้วกระเบื้องที่ดีที่สุดในบ้านหลี่ลงพื้นด้วยแรงของเธอจนแตกเป็นเสี่ยงๆเสียงแก้วแตกดังลั่นทำให้ทุกคนในบ้านสะดุ้ง แม่จางและพ่อหลี่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ หน้าเปลี่ยนสีทันที ส่วนเว่ย

"นังซูเหยา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!"เป็นเสียงของแม่จางดังขึ้นจากอีกฟากของประตู น้ำเสียงฟังดูร้อนรนและรีบร้อนผิดปกติ ไม่เหมือนทุกครั้งที่เธอเคยได้ยิน เมื่อไม่ได้รับการตอบรับเสียงเคาะประตูดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับคนข้างนอกกำลังไม่สบายใจอะไรบางอย่างจนไม่สนใจว่าตนเองจะเจ็บมือหรือไม่เลยซูเหยาเดินมาหยุดนิ่งอยู่หลังประตู ฟังเสียงแม่จางและเพิ่งมีเสียงของผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่คนสกุลจางคุยกันอยู่หน้าประตู เสียงผู้ชายไม่คุ้นหูนั้นนิ่งและขรึม แต่น้ำเสียงของแม่จางกลับฟังดูหวาดกลัว"ลูกสาวเธออยู่ไหน?""ขะ... ข้างในค่ะ ข้างในห้อง!" แม่จางตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือซูเหยานิ่งฟัง เธอขมวดคิ้วพิจารณาดูจนมั่นใจว่าผู้ชายเจ้าของเสียงไม่น่าจะใช่คนที่บ้านหลี่เรียกมาดูตัวเธอแน่ๆ เสียงของเขาไม่มีความสนใจหรืออารมณ์แบบพวกตาแก่พวกนั้น เธอตัดสินใจผลักประตูเปิดออกมาช้าๆ ภาพที่เห็นทำให้เธอขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เบื้องหน้าของเธอคือชายในชุดเครื่องแบบทหารยืนอยู่หน้าห้อง ด้านหลังยังมีทหารอีกหลายคน เธอเหลือบเห็นเว่ยจง พี่สะใภ้หลิว และพ่อหลี่ยืนเกาะกลุ่มกันที่มุมไกลๆ ดูกลัวทหารพวกนี้กันหมดทหารนายหนึ่งหันมามองเธอด้วยสายตานิ่งๆ แล้วเ