Semua Bab เมื่อสายลับกลายเป็นแม่เลี้ยงสุดแซ่บ 80s: Bab 21 - Bab 30

"ฉันต้องกลับแล้วล่ะค่ะ ไว้ถ้ามีโอกาสเราคงได้เจอกันอีก"เหอเจียยิ้ม "ยินดีมากครับ หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะครับ"เมื่อซูเหยาหมุนตัวออกมาจากร้าน เธอก็ชะงักเมื่อเห็นเว่ยเฉิงยืนพิงรถยนต์ของเขากำลังรอเธออยู่ เขามองเธอด้วยสายตานิ่งเงียบ แต่ลึก ๆ ในดวงตานั้นแฝงความรู้สึกบางอย่างที่ซูเหยาสังเกตได้“ขอตัวนะคะ”ซูเหยาลาเหอเจียที่เดินออกมาส่งที่หน้าร้าน แล้วเดินตรงไปหาเว่ยเฉิงอย่างไม่คิดอะไร แต่เว่ยเฉิงที่ยืนมองอยู่นั้นกลับรู้สึกไม่ชอบใจนัก เขาไม่ชอบใจที่เห็นเธอคุยสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น แต่ก็เก็บความรู้สึกนั้นไว้ไม่แสดงออก"คุณเฉิงมาถึงนานแล้วหรอคะ?" ซูเหยาถามขณะเดินเข้าไปใกล้เว่ยเฉิงสายตาของเขาจับจ้องเธออย่างนิ่งสงบ แต่ท่าทางกลับเย็นชาและไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ เขายืนพิงรถด้วยท่าทางที่แฝงไปด้วยความคาดเดาไม่ได้"ไม่นานนัก"ซูเหยาสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจที่แฝงอยู่เบื้องหลังคำพูดนั้น แม้ว่ามันจะถูกซ่อนอยู่ใต้ท่าทีเยือกเย็นของเขา เธอเลือกไม่ถามอะไรต่อ เพียงแค่ส่งยิ้มบาง ๆ อย่างรู้ทัน"งั้นเรากลับบ้านกันเถอะค่ะ"และในรถยนต์ที่กำลังเคลื่อนไปอย่างช้าๆนั้นเอง บรรยากาศภายในเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงลมหาย

จูบแรกนั้นนุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกร้อนแรงที่ค่อย ๆ แผ่ขยายออกมา เว่ยเฉิงยกมือขึ้นโอบรอบเอวบางของซูเหยา ดึงเธอเข้ามาใกล้กว่าเดิม ริมฝีปากของเขาเริ่มกดลึกขึ้น ความปรารถนาที่เก็บกดไว้นานเริ่มระเบิดออกมา เขาจูบเธอด้วยความเร่าร้อนอย่างไม่ยับยั้งใดใดทั้งสิ้นซูเหยาเองก็ตอบสนองกลับด้วยความมั่นใจ ทุกสัมผัสของเธอเหมือนจะยั่วเย้าให้เขายิ่งลุ่มหลง การตอบรับจูบของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและดุดันในเวลาเดียวกัน ร่างของทั้งสองใกล้ชิดกันมากขึ้น เว่ยเฉิงรู้สึกว่าทุกสัมผัสของเธอทำให้หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้น ความคิดที่เคยยุ่งเหยิงจากงานจางหายไป เหลือเพียงความรู้สึกที่พุ่งพล่านในอกเขาค่อย ๆ ผละออกจากจูบแต่ยังคงมองใบหน้าของเธอที่ใกล้ชิด สายตาเต็มไปด้วยความหลงใหล มือที่กอดรอบตัวเธอขยับขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนของซูเหยาอย่างอ่อนโยน ส่วนอีกมือที่สัมผัสความนุ่มลื่นผ่านผ้าก็ยังลูบไล้อย่างหลงใหลชวนคนคนถูกสัมผัสครางฮือ"คุณทำให้ผมบ้าคลั่ง...รู้ไหม?"เว่ยเฉิงกระซิบแผ่ว ริมฝีปากของเขาใกล้กับใบหูของเธอจนเสียงของเขาทำให้เธอขนลุกซู่"ฉันรู้ อือ..." เธอตั้งใจให้เป็นอย่างนี้จะไม่รู้ได้อย่างไรซูเหยาเอ่ยตอบเบา ๆ น้ำ

16สามีภรรยาในห้องนอนที่คุ้นเคย คืนนี้กลับเป็นบรรยากาศที่ต่างออกไป ซูเหยานอนคว่ำอยู่บนเตียง กองเอกสารเรียงรายรอบตัว เธอกำลังจดจ่อเขียนบางอย่างด้วยความตั้งใจ คิ้วขมวดเป็นปมเล็กๆ แสดงออกถึงความเคร่งเครียดที่สื่อได้ทันที เว่ยเฉิงกลับมาบ้านดึก เขาคาดหวังว่าจะได้เจอเธอลงมารอรับที่ห้องนั่งเล่นเหมือนทุกครั้ง แต่เมื่อเห็นว่าห้องเงียบสนิทและจูจูก็เข้านอนไปแล้ว ก็รู้ว่าซูเหยาคงยุ่งอยู่กับบางสิ่งเมื่อเว่ยเฉิงเปิดประตูห้องนอนเข้าไป เขาก็พบภาพที่ทำให้เขาอดแปลกใจไม่ได้ ซูเหยานอนคว่ำบนเตียง แผ่นหลังโค้งงอเล็กน้อยเพื่อให้เขียนเอกสารได้อย่างถนัด ภาพของเธอในท่านี้ดึงดูดสายตาเขาอย่างห้ามไม่ได้ โดยเฉพาะการที่เธอสวมเสื้อคลุมบางๆ ทำให้ผิวเนียนละเอียดเผยให้เห็นในแสงไฟอ่อนๆ ของห้องเว่ยเฉิงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอดใจไม่ไหวเข้าไปใกล้ เขาแตะมือเบาๆ ที่แผ่นหลังของเธอ ลูบไล้ไปตามความโค้งที่พอดีของร่างกาย ซูเหยารู้สึกได้ถึงสัมผัสอันคุ้นเคย แต่เธอก็เลือกจะเมินไม่สนใจ โครงการที่เธอกำลังเขียนนี้สมองกำลังคิดมันอย่างลื่นไหลเว่ยเฉิงไม่หยุดเพียงแค่นั้น เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ หอมที่ต้นคอของเธออย่างแผ่วเบา กลิ่นหอม

ซูเหยาที่นั่งอยู่ข้างๆ ยิ้มเล็กน้อย แต่ในใจเธอรู้ดีว่า บทสนทนานี้ไม่ใช่เรื่องของเธอเลย ทุกคำถามทุกประโยคที่คุณนายเซี่ยพูดออกมา ล้วนมีจุดประสงค์เพื่อสร้างความใกล้ชิดระหว่างเหม่ยลี่และเว่ยเฉิง แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เพียงแค่นั่งเงียบๆ และมองไปรอบๆ อย่างสบายใจเว่ยเฉิงแม้จะต้องตอบตามมารยาทบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมากนัก ทุกครั้งที่ซูเหยาเอื้อมมือไปตักอาหาร เขามักจะหยิบให้เธออย่างไม่คิดอะไร เช่นตอนนี้ที่เขาหยิบอาหารจากจานกลางมาใส่จานของซูเหยาโดยไม่ต้องรอให้เธอขอ เธอยิ้มเล็กน้อยตอบกลับขอบคุณอย่างสุภาพ แม้บรรยากาศรอบตัวจะเต็มไปด้วยการโจมตีทางคำพูดที่ซ่อนอยู่ก็ตามเหม่ยลี่เหลือบมองการกระทำนั้นด้วยสายตาที่ซ่อนอารมณ์ ก่อนจะหันมายิ้มให้คุณนายเซี่ยอีกครั้ง“พี่เฉิงนี่สุภาพเสมอเลยนะคะ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ตาม”คุณนายเซี่ยยิ้มรับทันที “ใช่จ้ะ เฉิงเป็นคนใจดีแบบนี้แหละ มีน้ำใจกับคนอื่นเสมอ ไม่เว้นแม้กระทั้งคนที่ไร้การศึกษาและไร้มารยาทผู้ดี”คำพูดนั้นทิ้งท้ายด้วยแววตาที่จงใจมองไปทางซูเหยา ราวกับจะบอกว่าเธอไม่คู่ควรกับเว่ยเฉิงอย่างไรอย่างนั้นซูเหยายังคงยิ้มรับ ไม่แสดงท่าทีอึดอัดแต่อย่างใด

ซูเหยาพยักหน้าอย่างเข้าใจ ทว่าความใกล้ชิดระหว่างพวกเขาก็ทำให้บรรยากาศดูแปลกไป เธอรู้สึกได้ว่าตอนนี้ทั้งห้องมีเพียงสองคนเท่านั้นในขณะนั้นเอง ประตูห้องน้ำชาก็ถูกเปิดออกเบาๆ โดยไม่ทันมีเสียงเคาะ เว่ยเฉิงที่รออยู่หน้าร้านน้ำชานานเกินกว่าที่คิดไว้ก็เข้ามาตามหาภรรยาที่ตอนนี้ควรลงมาหาเขาเตรียมกลับบ้านได้แล้ว เมื่อเห็นภาพที่ไม่คาดคิดอยู่ตรงหน้าทำให้เขารู้สึกถึงความไม่สบายใจขึ้นมาเว่ยเฉิงก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย พยายามซ่อนอารมณ์ภายใน เขาหยุดยืนอยู่ข้างประตู มองเหอเจียด้วยสายตาที่เฉียบคม ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ"ขอโทษนะครับ ผมขอพาภรรยากลับก่อน"เหอเจียหันมองเว่ยเฉิงอย่างตกใจเพราะเห็นใบหน้าที่จำได้ว่าเคยเห็นบนหน้าหนังสือพิมพ์ แม้เหอเจียจะรู้ว่าซูเหยามีสามีแล้วแต่ไม่คาดคิดว่าซูเหยาจะมีสามีที่เป็นถึงทหารระดับสูงเช่นนี้ อีกทั้งชื่อเสียงของเว่ยเฉิงนั้นก็ดังไปทั่ว แม้ในใจจะรู้สึกกดดัน แต่เขาก็พยายามทำตัวปกติ"ครับ... ท่านพันโท เชิญครับ"เว่ยเฉิงไม่ได้ตอบกลับอะไรนอกจากการพยักหน้ารับอย่างเย็นชา แล้วก้าวเข้ามาจูงมือซูเหยา"กลับกันเถอะ"เขากล่าวเสียงต่ำอย่างเก็บอารมณ์ ซูเหยารับรู้ได้ถึงความไม่