Semua Bab เมื่อสายลับกลายเป็นแม่เลี้ยงสุดแซ่บ 80s: Bab 31 - Bab 40

หลายวันผ่านไป ซูเหยาสังเกตความเป็นไปของเซี่ยเหวินอย่างเงียบๆ ทุกครั้งที่อยู่บ้าน เธอเห็นแม่สามีเริ่มแสดงอาการเครียดอย่างเห็นได้ชัด จนในที่สุด วันนี้ก็มาถึงเซี่ยเหวินสวมชุดเรียบง่าย พร้อมกับหมวกปีกกว้างที่ปกปิดใบหน้า เดินหลบซ่อนตัวจากผู้คนขณะที่ก้าวผ่านตลาดไปยังตรอกแคบ ซูเหยาที่เฝ้าดูจากระยะไกล รู้ได้ทันทีว่าเซี่ยเหวินกำลังมีเรื่องไม่ปกติ จึงตัดสินใจเดินตามเงียบๆ เพื่อดูว่าเธอกำลังทำอะไรเมื่อถึงตรอกหนึ่งที่ไม่มีผู้คน เซี่ยเหวินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าหนี้กลุ่มหนึ่งที่ดูไม่เป็นมิตรนัก สายตาของพวกเขาต่างมองเซี่ยเหวินเต็มไปด้วยความโกรธ“ฉันบอกแล้วว่าจะคืนตอนต้นเดือน”เซี่ยเหวินพูดเสียงสั่นๆแต่ยังคงถือตัวไว้ไม่เสื่อมคลายพลางกอดกระเป๋าถือแน่น"พวกเราให้โอกาสคุณมาหลายครั้งแล้ว! ถ้าไม่คืนเงินตามสัญญา เรื่องนี้จะต้องถึงหูบ้านคุณแน่!"ชายร่างใหญ่ในกลุ่มทวงหนี้แสยะยิ้มเซี่ยเหวินหน้าเปลี่ยนสี ขณะที่สถานการณ์เริ่มตึงเครียด หนึ่งในลูกน้องของเจ้าหนี้ขยับตัวเข้าใกล้เธอมากขึ้นเหมือนจะข่มขู่ ร่างของเซี่ยเหวินเริ่มถอยหนีจนแทบจะชนกับกำแพงด้านหลังซูเหยาที่เฝ้าดูอยู่เลื่อนหมวกที่อยู่บนหัวลงมาปิดครึ่งหน้า

"อ๋อ... แน่นอนค่ะ ท่านนายพลหม่าเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงอย่างมากในพื้นที่นี้นี่คะ สวัสดีค่ะคุณหนูหม่า"เหม่ยลี่เผยรอยยิ้มพึงใจ ขณะเธอหันไปมองเว่ยเฉิงราวกับต้องการอวดว่าเธอเป็นใครและยิ่งใหญ่เพียงใดต่อหน้าเขา แต่เว่ยเฉิงกลับยังคงมีท่าทางนิ่งเฉย ไม่มีท่าทีสนใจสิ่งที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย แต่คนอย่างเหม่ยลี่นั้นแม้จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมแพ้ เธอเลือกเดินขึ้นมาเทียบเท่าพวกเขาทั้งสามคนและพยายามเอ่ยเข้ามามีส่วนร่วมระหว่างที่ครูประจำชั้นกำลังนำทางพวกเขาเข้าไปภายในโรงเรียนระหว่างนั้นเองระหว่างทางก็มีชายชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งเดินเข้ามาถามทางคุณครูของโรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ที่เดินนำหน้าโดยใช้ภาษาบ้านเกิดพร้อมภาษากายอย่างต้องการสอบถามทางชัดเจน ท่าทางชายชาวฝรั่งเศสดูสับสนเล็กน้อย เหม่ยลี่เห็นดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไปอย่างคนพร้อมช่วยเหลือคุณหนูสาวที่กำลังมีท่าทีขอความช่วยเหลือทว่าผิดคาดเสียแล้ว เหม่ยลี่ไปเรียนที่ญี่ปุ่นมาก็จริงแม้เธอจะรู้หลายภาษาแต่เมื่อไม่เคยได้ใช้จริงอีกทั้งตอนเธออยู่ที่ญี่ปุ่นก็เน้นเที่ยวเล่นและคบหาสังคมเพื่อนในระดับเดียวกันมากกว่าตั้งใจเรียน การที่เธอแค่เรียนเพียงทฤษฎีมาแต่ไม่เคย

23ผู้หญิงจากซ่องเช้าวันนั้น ซูเหยาตื่นมาด้วยความตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไปตรวจสอบความคืบหน้าของเอกสารที่เธอยื่นไปที่หน่วยงานการปกครองของเซินเจิ้นหลังจากเวลาผ่านไปมากแล้ว แต่ยังต้องรอการอนุมัติจากราชการจึงไม่สามารถจัดการก่อสร้างและปรับปรุงสถานที่ที่เธอซื้อมาแล้วได้ เธอจึงรีบขึ้นไปแต่งตัวให้ดูดีเป็นพิเศษ สวมชุดเรียบหรูดูสุภาพ พร้อมทั้งเกล้าผมให้เรียบร้อยก่อนจะเดินลงมาชั้นล่างทันทีที่เท้าของซูเหยาก้าวลงบันได ก็ได้ยินเสียงของเซี่ยเหวินเอ่ยขึ้นอย่างเหน็บแนมในทันที“จะแต่งตัวสวยอะไรขนาดนั้นล่ะซูเหยา สามีไม่อยู่บ้านแล้วนี่ คิดจะไปหาใครล่ะ?”ซูเหยาหันมองแม่สามีที่นั่งจิบชาอยู่มุมห้อง ดวงตาของเซี่ยเหวินเต็มไปด้วยความระแวงและไม่ไว้วางใจ แม้ปากจะพูดเป็นเชิงล้อเล่น แต่ซูเหยารู้ดีว่าในนั้นมีความตั้งใจจะหาเรื่องจริงจังแค่ไหน“แค่ไปทำธุระนิดหน่อยค่ะ”ซูเหยาตอบเรียบๆ ไม่สนใจการเย้ยหยันนั้นมากนัก ก่อนจะหันไปมองจูจูที่กำลังนั่งวาดภาพเล่นอย่างมีความสุขอยู่มุมห้อง"อย่าลืมว่าเธอเป็นแค่เป็นแม่เลี้ยง จูจูรักเธอได้ก็จริงแต่จูจูก็รักคนอื่นได้เช่นเดียวกัน แต่ถ้าเว่ยเฉิงเบื่อขึ้นมาเธอก็คงถูกไล่ออกไปเหมือนแม่แท้ๆข

ตอนแรกเว่ยเฉิงไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้กลับเริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาจริงๆ หรือนี่อาจจะเป็นไปได้ที่ซูเหยาจะ...มีความลับกับเขา? หล่อนจะผิดสัญญาไปมีชู้อย่างนั้นหรือ? ความคิดนั้นเข้ามาในหัวเขาแบบที่ไม่เคยคิดมาก่อน แล้วทำให้ทุกอย่างดูแปลกไปหมดช่วงกลางวันหนึ่งที่ทำงาน เขานั่งอยู่ในห้องทำงานพยายามทำงาน แต่ความคิดเรื่องซูเหยากลับวนเวียนอยู่ในหัวจนเขาไม่มีสมาธิ มองเอกสารบนโต๊ะไปก็เหม่อไป จนหวงหมิง ลูกน้องที่เดินส่งเข้ามาเอกสารเอ่ยทักขึ้นมาด้วยความสงสัย“หัวหน้าครับ เหม่ออะไรเหรอครับ? ที่บ้านมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”เว่ยเฉิงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะฝืนยิ้มกลบเกลื่อน “ไม่มีอะไร...แค่คิดเรื่องส่วนตัวนิดหน่อย”ลูกน้องยิ้มแซว “เรื่องหัวใจเหรอครับ? เกี่ยวกับพี่สะใภ้หรือครับ?”เว่ยเฉิงกระพริบตา เขานิ่งไปครู่หนึ่งชั่งน้ำหนักสิ่งที่กังวลอยู่กับสีหน้าอยากรู้ของหวงหมิง สุดท้ายก็ตัดสินใจออกปากถาม“อืม...นายว่าถ้าผู้หญิงแต่งตัวสวยออกจากบ้านบ่อยๆ แล้วกลับดึกๆ...นายคิดว่ามันแปลกไหม?”ลูกน้องหัวเราะเบาๆ “โอ้โห หัวหน้า! ขี้หึงแล้วล่ะสิ! แต่จริงๆ ถ้าภรรยาสวยๆ อย่างพี่สะใภ้แต่งตัวไปไหนมาไหนบ่อยๆ ก็น่าหึงนะครับ ผมว่าหัวหน้

"นี่มัน…"ซูเหยาขมวดคิ้วมองคนแปลกหน้าตรงหน้าอย่างสงสัยชัดเจนไม่ต่างจากเว่ยเฉิงที่เดินมาหยุดข้างๆก่อนที่ทั้งคู่จะได้ถามอะไรออกมา คุณนายเซี่ยก็ยิ้มแย้มเข้ามาทักทายอย่างรู้จังหวะ หล่อนเอ่ยแนะนำหญิงแปลกหน้าอย่างร่าเริงเกินปกติ"นี่คือคุณลี่เซียว…แม่ที่แท้จริงของจูจูน่ะ"ซูเหยาเหลือบมองเว่ยเฉิงทันที ซึ่งเขานิ่งเงียบสีหน้าแฝงด้วยความตกใจและไม่แน่ใจ แต่เขาก็ไม่ได้แย้งหรือยืนยันอะไร เพราะแม้เขาจะมั่นใจว่าจูจูคือลูกของเขาเอง แต่เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าผู้หญิงคนไหนคือแม่ที่แท้จริงของจูจูอีกทั้งเซี่ยเหวินยังยื่นกำไลข้อมืออันหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายกับกำไลเชือกที่สวมอยู่ที่ข้อมือของทารกน้อยจูจูเมื่อตอนเขาพบจูจูที่หน้าบ้านเลย ซึ่งดูแล้วการที่แม่ของเขาเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้คือแม่ของจูจูจริงก็เพราะขึ้นไปหยิบกำไลเชือกของจูจูมาเทียบและยื่นให้เขาดูแล้วนั่นเอง“แม่ครับเรื่องว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นมะ...”“แม่เข้าใจ แต่เว่ยเฉิงแม่แค่คิดว่าระหว่างที่เราตรวจสอบว่าลี่เซียวเป็นแม่ของจูจูจริงไหมให้หล่อนอยู่ในบ้านไปก่อนดีไหม? แม่ว่าจูจูก็คงต้องการให้แม่ที่แท้จริงของตนเองอยู่ด้วยแน่ๆ”ทั้งเว่ยเฉิงและซูเหยาต่างมองเจตน