《Lucky Destiny》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

Sa bawat hakbang ko sa pagitan ng matataas na tangkay ng mais ay isa-isa kong pinipitas ang mga busal at inilalagay sa kaing na dala ko. “Ma’am Lucky! Kaya na po namin ito, magpahinga na po kayo.” sabi ni Aling Berna, isa sa mga katulong namin sa aming corn plantation. Isa kasi sa kabuhayan ng pamilya ko sa Solara ay ang aming maliit na corn plantation na kapag anihan ay ibinebenta namin sa local traders. Hindi lang maisan ang bumubuhay sa amin. May livestock farm din kami, pati taniman ng mga gulay at bulaklak. Ang maisan ay minana pa ni Papa kina Lolo at Lola, habang ang lupang kinatitirikan ng bahay namin at ibang tanim ay unti-unting naipundar nina Papa at Mama sa pamamagitan ng kanilang sipag at tiyaga. Simula nang mawala sila, ako na ang nagpatuloy sa lahat ng iniwan nila.Dahil kung walang magpapatuloy, paano na ang mga magsasakang sa amin ay umaasa?“Okay lang po, gusto ko rin maabala.” sabi ko at nagpatuloy sa ginagawa. Masayang magharvest ng mga gintong mais. At isa pa, g

"Ang lupit mo! Hindi mo kami puwedeng paalisin nang basta-basta! Nagbabayad kami sa'yo!”Tila nabingi ako sa mga sigawan. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang mabilis na tibok ng puso ko habang papalapit si Malik.Ngunit bago pa siya makalapit, mabilis akong tumalikod. Sa huling pagkakataon, nasaksihan ko kung paano ipinaglaban ng isang pamilya ang kanilang tahanan... at kung paanong ang iba ay nagawang maging walang puso para mailigtas ang sarili.“Huwag mong sigawan ang asawa ko!” sigaw ng asawa ng landlady bago sila nagsuntukan.Tumulo ang mga luha ko. Napailing lang ako kay Malik, na natigilan din sa nasaksihan.Humakbang siya palapit sa akin, ngunit mabilis na akong tumakbo—palayo sa kanya, palayo sa kanilang lahat, at palayo sa katotohanang hindi na ito ang Mirasol na kinalakihan ko. Hindi na ito ang pusong bumubuhay sa Solara.“Lucky!” Narinig kong sigaw ni Dahlia pero hindi na ako lumingon. Sa araw na iyon ay bumuhos ang malakas na ulan ngunit ako ay tila nalunod sa sarilin

“Sige na, umuwi na kayo. Mag-uusap lang kami sandali,” sabi ko habang nginingitian ang mga magsasakang nakapaligid sa akin. Ang mga taong ito ang nakasaksi kung paano ako lumaki sa Mirasol. Sila rin ang unang nakaaalam na hinding-hindi ko ipagpapalit ang tahanan ko, ang lupang ito, at ang maisang bumuhay sa amin.“Ma'am Lucky, naniniwala po kami sa inyo. Mauuna na po kami,” sambit ni Aling Berna habang inaakay ang kanyang asawa.“Kung may kailangan ka, Ma'am, sumigaw ka lang. Nasa likod lang po ako,” paalala ni Mang Ernesto. Ang maliit niyang kubo ay nasa likuran lamang ng bahay namin.“Hihintayin kita rito, Lucky. At ayaw mo bang magpalit muna, iha? Baka magkasakit ka,” nag-aalalang sabi ni Manang Lui.“Hindi na po, Manang. Sandali lang po ito. Pumasok na po kayo. Sabay po tayong maghahapunan mamaya,” sabi ko at marahang hinawakan ang balikat niya.Bumuntong-hininga siya. Kahit nag-aalangan ay tumango na rin at pumasok sa bahay.Nang magtama ang tingin namin ni Malik, tahimik akong lu

Tila walang bagyong dumaan sa Mirasol. Mabilis na nakabangon ang mga tao at bumalik sa kani-kanilang pamumuhay, na para bang walang nangyari.Maganda ang araw na ito para sa Perez Farm. Naibenta na namin ang mga naaning mais at iba pang gulay, at ngayon ay isa-isa kong inaabot sa mga magsasaka ang kanilang weekly payroll.“Hello po, Ate Lucky…”Nag-angat ako ng tingin sa batang babae na nasa pitong taong gulang na nakatayo sa harapan ko. Hawak-hawak niya ang kamay ng tatay niyang si Mang Tomas.“Hi, Tabitha! Ang cute-cute mo naman!” Pinisil ko ang pisngi niya kaya napabungisngis siya.“Mang Tomas, maraming salamat po sa inyo.” Ngumiti ako at iniabot ang sobre ng sahod niya.Pagkabukas niya nito ay agad na nanlaki ang kanyang mga mata.“Ma'am Lucky! Parang sobra ho ito!” gulat niyang sabi.Natawa ako. Hindi na bago ang ganoong reaksyon dahil halos lahat ng nabigyan ko kanina ay ganoon din ang naging tugon.“Dinagdagan ko po. Maganda ang ani natin ngayong linggo, kaya maganda rin ang na

Nasa palengke kami ngayon ni Monique. Nakatayo kami sa hindi kalayuan sa puwesto ni Kaira at ng mga maldita niyang kaibigan na nagtatrabaho rin doon. Nakahalukipkip ako habang masama ang tingin sa kanya, tahimik na pinakikinggan kung paano niya ikinakalat ang lihim na nais ko sanang ibaon na lang sa katahimikan ng Mirasol.“Sinasabi ko na nga ba, Kaira! May tinatagong kulo ang Lucky na 'yan! Akalain mo, ibigay ang sarili sa lalaking hindi naman niya kilala?” mataray na sambit ni Olga habang isinusukat ang damit sa isang customer.“Hindi ko rin naman masisisi si Lucky! Sa gwapo at yaman ba naman ni Degrano, kahit ako bubukaka, teh!” At nagtawanan silang lahat.“Ang kapal ng mukha!” nanginginig sa galit na sigaw ni Monique. Susugod na sana siya nang mabilis ko siyang pigilan.Dahil sa sigaw niya, napalingon sa amin ang mga tao.“Lucky…” tawag ng isang ale mula sa kalapit na puwesto.Napatikhim ako at pilit siyang nginitian.Ngunit unti-unting naglaho ang ngiti sa labi ko nang mapansin ko