Semua Bab The Ruthless CEO's Forced Wife: Bab 121 - Bab 130

Kumuha ako ng unan sa sofa at walang alinlangan iyong ibinato sa kaniya! “Raf, ang baho ng banat mo!" Hindi pa ako nakontento at hinabol ko siya nang tumakbo siya. Siguro'y saka lang niya naalala na buntis pala ako dahil agad siyang tumigil at sinalubong ako. Hinayaan niya akong pagkukurot-kurutin siya sa tagiliran. "Hey, easy, wifey! I was just trying to make you laugh. I'm sorry," hingi niya ng patawad pero tawa pa rin siya nang tawa."Ewan ko sa'yo, Rafael! Seryoso na 'yung kilig ko kanina, eh!" asik ko sabay irap sa kaniya, bagaman hindi ko na rin mapigilang mapangiti dahil sa sobrang paghawak niya sa akin na para akong babasaging bubog."At least I made you laugh, right?" Niyakap na niya ako habang nakatayo kami sa gitna ng malawak na sala. "I love hearing you laugh, wifey. Lalo na ngayong napakaraming nangyayari sa paligid natin. Your smile makes all the stress at the company vanish."Natahimik ako dahil seryoso na ang boses niya. Isinandal ko uli ang ulo ko sa leeg niya pero

Tila agad ko rin pinagsisihan ang tanong ko pero huli na para bawiin ko pa dahil nakita ko na ang pagkakatigil ni Kyle. Sa mabilis na galaw ay pinatay na niya ang gripo saka pinunasan ang kaniyang kamay ng hand towel sa tabi ng sink. Pagkatapos ay nakapamulsa niya akong nilingon habang sobrang seryoso ng kaniyang mukha. "What if I say yes?" kalmado pero mababa niyang saad. "What are you gonna do about it, huh, Paola?"Napaawang ang bibig ko. Biglang tumigil ang mundo ko at tila naubusan ako ng hangin sa gulat. Kasabay nun ay ang biglaang pagkabog din ng dibdib ko. Subalit bago pa man ako makabuo ng sasabihin ay bigla niya akong pinitik sa noo, dahilan para mapapikit ako at mapadaing."Aray!" Tumawa siya kaya agad ko siyang sinamaan ng tingin. Pero ang loko, lalo pa natawa. "I didn't know my sister-in-law was this delusional," pailing-iling niyang wika, nakapamulsa na uli. "Seriously, do you really think you're my type?"Umakyat agad ang hiya sa akin kaya naramdaman ko ang pamumula

Totoo nga ang sinabi ni Raf. Hindi nga siya nagtagal dahil hindi pa man nagla-lunch time o nag-a-alas-dose ng tanghali ay narinig ko na mula sa labas ang pagdating niya. Tumayo agad ako mula sa sofa at naglakad patungo sa foyer para salubungin siya. Pagkabukas ko ng pinto ay siya agad ang bumungad sa akin. Napangiti siya nang makita ako, ganoon din ako. Iyon lang at muntik na akong mapatili nang sunggaban niya agad ako ng mahigpit na yakap.“Grabe naman! Miss na miss?" kantyaw ko pero yumakap din ako pabalik. "Of course I missed you! Ikaw ba? Hindi mo ‘ko na-miss?” tunog nagtatampo niyang tanong na ikinatawa ko ng mahina. “Wala pa ngang half-day nung nandito ka, tapos mami-miss agad kita? Ang swerte mo naman kung ganoon!" pang-aalaska ko kaya lalo siyang sumimangot. Hindi ako sanay na gumaganito siya pero sige, pagbigyan na. "Oo na! Miss na rin kita!” pambawi ko agad. Niyakap niya ulit ako na may malapad ng ngiti sa labi. Hindi lang iyon dahil pansamantala niyang isinubsob ang m

"N-Nagulat lang ako…" mabilis akong napaiwas ng tingin sa kaniya. "Nagulat lang talaga ako. Siyempre, hindi ko naman inasahang makikita ko siya rito matapos ang napakahabang panahon!"Hindi agad sumagot si Raf. Nanatili siyang nakatitig sa akin nang ilang segundo. Ilan saglit pa ay narinig ko ang pagpakawala niya ng isang mabigat na buntong-hininga. Dahan-dahan ay inalis niya ang kamay niya sa baba ko at umayos ng tayo. Simula nun ay hindi na siya umimik hanggang sa matapos kaming kumain at makalabas ng restaurant.Naging mabilis ang byahe pauwi na walang nagsasalita sa aming dalawa. Si Tyler lang ang paminsan-minsang nagsasalita tungkol sa kaniyang laruan, habang ako naman ay sa labas lang ng bintana nakatingin. Pagkadating na pagkadating namin sa bahay ay agad inakay ni Yaya si Tyler papunta sa kuwarto nito para makapagpahinga. Ako naman ay dumeretso sa foyer habang ramdam ko ang pagbuntot lang ni Raf sa likuran ko.Kasalukuyang nakaupo si Kyle sa couch sa sala habang may hawak uli

Hindi rin nagtagal ang tulog ko dahil nagising din ako ay hapon pa. Luminga-linga agad ako sa paligid pati na sa tabi ko at nakitang wala na dito si Raf, pero may narinig agad akong mahinang tawanan mula sa labas ng kuwarto.Bumangon na ako. Nag-ayos muna ako ng sarili bago lumabas ng kuwarto. Pagkarating ko sa sala ay napangiti ako sa nakita ko.Magkatabing nakaupo sa sahig si Raf habang tinutulungan niya si Tyler na buuin ang bagong laruan nitong robot. Nakatupi ang sleeves ng kaniyang white shirt at bahagyang gulo-gulo pa ang kaniyang buhok. Nakatulog din kaya siya kanina or ako lang ang pinatulog niya?Sa sobrang guwapo niya kasi sa paningin ko ngayon, parang ang hirap sabihin kung kagigising lang din niya o ano. Ang fresh niya tingnan kasi medyo magulo ang buhok e. "Look, Papa! It moves!" masiglang sigaw ni Tyler habang pinipindot ang remote control."Great job, buddy! You built it so fast," proud na puri naman ni Raf, marahan pang ginulo ang buhok ng anak namin.Mas lalo ako na