The Ruthless CEO's Forced Wife의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

Sa totoo lang, hindi ko naman talaga naging sobrang close ang mga kasamahan kong ito. Ano lang kami, tipikal na kasama lang sa shift, nagtsichismisan kapag break time, at minsan ay nagkakaroon pa ng maliit na inggitan sa benta. Sa labas ng store, hindi ko sila nakakasama. Hanggang trabaho lang talaga kami.Pero ngayon na nakikita ko ang sobrang tuwa at proud sa mukha ni Raf habang nakatitig sa akin, na para bang nakagawa siya ng napakagandang bagay para sa akin, mabilis na lumambot ang puso ko at parang gusto ko na lang maiyak sa tuwa. Paanong naisip pa niya ito? Nag-abala pa talaga siyang magtanong at mag-research tungkol sa mga dati kong nakatrabaho para lang sorpresahin at pasayahin ako?Bukod doon, parang pinaalala niya sa akin na kahit malaki ang pinagbago ng buhay ko simula nang makasal kami, ako pa rin ang simpleng Pao. 'Yung Paola na nagpupunas dati ng mga lipstick tester sa mall, nagtitipid para sa pamasahe, at nangarap lang din nang simple."Hubby... thank you," tapat kong

Hindi ko alam kung bakit pero biglang kumabog ng malakas ang dibdib ko. At bago ko pa mapigilan ang sarili ay napatayo na ako. "Teka! Kyle, ano 'yang pinagsasabi mo sa anak ko ha?!" tawag ko sa kaniya bago pa man sila tuluyang makalayo ni Tyler.Napatigil siya at dahan-dahang humarap sa akin, walang bakas ng pag-aalinlangan sa kaniyang mukha. Saktong nakalapit na rin si Raf sa tabi ko, kunot na kunot na ang noo habang nakatitig sa kaniyang kakambal."What's going on?" pormal na tanong ni Raf, palipat-lipat ang tingin sa aming dalawa ni Kyle. "What did you just tell Tyler, Kyle?"Pilyong sumulyap sa akin si Kyle bago binalingan ang kapatid. "Ask your wife. She literally gave me permission to be Tyler's father figure two minutes ago. I'm just taking her advice."What the hell?!"Hala! Hoy, Kyle!" mabilis kong depensa, mas lalo kumabog ang dibdib ko sa hindi pa rin malaman na dahilan. "Ang sabi ko, *parang* tatay! Kasi sabi mo gusto mo maging tatay kahit ayaw mo magpakasal!"Nalingunan k

"Nung buhay pa?!" Halos pumiyok ang boses ni Kyle sa matinding gulat at gigil. Nanlalaki ang mga mata niyang nakatitig kay Karen na para bang hindi makapaniwala sa narinig. "Are you seriously comparing me to a dead person?!"Kahit ako na nakatayo sa gitna nila ay napahawak na sa tiyan ko sa sobrang pagpipigil ng tawa. Nasulyapan ko rin ang dati kong mga kasamahan na ngayon ay parang natatawa na rin. Ito talagang si Karen, may pagka-lowkey joker din, e. Sinasabi niya bang mamamatay din si Kyle? Tawang-tawa ako. Sa sobrang benta sa'kin ng sinabi niya ay hindi ko na napigilang mapahalakhak ng sobrang lakas. At mas lalo lang ako natawa nang malingunan ko si Karen na wala man lang bakas ng takot o pag-aalinlangan sa mukha niya ngayong kaharap na ng buo si Kyle. Diretso lang ang tingin niya kay Kyle habang maingat na hawak ang tray ng mga nabasag na bubog. "Hindi po, Sir. Ang sinasabi ko lang po, mabuting tao 'yung kapitbahay ko. Sumakabilang-buhay nga lang," kaswal at walang kagatol-gat

Matapos ang romantikong pagtingin namin ni Raf sa sunset, dumiretso na kaming dalawa sa inihandang celebratory dinner sa gilid ng veranda ng rest house. Sobrang buhay na buhay ang buong paligid. Ang nito lang na tahimik na rest house ay napuno ng kwentuhan at kantiyawan, lalo na mula sa apat kong dating kasamahan sa trabaho na nandoon."So, CEO Ashford..." usisa ni Jen habang umiinom ng juice, nakatingin nang pilyo kay Raf. "Kailan naman ang mismong kasalan? Baka naman bukas na 'yan ah? Magugulat talaga kami!"Natawa si Raf bago sumulyap sa akin, kahit ako ay ganoon din. Naikwento kasi niya sa akin kanina na talagang nagulat ang mga kasamahan kong ito noong biglang sumulpot si Raf sa kanila para i-hire dito. Baka iyon din ang tinutukoy nitong si Jen. Na baka manggulat na naman itong si Raf. Malambing na ipinatong ni Raf ang braso niya sa sandalan ng upuan ko bago sagutin ang tanong ni Jen. "No, not tomorrow. I want her to relax first. The wedding will be on our last day here—six days

Mabilis na lumipas ang mga sumunod na araw. Walang ginawa si Raf kundi ang iparamdam sa akin na kahit wala pa ang kasal ay isa na akong reyna sa resort na ito. Araw-araw kasi ay may bago siyang pakulo o di kaya pasorpresa. Mula sa masasarap na pagkain para sa food tasting, sa pagpili ng flower arrangements na puro pink at white roses, hanggang sa grand fireworks display plan para sa gabi ng kasal.Hindi lang iyon dahil tuwing matutulog na kaming dalawa, pagpasok ko pa lang sa kuwarto namin ay madadatnan kong may nakaabang ng romatikong setup, at ang rason? Para lang sa simpleng movie date na gusto niyang gawin sa gabing iyon. At hindi lang iyon ulit. Ngayon ay siya na rin ang nagpapaligo sa akin. Literal na siya talaga. Pero hindi iyon ang karaniwang pagpapaligo sa akin dahil may mga nakakalat na petals sa banyo, maging sa bathtub, tapos kinakantahan pa niya. Kung sa iba ay simple lang ang mga ito, pero para sa akin, sobra pa sa reyna kung ituring niya ako. Kung may mas mataas pa sa