Semua Bab The Ruthless CEO's Forced Wife: Bab 111 - Bab 120

Mariin ang pagkakaubo ko habang pilit na inilalabas ang panlalim ng aking sikmura sa ibabaw ng lababo. Asido at tubig lang ang lumalabas dahil wala namang laman ang tiyan ko, pero ang pakiramdam ko ay parang pinuputol o ‘di kaya ay iniipit ang laman-loob ko sa sobrang pilit ng pagsusuka ko."Ma'am Paola!" hysterical na tawag ni Yaya, mabilis na nakalapit sa akin. Hinaplos-haplos niya ang likod ko habang ako nama'y nakahawak nang mahigpit sa gilid ng stainless steel na sink. "Diyos ko po, ano pong nangyari sa inyo?!""Mommy?" dinig kong alalang tanong ni Tyler mula sa likuran ko. "Mommy, what is happening to you?" Nagawa kong mag-angat ng ulo kahit parang binibiyak pa ang bungo ko. Bukod doon ay umiikot na rin ang paningin ko. Inabutan ako ni Yaya ng isang basong tubig at maingat iyon pinainom sa akin para makapagmumog ako. Pagkatapos ay kumuha rin siya ng tissue at siya na rin ang nagpunan ng bibig ko at ang mga luhang kusa nang pumatak sa mga mata ko dahil sa pagsusuka ko kanina."S

Inilagay ko ang mga daliri ko sa buhok niya at hinaplos iyon. Tingin ko tama lang na pinauwi ko siya kahit hindi naman dapat kasi kailangan siya doon. Pero kasi kailangan na niyang malaman ito. Biyaya ito sa aming mag-asawa sa gitna ng kaguluhang nangyayari sa amin ngayon. Grabe ang stress namin nitong nakaraang mga araw. At ang sarap lang sa pakiramdam na makita siyang ganito kasaya. "Hoy, bakit ka umiiyak?" natatawa kong tanong habang pilit na iniaangat ang kaniyang mukha. "Ang tapang-tapang mo sa harap ng Lolo mo kanina, tapos ngayon umiiyak ka sa tapat ng tiyan ko?"Malalim siyang nagbuga ng hangin, siguro'y para pigilan ang iyak niya. Nanatili siyang nakaluhod sa harap ko nang abutin niya ang kamay ko. Pinaghahalikan niya iyon."I'm just... so happy, wifey," aniya sa paos na boses habang nakatingala sa akin nang may labis na pagsamba. "Amid all my fears that they might take you away from me, you gave me another reason to keep fighting. Thank you... thank you so much, wifey..."N

Napatingin ako kay Raf nang tuluyang maisara ni Kyle ang pinto."Anong ibig sabihin doon ni Kyle, Raf? May kinalaman ba 'yung tumawag ng ambulansya sa kagustuhan nung ibang board members na makuha ang ilang posisyon sa kumpanya?" tanong ko habang nakakapit pa rin sa braso niya.Bumuntong-hininga si Raf at hinaplos na ang likod ko. "Don't stress yourself over it, wifey. You know how Kyle is... he likes making cryptic remarks when he's overwhelmed. Ang mabuti pa, magpahinga ka muna at huwag kang mag-isip ng kung anu-ano.”Hindi man ako tuluyang nakumbinsi sa sinabi niya, ipinagkibit-balikat ko na muna ito at hinayaan ang buong araw na lumipas. Ayoko ring sirain ang napakasayang balitang natanggap namin ngayong araw.Kinabukasan, maagang naging tahimik ang buong bahay.Paglabas namin ni Raf sa hapag-kainan para mag-almusal kasama si Tyler, naabutan na namin doon si Kyle na nakaupo. Tahimik siyang umiinom ng kape habang mabilis na nagtitipa sa kaharap niyang laptop. Sigurado akong alam ni

"Raf, wait..." subok kong pigil sa kaniya habang hila-hila niya ang kamay ko patungo sa ICU wing ng ospital.Napakabilis ng mga hakbang niya. Bakas ang matinding tensyon sa kaniyang mga balikat habang karga-karga niya si Tyler na ngayon ay nagtatakang nakatingin sa aming dalawa."Don't worry, wifey. I just want to hear it directly from him," kalmadong ngunit halatang pilit niyang saad, ramdam ko rin ang panlalamig ng kaniyang kamay.Pagliko namin sa pribadong pasilyo ng ICU, agad sumalubong sa amin ang hinala kong mga personal bodyguard ng pamilya Ashford. Pinalilibutan nila ang buong area. At sa dulo ng hallway, sa tapat mismo ng glass window kung saan marahil makikita ang kwarto ng lolo nila, doon ay nakatayo si Kyle. May kausap siyang lalaki habang pareho silang may hawak na isang itim na leather document folder."Kyle!" matimtimang tawag ni Raf.Dahan-dahan ay lumingon si Kyle. Inaasahan kong magugulat siya sa biglaang presensya namin, pero hindi. Bahagya lang kumunot ang kaniyang

Naging sobra-sobra ang pag-iingat ni Raf sa akin nang sumunod na mga araw. Literal na nasa OA levels na.Hindi niya ako hinahayaang tumayo na wala ang pag-assist niya. Tuwing bababa naman sa kama, may assist pa rin siya. Kahit sa pagkain, gusto niya ay subuan ako. "Wifey, drink your warm milk first before taking your vitamins," utos na naman niya pagkalapag niya nung isang baso ng gatas sa maliit na mesa sa tapat ng couch. Inayos pa niya ang unan sa likod ko. "Are you feeling nauseous? Do you need another pillow?"Natawa na lang ako. "Raf, anim na linggo pa lang 'to. Hindi pa ako lumpo, okay? At puwede, tatlong unan na ang nasa likod ko.""I don't care. The doctor said you need complete rest," sagot niya bago ako hinalikan sa noo at sa pisngi. "I just want to make sure you're one hundred percent comfortable."“Eh komportable naman ako ah," depensa ko agad na inilingan lang niya. Pero imbes na mainis ako sa pagiging OA, napapangiti na lang ako. Masarap sa pakiramdam na nakikita siya