Lahat ng Kabanata ng ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Kabanata 251 - Kabanata 260

แต่แล้วความคิดซุกซนของเมิ่งหลานก็หยุดชะงัก เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่หนาแน่นเป็นอย่างมากทันทีที่เขาก้าวผ่านประตูจวนเข้ามาด้านในเมื่อเป็นเช่นนั้นเมิ่งหลานก็เบิกตากว้างและรีบมองสำรวจไปรอบ ๆ จวนตระกูลไป๋ทันทีจวนตระกูลไป๋ยามนี้มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งออกมารอต้อนรับคุณหนูใหญ่และคุณชายใหญ่ที่กลับมาแล้ว และหากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าทุกคนล้วนแล้วแต่มีพลังยุทธ์อยู่ในระดับสูงขึ้นไปทั้งสิ้นไม่เว้นแม้กระทั่งเด็กที่มีอายุเพียงแค่ห้าหนาวและเด็กคนนั้นก็คือไป๋เทียนส่วนไป๋หลันนั้นไม่คิดเอาดีทางด้านพลังยุทธ์และมุ่งมั่นในการปรุงยาเป็นอย่างมาก ทำให้นางเป็นผู้เดียวที่ยืนอยู่ตรงนี้และมีพลังอยู่ในระดับต่ำ แต่กลับเป็นผู้ใช้โอสถระดับสูง ทั้ง ๆ ที่อายุยังน้อยเช่นกัน นี่ถือเป็นอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะอย่างแท้จริงเมิ่งหลานและคนอื่น ๆ ยังถูกความเก่งกาจของเด็กทั้งสองตีเข้าใส่หน้าไม่พอ ก็เหลือบไปเห็นต้นไม้วิญญาณที่ปลูกอยู่มากมายทั่วทุกทิศทั้งยังมีสมุนไพรหายากที่ทำให้เส้าหว่านโจวเห็นแล้วถึงกับเหงื่อไหลซึมไปทั่วทั้งร่างกายเส้าหว่านโจวเป็นผู้ใช้โอสถ ประสาทการรับรู้

“ท่านพี่! ไป๋เสวี่ย!” เสียงดุของจิวอิงดังขึ้นมาเมื่อได้ยินสิ่งที่สองพี่น้องพูดคุยกัน คนตั้งมาก อีกทั้งยังมีแขกมาด้วย เหตุใดยังกล้าเอ่ยวาจาเหลวไหลเช่นนี้อีก มันน่านัก!“เอาล่ะ ๆ มีแขกอยู่มากมายพวกเจ้าจะทะเลาะกันไปไย เสวี่ยเอ๋อร์...บาดเจ็บหรือไม่?” “หลานไม่บาดเจ็บเจ้าค่ะ” ไป๋เสวี่ยตอบไป๋หลิงและยิ้มกว้างจนดวงตาสว่างไสวดูคล้ายพระจันทร์เสี้ยว ท่าทีของไป๋เสวี่ยยามนี้ดูน่ารักน่าเอ็นดูสมกับภายนอกของนางที่ยังเป็นเด็กน้อยยิ่งนักแต่ไหนแต่ไรมากับคนในจวน ไป๋เสวี่ยก็มักจะอ่อนโยนเสมอ จะมีก็เพียงเหล่าองครักษ์และผู้ที่ต้องการฝึกวรยุทธ์เท่านั้นที่จะได้เห็นไป๋เสวี่ยในยามที่นางจริงจังและดุดัน แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาทั้งหมดก็ยังคงรักและเอ็นดูไป๋เสวี่ยที่สุดอยู่ดี“ไม่บาดเจ็บก็ดีแล้ว เหนื่อยกันมามากแล้วไปพักเถิด เดี๋ยวปู่จะดูแลแขกให้เอง” ไป๋หลิงกล่าวต่อ ไป๋เสวี่ยเองก็ไม่ได้อิดออดอันใดจึงพยักหน้ารับ ระหว่างนั้นเจ้าก้อนแป้งสองคนก็จูงมือนางพาเดินกลับเรือน“ท่านอาข้าตอนนี้มีพลังยุทธ์อยู่ในระดับสูงแล้ว แต่กลับไม่มีอา

ไป๋เสวี่ยเข้ามาพักฟื้นร่างกายในมิติจิต นางแวะไปดูไป๋เตี๋ยที่ยามนี้กำลังอยู่ในรังไหมที่ห่อหุ้มไปด้วยพลังแห่งการรักษาและฟื้นฟู ก่อนจะตัดใจแล้วเดินไปหาเสี่ยวจิงต่อ เสี่ยวจิงเองยามนี้ก็มีท่าทางที่อ่อนแรงเป็นอย่างมาก ไป๋เสวี่ยไม่เข้าใจยิ่งนัก นางไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ายามที่หมาป่าโลหิตตัวเมียตั้งครรภ์แล้วจะมีอาการเช่นนี้ไป๋เสวี่ยใช้เวลาศึกษาตำราของสัตว์วิญญาณและร่างกายของเสี่ยวจิงอย่างถี่ถ้วน แต่นางก็ยังหาสาเหตุที่ทำให้เสี่ยวจิงเป็นเช่นนี้ไม่พบ“เจ้าเป็นถึงราชาหมาป่าโลหิต เหตุใดจึงไม่รู้ว่าเสี่ยวจิงเป็นอันใดกันแน่ เตี๋ยเอ๋อร์บอกข้าว่านางใกล้คลอดแล้ว แต่ข้าตรวจดูแล้วนางก็ยังคงไร้ท่าที จะมีก็เพียงพลังวิญญาณที่ลดน้อยลงไปทุกวัน นี่ถ้าหากนางไม่ได้อยู่ภายในถ้ำที่มีพลังวิญญาณหนาแน่นมากเช่นนี้ นางคงจะทนไม่ไหวแล้วเป็นแน่” ไป๋เสวี่ยบ่นกับเสี่ยวฮวนหลังจากที่ตรวจดูอาการของเสี่ยวจิงเสร็จสิ้นแล้ว‘นายหญิง เรื่องนี้ข้าเองก็หนักใจเช่นกันขอรับ’ เสี่ยวฮวนตอบกลับมา สีหน้าแฝงไปด้วยความเครียดและกังวลใจอย่างปิดไม่มิดเสี่ยวฮวนนั้นเคยเห็นหมาป่าโลหิตตัวอื่นตั้งครรภ์และคลอดลูกมามากเช่น

คนตัวเล็กกะพริบตาลงเล็กน้อย เลิกคิดเรื่องที่ตนหาคำตอบไม่ได้ ก่อนจะหันกลับมาสนใจขนมบนโต๊ะ ระหว่างนั้นเมิ่งหลานก็มาหานาง เพื่อขอคุยเรื่องตำราอักขระโบราณที่ไป๋เสวี่ยมอบให้จื่อซู่และจื่อผิงไป ไป๋เสวี่ยรู้เรื่องนี้มาคร่าว ๆ แล้วว่าเมิ่งหลานสนใจตำราพวกนี้ถ้าจะพูดให้ถูกต้อง ไม่ว่าผู้ใช้อักขระคนใดมาเห็นตำราในมือของจื่อผิง ย่อมต้องอยากได้กันทั้งนั้น เพราะว่านี่คือตำราอักขระโบราณที่หายสาบสูญไปนานแล้วไป๋เสวี่ยไม่ได้คิดมากที่เมิ่งหลานสนใจตำราที่ตนมี แต่จะให้เมิ่งหลานกราบจื่อผิงเป็นอาจารย์ก็คงจะไม่ได้ เพราะว่าเขามีอาจารย์อยู่แล้วสุดท้ายก็เลยตัดสินใจมอบตำราฉบับคัดลอกให้เมิ่งหลานไป ซึ่งนั่นก็ทำให้เมิ่งหลานดีใจเป็นอย่างมาก และขอบคุณนางเสียยกใหญ่ยังกล่าวอีกว่าอาจารย์และศิษย์น้องของเขาจะต้องดีใจและขอบคุณนางมากแน่ ๆแต่เอาเถอะตำราอักขระพวกนี้ไม่ได้ทำร้ายผู้ใด แต่จะเรียนได้หรือไม่ได้ก็ขึ้นอยู่ที่ความสามารถของแต่ละคนแล้ว หลังจากที่เมิ่งหลานจากไป ไป๋เสวี่ยก็ตัดสินใจกลับมาที่เรือนของตน แต่เพียงเหยียบเข้าเรือนได้ไม่กี่ก้าวนางก็หยุดชะงัก“คุ

“ท่านมีพลังอยู่ในระดับใดกันแน่” นางรู้ดีว่าคนตรงหน้าแข็งแกร่งมาก แต่ไม่คิดว่าแม้แต่ตรานิลกาฬระดับเทวะก็ยังสู้เขาไม่ได้“สีดำ ขั้นเจ็ด”“?”“ระดับพลังของชาวแผ่นดินใหญ่ แตกต่างจากระดับพลังของชาวดินแดนนี้” เหวินหรงอธิบายไปตามตรงคนตัวเล็กได้ฟังก็พยักหน้าช้า ๆ มิน่า นางถึงไม่เคยมองพลังของเหวินหรงออกเลยสักครั้ง เพราะว่ามันแตกต่างกัน และนางก็ไม่เข้าใจระดับพลังของผู้คนในแผ่นดินใหญ่ด้วยแล้วแบบนี้หากว่ามีคนจากแผ่นดินใหญ่คิดที่จะบุกมาที่จวนของนางเล่าพวกปีศาจร้ายเหล่านั้น!“อย่ากังวล ส่วนหนึ่งที่ข้าเข้ามาได้เป็นเพราะข้าไม่ได้คิดร้ายต่อเจ้า”คำพูดต่อมาของเหวินหรง ช่วยให้ไป๋เสวี่ยวางใจลงมาได้บ้าง“พูดธุระของท่านมาเถอะ” ไป๋เสวี่ยเข้าเรื่อง หลังจากที่นางได้รู้ในสิ่งที่นางต้องการแล้ว“ข้าจะให้คนของข้ามาติดตามเจ้า”“ข้าไม่ต้องการ” แทบจะทันทีที่เหวินหรงพูดจบ ไป๋เสวี่ยก็ปฏิเสธโดยไม่ต้องพิจารณาให้เสียเวลา“ข้าจะไม่อยู่สักพัก หากมีคนของข้าอยู่ข้างกายเจ้า ข้าจึงจะวางใจ” เหวินหรงอธิบาย “ข้าไม่ต้องการให้คนของ