บททั้งหมดของ ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: บทที่ 351 - บทที่ 356

ไป๋เสวี่ยมองหน้าฝูจิ้นสิ่งที่นางรับรู้ได้จากชายคนนี้คือระดับพลังที่แปรปรวนคล้ายกับพลังของเหวินหรง เพียงแต่ก็มีบางครั้งที่พลังของเขาก็คล้ายกับคนทั่วไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ไป๋เสวี่ยพูดไม่ถูก นางคิดว่าตนนั้นแตกต่างแล้ว แต่ฝูจิ้นก็เช่นกันคนผู้นี้มีบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวพันกับแผ่นดินใหญ่ ไป๋เสวี่ยแน่ใจเช่นนั้น“เจ้าเป็นผู้ใดกัน?” ไป๋เสวี่ยมองหน้าฝูจิ้นและถามขึ้นมานางพยายามข่มความไม่พอใจลง นั่นเป็นเพราะว่าไป๋เสวี่ยคาดว่าฝูจิ้นจะต้องเป็นคนที่เหวินหรงส่งมาอย่างแน่นอน“ข้าน้อยฝูจิ้นขอรับ” ฝูจิ้นตอบออกมาตามตรงด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย เหตุใดเขาถึงได้รู้สึกหวาดกลัวไป๋เสวี่ยเช่นนี้กัน“บอกมาตามตรง ผู้ใดส่งเจ้ามา”“คุณหนูใหญ่หมายความว่าอย่างไรขอรับ” ชายหนุ่มมองไป๋เสวี่ยด้วยความสับสน ไปที่ใดก็มีแต่คนรังเกียจแล้วผู้ใดจะส่งเขามาที่นี่ในขณะที่ร่างสูงสับสนส่วนไป๋เสวี่ยนั้นคอยมองดูปฏิกิริยาของฝูจิ้นอยู่ตลอดว่าเขากำลังแสดงออกเช่นไรแต่สิ่งที่เขาพึ่งแสดงออกมานั้นไม่ได้เสแสร้ง บ่งบอกว่าคนผู้นี้ไม่เข้าใจในคำถามของนางจริง ๆ เขาอาจจะไม่เข้าใจคำถามของน

ชายหนุ่มเงียบลง ก่อนที่จะตัดสินใจปัดเส้นผมสีดำเงาที่ยุ่งเหยิงให้พ้นไปจากใบหน้าของตน นั่นจึงส่งผลให้ใบหน้าที่ดูสง่างามมากปรากฏต่อสายตาของไป๋เสวี่ย แต่สิ่งที่ดึงดูดไป๋เสวี่ยยามนี้มิใช่รูปโฉมของฝูจิ้น แต่เป็นดวงตาข้างขวาของเขาต่างหากยามเมื่อไร้เส้นผมบดบัง ไป๋เสวี่ยจึงได้เห็นถึงสิ่งที่ฝูจิ้นพยายามปกปิดเอาไว้นั่นคือคนผู้นี้มีดวงตาสองสี ตาด้านซ้ายมีสีดำสนิท มิได้แตกต่างไปจากนาง แต่ดวงตาข้างขวากลับมีสีเหลืองอร่ามชาวดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทุกคนต่างก็มีดวงตาสีดำสนิท หากเป็นร่างจำแลงของสัตว์วิญญาณจึงจะมีดวงตาสีอื่น แต่ทั้งหมดนั้น ตาทั้งสองจะเป็นสีเดียวกัน หากดำก็ต้องดำทั้งสองข้าง หากแดงก็จะต้องแดงทั้งสองข้างเช่นเสี่ยวฮวนดวงตาแบบนี้ไป๋เสวี่ยไม่เคยเห็น แต่นางไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว เพราะชาติก่อนนางรู้จักกับสิ่งที่ทำให้มนุษย์เปลี่ยนสีตาของตัวเองได้ อีกทั้งคนหลากหลายเชื้อชาติก็มีสีตาที่แตกต่างกัน และชาตินี้นางก็รู้จักเหวินหรงผู้ที่มีนัยน์ตาสีมรกตเพราะเหตุนี้ ดวงตาของฝูจิ้นจึงไม่ใช่เรื่องผิดแปลกสำหรับไป๋เสวี่ยเลย“นี่คือสิ่งที่เจ้าปกปิดเอาไว้หรือ” ไป๋เสวี่ยถามขึ

แต่ไป๋หลิงก็รู้ด้วยว่าไป๋เสวี่ยมีแผนที่จะไปแก้แค้นซุนฉือเฉิน เขาเองก็แค้นเคืองคนผู้นั้น แต่เขาไม่ต้องการให้ไป๋เสวี่ยต้องเอาชีวิตของตนเองไปวางเอาไว้กับความแค้นในครั้งนั้นอีกนางยังเด็ก ยังมีอนาคต...และที่สำคัญไป๋หลิงกลัวว่าตนจะต้องเสียไป๋เสวี่ยไปเหมือนดั่งที่เคยเสียไป๋หลงผู้เป็นบิดาของไป๋เสวี่ยและไป๋ซาน หรือก็คือบุตรชายเพียงคนเดียวของเขานั่นเอง“แล้วพี่ใหญ่ล่ะเจ้าคะ”เสียงของไป๋เสวี่ย เรียกคืนสติของผู้ชราให้กลับคืนมา ชายชรามองหน้าหลานสาวผู้ช่วยเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในชีวิตของตน ก่อนจะพยายามซ่อนความกังวลที่มีให้พ้นจากสายตาที่เฉียบคมของนางและเมื่อทุกอย่างกลับคืนสู่สภาวะปกติไป๋หลิงก็ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่นดังเดิม“พี่เจ้าเข้าไปในป่าร้อยอสูรกับอาจารย์ของเจ้าน่ะ”“อาจารย์ของข้าหรือเจ้าคะ?” ไป๋เสวี่ยชะงักไปเมื่อได้ยินคำตอบของไป๋หลิงอาจารย์ของนางหรือ? ผู้ใดกัน“ใช่แล้ว เมื่อวานนี้อาจารย์ของเจ้าอยากจะกินหมีวายุขึ้นมา พวกเขาจึงได้พากันเข้าไปในป่าร้อยอสูร วันนี้ก็น่าจะกลับมากันแล้ว”หมีวายุ เพียงแค่คำ