All Chapters of ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Chapter 271 - Chapter 280

เพราะสัตว์วิญญาณระดับศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองตัวเป็นสัตว์วิญญาณระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นต่ำเท่านั้น ซึ่งน่าจะเลื่อนระดับได้ไม่นาน เพราะพลังของพวกมันยังไม่มั่นคงเท่าใดส่วนจื่อซู่กับเฟิ่งจิ่ว ตอนนี้มีพลังอยู่ในระดับจิตวิญญาณขั้นสูง แม้ทั้งสองจะเพิ่งเลื่อนระดับพลังเช่นกัน แต่ที่ตระกูลไป๋มีพลังวิญญาณที่หนาแน่นและบริสุทธิ์เป็นอย่างมาก ทำให้พลังขององครักษ์ทั้งสอง ต่างก็มั่นคงราวกับว่าฝึกปรือมาแล้วหลายสิบปีแม้ว่ายามนี้จื่อซู่กับเฟิ่งจิ่วจะใช้พลังยุทธ์ไม่ได้ แต่วรยุทธ์ของพวกเขานั้นไม่ได้ด้อยเลย การฝึกยุทธ์ของคนตระกูลไป๋ ล้วนมีไป๋เสวี่ยเป็นผู้ช่วยส่งเสริม แล้วมันจะธรรมดาสามัญได้อย่างไรวรยุทธ์หลายด้านนางเป็นคนคิดค้นขึ้นมาโดยการนำเอาศิลปะการต่อสู้ในโลกก่อนมาผสมเข้ากับตำราฝึกยุทธ์ของโลกนี้ นี่จึงทำให้เกิดเป็นวิชาฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งและเน้นไปที่จุดตายเสียส่วนใหญ่หากรวมกับความแข็งแกร่งด้านร่างกาย และฝีมือการชำนาญในการสังหาร ตอนนี้จื่อซู่และเฟิ่งจิ่ว ต่างก็ไม่ได้เสียเปรียบสัตว์วิญญาณทั้งสองเลยแม้แต่น้อย นี่ดูจะได้เปรียบมากกว่าด้วยซ้ำ“จริงหรือเจ้าคะ” จื่อถิงถามอย่างไม

“มีคนมาขอรับคุณชายรอง!”คำตอบขององครักษ์ข้างกาย เรียกสติของหูอี้เทียนให้คืนกลับมา เขามองตรงไปยังเหล่าสัตว์วิญญาณที่ล้มตายลงไป ก่อนจะพบว่าพวกมันล้วนถูกปลิดชีพเพียงแค่การโจมตีเดียวเท่านั้น!ดาบเดียวสังหารได้ เรื่องนี้ล้วนไม่เกินจริงไปเลยทีเดียว“พี่ชายใหญ่หรือ?” หูอี้เทียนพึมพำ ในใจหวังให้ผู้มาใหม่เป็นพี่ชายของตน เพราะหากว่าพวกเขาไม่ใช่มิตรแต่เป็นศัตรูหูอี้เทียนและเหล่าองครักษ์ทั้งเจ็ดของเขาจะต้องลำบากเป็นแน่“ไม่ใช่ขอรับ บุรุษผู้นั้นไม่ใช่คุณชายใหญ่ และไม่ใช่คนของเกาะสายลม อีกทั้งพวกเขาก็ไม่ได้ใช้พลังยุทธ์อีกด้วย!”“เจ้าว่าอย่างไรนะ!” ดวงตาคู่เล็กเบิกโพลงให้กับสิ่งที่ตนเพิ่งได้ยิน สังหารสัตว์วิญญาณโดยไม่ใช้พลังยุทธ์ในกาย เป็นไปได้ด้วยหรือไม่ต้องรอให้ผู้ใดอธิบายเพิ่ม เพราะไม่นานนัก ร่างของบุรุษและสตรีคู่หนึ่งก็ปรากฏต่อสายตาของหูอี้เทียน ในจังหวะเดียวกันกับตอนที่สัตว์วิญญาณระดับจิตวิญญาณทั้งสองตัวล้มลงไป ด้วยคมดาบของผู้ที่มาใหม่โฮก!เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดของสัตว์วิญญาณระดับศักดิ์สิทธิ์ดังขึ้นมา ยามนี้พวกมันเต็มไปด้วยโทสะและควา

การถือผลไม้พลังวิญญาณที่เป็นที่ต้องการของสัตว์วิญญาณมากมาย ไม่ใช่ว่าพวกเขากำลังนำตนไปเป็นเหยื่อล่ออยู่หรอกหรือแต่ถ้าหากพวกเขาไม่มีแหวนมิติ นั่นก็ไม่ใช่ข้อแก้ตัวอีกเช่นกัน เพราะพวกเขาสามารถหาผงกลิ่นสมุนไพรต่าง ๆ ที่สัตว์วิญญาณไม่ชอบมากลบกลิ่นของผลทับทิมน้ำนมแทนได้ดูจากระดับพลังและท่าทางที่ดูไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาที่ไร้ซึ่งเงินตราแล้ว ของเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะหามาครอบครองไม่ได้นี่ไป๋เสวี่ยยังไม่นับรวมแผนการหลบหนีของพวกเขาที่มีแต่ช่องโหว่เต็มไปหมด พวกเขาจะแน่ใจได้อย่างไรว่าจะรั้งจื่อซู่และเฟิ่งจิ่วได้ หากต้องการเปิดทางให้เด็กชายตัวน้อยนั่นหนีไปยามนี้คนของนางยังไม่ได้แสดงพลังออกมาเลยแม้แต่น้อย พวกเขาจึงไม่รู้ระดับพลังของจื่อซู่และเฟิ่งจิ่ว อีกทั้งยังมีจื่อถิงเข้ามาร่วมวงด้วยแม้คนจะน้อยกว่าก็จริง แต่หากต้องปะทะกันจริง ๆ ตนเองที่กำลังบาดเจ็บอย่างหนัก กับอีกฝ่ายที่ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ดี เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าผู้ใดจะชนะแล้วถ้าหากเป้าหมายของฝั่งนางไม่ใช่ผลทับทิมน้ำนม แต่เป็นเด็กชายคนนั้นเล่า องครักษ์เพียงแค่คนเดียวคิดหรือว่าจะปกป้องคนเอาไว้ได้ การแย

“กลิ่นของผลทับทิมน้ำนม จะเรียกให้สัตว์วิญญาณมาหาเจ้าอีก หากมีแหวนมิติก็ควรจะนำผลทับทิมน้ำนมไปไว้ในนั้นก่อนและค่อยนำออกมาในตอนที่เจ้าจะใช้งานมัน” ไป๋เสวี่ยกล่าวออกมา การนำผลทับทิมไปซ่อนไว้ด้านหลังของหูอี้เทียน ช่างเป็นการกระทำที่น่าขบขันสิ้นดีหากไป๋เสวี่ยต้องการผลทับทิมน้ำนมจริง ๆ การกระทำเช่นนี้จะมีประโยชน์อันใดกัน“เจ้า...” คำเตือนของไป๋เสวี่ยทำให้หูอี้เทียนสะอึกเรื่องนี้เขาย่อมรู้ แต่แหวนมิตินั้นหายาก และในเกาะสายลมเองก็มีแหวนมิติอยู่เพียงแค่ห้าวงเท่านั้น แล้วตัวเขาจะมีแหวนมิติได้อย่างไร“ข้าแค่เตือน เจ้าจะไม่ทำตามก็ย่อมได้” ไป๋เสวี่ยพูดขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าลนลานของเด็กน้อยนางพูดคุยกับอีกฝ่ายด้วยท่าทีที่สงบและไร้การป้องกันในขณะที่ฝั่งของหูอี้เทียนต่างเฝ้าระวังและกำอาวุธในมือเอาไว้แน่น เพราะไม่ไว้ใจกลุ่มของไป๋เสวี่ยเลยแม้แต่น้อย“เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่?” หูอี้เทียนถาม พลางจับจ้องไปยังแหวนบนนิ้วของไป๋เสวี่ยแหวนหยกวงเล็กแต่มีพลังวิญญาณแผ่กระจายออกมาจาง ๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านั่นคือแหวนมิติ อีกทั้งไม่ใช่แค่เพียงไป๋เสวี่ยที่สวมใส่แหวนมิติ เ

“เจ้ารู้ได้อย่างไร?” จิงเม่าถามอย่างไม่มั่นใจเพราะเรื่องนี้ร้ายแรงมาก มันมีชีวิตของสหายสนิทของเขาเป็นเดิมพันจิงเม่าไม่อาจไว้ใจคนแปลกหน้าเช่นไป๋เสวี่ยได้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าไป๋เสวี่ยเป็นคนที่พูดจาได้น่าเชื่อถือมาก แม้นางจะเป็นเพียงแค่เด็กน้อยในสายตาของผู้อื่นก็ตามเวลาไป๋เสวี่ยพูดคุยหรือต้องตอบคำถามผู้ใด นางมักจะสบสายตากับคนผู้นั้นตรง ๆ แสดงให้เห็นถึงความซื่อสัตย์และจริงใจ เป็นลักษณะสำคัญที่ทำให้เชื่อได้โดยง่ายว่านางไม่ได้พูดโกหก“นี่เป็นพิษของหนูขนเทา พวกมันเป็นสัตว์วิญญาณระดับต่ำ มีธาตุลมรวดเร็วว่องไวไม่ได้เก่งกาจอันใด แต่พิษของมันนั้นรุนแรงมากหากโดนกัดตรง ๆ และคนผู้นั้นไม่มีพลังยุทธ์ และเมื่อดูจากบาดแผลแล้ว คนของเจ้าคงจะถูกกัดมานานพอสมควรแล้ว อีกทั้งพวกเขาก็ใช้พลังในกายไปจนหมดสิ้น ตอนนี้พิษคงจะกระจายไปทั่วทั้งร่าง หากไม่ถอนพิษภายในหนึ่งชั่วยาม...อย่างไรพวกเขาก็ต้องตาย” ไป๋เสวี่ยอธิบายด้วยสีหน้าเรียบเฉยและใจเย็นเพราะพิษของหนูขนเทานั้นไม่ได้รุนแรงอันใดเลยในสายตาของนาง เอาจริง ๆ มันไม่ได้รุนแรงในสายตาของผู้ที่มีพลังยุทธ์เลยด้วยซ้ำเพรา