Lahat ng Kabanata ng ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Kabanata 241 - Kabanata 250

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น จื่อซู่แบกร่างของหวังลู่เจ๋อออกมาจากถ้ำอย่างทุลักทุเล สองข้างทางล้วนเต็มไปด้วยเลือดและเศษชิ้นเนื้อ แม้ไร้ซึ่งซากศพให้เห็น แต่ก็ยังมีกลิ่นอายแห่งความตายลอยตลบอบอวลอยู่ผู้เป็นองครักษ์ในตอนนี้เหลือพลังยุทธ์ในกายเพียงแค่เสี้ยวเดียวและบาดเจ็บอย่างหนัก ส่วนหวังลู่เจ๋อนั้นบาดเจ็บหนักทั้งภายนอกและภายใน จนแทบจะเดินด้วยขาของตนเองไม่ได้บุรุษทั้งสองไม่ได้พูดคุยสิ่งใดกัน เพราะยังคงเป็นห่วงสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยแน่นอนว่าพวกเขารู้ดีว่าที่ไป๋เสวี่ยไม่หนีมาด้วย นั่นเป็นเพราะว่าหากทั้งสามหนีมาพร้อมกันจนหมด เจ้าตัวประหลาดสีดำจะต้องติดตามมาด้วยทันที ไป๋เสวี่ยจึงต้องอยู่เพื่อรั้งมันเอาไว้ ยื้อเวลาให้พวกเขามีโอกาสหนีออกมาก่อนน่าเจ็บใจยิ่งนัก!“แค่ก ๆ” หวังลู่เจ๋อร้อนวูบที่กลางอก ก่อนจะกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ร่างกายของเขาตอนนี้เสียหายมาก ไม่เคยคาดคิดว่าตนจะมีวันนี้ได้หากพูดกันตามตรงแล้ว เขาถูกยกให้เป็นรุ่นเยาว์ที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ อีกทั้งยังมีอาจารย์ที่ถือครองพลังระดับเทพขั้นสูง จึงไม่เคย

“คุณหนูสั่งให้ข้าพาคุณชายหวังหนีออกมาก่อน เพราะอาการบาดเจ็บของคุณชายหวังรุนแรงถึงภายใน หากไม่รีบรักษาเกรงว่าจะไม่ทันกาลขอรับ” จื่อซู่อธิบายต่อและมองไปยังหวังลู่เจ๋อที่ตอนนี้หย่งคังเล่อได้ให้เส้าหว่านโจวเป็นผู้ตรวจดูอาการของเขาแม้ว่าเส้าหว่านโจวจะไม่ได้เก่งกาจเทียบเท่าไป๋เสวี่ย แต่ก่อนที่ทุกคนในที่แห่งนี้จะได้พบไป๋เสวี่ย ย่อมต้องรู้ว่าเส้าหว่านโจวนั้นก็เป็นหนึ่งในอัจฉริยะรุ่นเยาว์ในนามของผู้ใช้โอสถ อายุของเขาเพียงแค่สิบเก้า แต่ก็เป็นถึงผู้ใช้โอสถระดับจิตวิญญาณแล้ว“คุณหนูจำเป็นต้องรั้งอยู่ก่อน เพื่อเปิดทางให้ข้าพาคุณชายหวังหนีออกมาขอรับคุณชายใหญ่” จื่อซู่กล่าวต่อแม้สีหน้าจะเรียบนิ่ง แต่น้ำเสียงก็ไม่อาจกักเก็บความเจ็บปวดเอาไว้ได้“เหตุใดเจ้าไม่รั้งอยู่แทนคุณหนูใหญ่!” จื่อจ้งถามบุตรชาย ไป๋เสวี่ยมีบุญคุณต่อพวกเขาเป็นอย่างมาก พวกเขาย่อมพร้อมสละชีวิตให้ไป๋เสวี่ยได้ แล้วเหตุใดบุตรชายของเขาถึงได้พาผู้อื่นหนีมาเช่นนี้ แทนที่จะปกป้องนายเหนือหัวของตนด้วยชีวิต“คำสั่งคุณหนูใหญ่ ข้าไม่อาจขัดขืน”“จื่อซู่!”“พอ...ข้าเข้าใจแล้ว” ไป๋ซานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสีย

น่าเสียดายที่ฟู่จินหูผู้นั้นยังไม่ทันได้ทำสิ่งใดก็ต้องมาตายตกไปเพราะตัวประหลาดสีดำ แต่ถึงจะรอดมาได้หย่งคังเล่อก็คงจะไม่เก็บคนที่คิดคดทรยศนายเอาไว้ข้างกายเพียงแต่ว่าเขาต้องนำตัวฟู่จินหูมาสอบสวนเสียก่อนว่าฟู่จินหูเป็นคนของผู้ใด และมีผู้ใดร่วมมือกับเขาอีกบ้าง งานนี้การตามล่าหาสายลับที่แฝงอยู่ในจวนจึงเป็นเรื่องที่เร่งด่วนมากกว่าการตายของฟู่จินหูถือว่าไร้ประโยชน์ยิ่งนัก ยังดีที่มีคนที่คิดร่วมมือกับฟู่จินหูหลงเหลืออยู่ หย่งคังเล่อจึงไม่ไร้ซึ่งหนทางไปเสียหมดหากว่าไป๋เสวี่ยมาได้ยินสิ่งที่หย่งคังเล่อคาดคิด นางคงหัวเราะออกมา เพราะฟู่จินหูผู้นั้นช่างไม่ได้แตกต่างอันใดไปจากตัวประกอบในละครหลังข่าวที่โผล่มาให้พระเอกยิงตายอย่างแท้จริงเพียงแค่โผล่ออกมาตาย ไม่ได้มีประโยชน์อะไรต่อบทละครเลยแม้แต่น้อย ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน สุดท้ายแล้วเมื่อทุกคนตกลงกันได้ ไป๋ซานก็สั่งให้จื่อจ้งเป็นผู้นำทางพาหย่งคังเล่อและคนอื่น ๆ ออกจากป่าร้อยอสูรไปก่อน คนที่ยังรั้งอยู่ต่อมีเพียงไป๋ซาน จื่อซู่ เฟิ่งจิ่ว หวังลู่เจ๋อ เมิ่งหลานและองครักษ์ตระกูลเมิ่งกับต

กลุ่มของไป๋เสวี่ยเดินทางกลับจวนตระกูลไป๋อย่างไม่เร่งรีบเพราะยามนี้ทุกคนล้วนบาดเจ็บและคนที่บาดเจ็บหนักที่สุดก็คือหวังลู่เจ๋อกับจื่อซู่ โดยปกติแล้วกว่าพลังยุทธ์จะฟื้นคืนก็มักจะใช้เวลาหลายชั่วยาม คราแรกไป๋ซานคิดจะให้ทุกคนหยุดพัก เพื่อรอให้พลังทั้งหมดของพวกเขาฟื้นคืนกลับมาเสียก่อนแล้วค่อยเดินทางต่อแต่ไป๋เสวี่ยไม่เห็นด้วย เพราะว่ากลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วทั้งป่า จะทำให้สัตว์วิญญาณทั้งหลายต่างคลุ้มคลั่ง ยามนี้รีบกลับจวนตระกูลไป๋ ถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแม้ว่าไป๋เสวี่ยจะมีโอสถที่ช่วยกันไม่ให้สัตว์วิญญาณเข้ามายุ่งวุ่นวายได้ แต่เหตุการณ์ในป่าร้อยอสูรนั้นมันวุ่นวายมากเกินไป ไป๋เสวี่ยไม่อยากเสี่ยงอยู่ต่อให้เกิดปัญหาใดที่คาดการณ์ไม่ถึงสุดท้ายแล้วคนทั้งหมดก็เห็นด้วย อีกหนึ่งเหตุผลที่พวกเขาไม่หยุดพัก เป็นเพราะว่าจวนตระกูลไป๋นั้นอยู่ที่ป่าร้อยอสูรชั้นนอก คงจะใช้เวลาเดินทางไม่นานนัก ไว้ไปพักที่จวนตระกูลไป๋เลยทีเดียวจะดีกว่าครั้งแรกที่เส้าหว่านโจว ศิษย์จากสำนักจันทราและองครักษ์ตระกูลเมิ่งได้ยินว่าจวนตระกูลไป๋นั้นตั้งอยู่ในเขตป่าร้อยอสูรพวกเขาต่างก็ชะงัก นัยน์ตาฉายแววตื่นตะลึงระคนแปลกใจแม้

ไป๋เสวี่ยยิ้มหวาน เมล็ดพันธุ์ส่วนมากที่เมิ่งหลานหามาล้วนแล้วแต่มีอยู่ในมิติจิต แต่การได้ทดลองปลูกเองถือเป็นความชอบมากกว่าเวลาว่างหากไม่ได้ฝึกปรือพลังยุทธ์ ฝึกปรุงยา อ่านตำรา หรือฝึกวรยุทธ์ นางมักจะใช้เวลาทั้งหมดของตนหมดไปกับการดูแลพืชพรรณต่าง ๆ ที่นางเป็นผู้ลงมือปลูกเองจนมันเติบใหญ่ขึ้นนี่เป็นความสามารถอย่างหนึ่งที่ติดตัวของไป๋เสวี่ยมา ไม่ว่านางจะปลูกสิ่งใดมันก็มักจะเติบโตเป็นอย่างดี เพราะเหตุนี้เวลาที่ได้เมล็ดพันธุ์ที่เล่าลือว่าปลูกยากนักหนามาลองปลูกดู ไป๋เสวี่ยยิ่งรู้สึกถึงความท้าทาย ยิ่งเป็นสมุนไพรพิษก็ยิ่งปลูกยาก ไป๋เสวี่ยจึงยินดีที่เมิ่งหลานจะหาเมล็ดพันธุ์สมุนไพรพิษมาให้นางต้องทราบก่อนว่าสมุนไพรพิษไม่ใช่สมุนไพรที่วางขายอยู่เกลื่อนตลาด เพราะพวกมันมีพิษ ทำให้ยากที่จะหาคนครอบครองได้เนื่องจากว่ามีหลายครั้งที่ผู้ใช้โอสถต้องตายตกไปเพราะสมุนไพรพิษที่ตนเองปลูกขึ้นมาแต่ถึงอย่างนั้นสมุนไพรพิษก็เป็นดั่งยารักษา หากสกัดพิษออกไปได้มันก็ไม่ต่างอันใดกับสมุนไพรชั้นเลิศที่เป็นส่วนผสมในการปรุงยาอีกทั้งยังสามารถนำพิษไปใช้ประโยชน์ได้อีกมากไป๋เสวี่ยปลูกสมุนไพรพิษเพราะความท้าทายและปลูกเพื่อให้เ