All Chapters of ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Chapter 231 - Chapter 240

ตอนนี้ไป๋เสวี่ยคือมนุษย์เพียงคนเดียวที่กำลังเผชิญหน้ากับปีศาจร้ายอยู่ เพราะจื่อซู่ได้พาหวังลู่เจ๋อจากไปแล้วข้างกายของนางตอนนี้จึงเหลือเพียงเสี่ยวฮวนที่ยืนอยู่ อสรพิษทมิฬดับสิ้น ตอนนี้เหลือศัตรูเพียงหนึ่งเดียวที่ต้องกำจัด นั่นก็คือปีศาจร้ายตรงหน้าไป๋เสวี่ยปัดมือส่งเสี่ยวฮวนกลับเข้าไปภายในมิติจิตโดยที่ไม่พูดอันใดมาก เพราะขนาดไป๋เตี๋ยยังทนไม่ได้ตอนที่นางเรียกใช้ปิ่นปลิดวิญญาณ เสี่ยวฮวนเองก็คงจะทนไม่ได้เช่นกัน เรื่องทางนี้ให้เป็นหน้าที่ของนางเพียงผู้เดียวก็พอแล้ว“เด็กน้อยเอ๋ย น่าเสียดายที่อายุเพียงเท่านี้ก็ต้องมาตายเสียแล้ว” ปีศาจร้ายกล่าววาจาน่าขัน ลมหายใจของมันเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าที่น่าสะอิดสะเอียนยิ่ง ไป๋เสวี่ยรู้ดีว่าตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ปีศาจร้ายยังไม่ได้ใช้พลังปีศาจเลยแม้แต่น้อย แต่กลับสังหารผู้คนไปแล้วมากมาย นางไม่อยากจะคิดเลย ถ้าหากมันหลุดออกไปภายนอกจะเป็นเช่นไรตระกูลไป๋นั้นอยู่ใกล้กับป่าร้อยอสูรที่สุด ไหนจะกลุ่มของท่านพี่ของนางที่น่าจะยังไปได้ไม่ไกล หรือไม่ก็อาจจะรอคอยนางอยู่ที่หน้าปากถ้ำ ด้วยเหตุนี้ไป๋เสวี่ยจึงไม่คิดจะปล่อยให้ปี

“เจ้าไม่ควรจะเหม่อลอย” เสียงของไป๋เสวี่ยดังขึ้นมาทำให้ปีศาจร้ายที่เสียสติไปชั่วขณะตั้งสติกลับมาได้ ก่อนจะพบว่าตอนนี้ร่างเล็กไม่ได้อยู่ตรงหน้าแล้วเพราะไป๋เสวี่ยนั้นอาศัยจังหวะที่ปีศาจร้ายกำลังเผลอกระโดดไปที่ด้านหลังของมัน เมื่อแผ่นหลังของปีศาจร้ายอยู่เบื้องหน้า ไป๋เสวี่ยก็ตั้งจิตให้มั่น เพื่อมองหาตำแหน่งที่แน่ชัดของจุดอ่อนของปีศาจร้ายและเมื่อพบ...ไป๋เสวี่ยก็ปักปิ่นปลิดวิญญาณสีขาวนวลลงไปบนจุดอ่อนที่อยู่ตรงแผ่นหลังของมันทันที อย่างไม่ลังเลฉึก!“อ้ากกกก!”ร่างสีดำร้องครวญครางเสียงดังลั่น ไอปีศาจของมันปะทุราวกับต้องการจะหลีกหนี ไป๋เสวี่ยมองภาพตรงหน้า นางในตอนนี้พลังยุทธ์ได้ถูกใช้ไปจนหมดสิ้นแล้วคนตัวเล็กแทบจะไม่มีสติหลงเหลือ‘นายหญิงหลับไม่ได้นะเจ้าคะ’ผีเสื้อสวรรค์ร้องเตือนเสียงดัง ในตอนนี้หากเผลอไม่มีสติ ไอปีศาจจะหนีมาหลบซ่อนในร่างกายของไป๋เสวี่ยแทน แม้ไป๋เสวี่ยจะมีปิ่นปลิดวิญญาณในครอบครอง แต่ไป๋เตี๋ยก็ไม่อาจจะวางใจได้ เพราะการที่จะนำเอาไอปีศาจออกจากร่าง นางเคยได้ยินมาว่ามันมีเพียงวิธีการเดียวเท่านั้น นั่นคือต้องสังหารทิ้ง!

“ข้าทำได้ย่อมไม่แปลก เจ้าต่างหากที่ทำได้อย่างไร” เหวินหรงย้อนถามกลับมาด้วยสีหน้าราบเรียบหากแต่นัยน์ตาของเขานั้นฉายแววแปลกประหลาดใจมาก และที่แน่ ๆ คือเหวินหรงยามนี้ได้เพิ่มความสนใจต่อไป๋เสวี่ยขึ้นมาอีกระดับแล้ว แต่บุรุษเช่นเหวินหรงที่ไม่เคยให้ความสนใจต่อสตรีใดมาก่อน การให้ความสนใจต่อสตรีแม้เพียงน้อยนิด เรื่องนี้ถือว่าน่าอัศจรรย์มากเกินไป เพราะเหตุนี้การที่เขาสนใจไป๋เสวี่ย จึงนับเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดอย่างแท้จริง“ท่านหมายความว่าอย่างไร?”“เจ้าสามารถกำจัดไอปีศาจได้”เมื่อได้ยินคำตอบของเหวินหรง ไป๋เสวี่ยก็ได้แต่ทำหน้าสับสนไม่เข้าใจ เมื่อครู่ไม่ใช่บุรุษผู้นี้หรือที่สังหารปีศาจร้ายได้ เป็นเขาไม่ใช่นางที่ลงมือ“ท่านต่างหากที่เป็นคนสังหารปีศาจตนนั้น” ไป๋เสวี่ยว่าพลางมองหน้าเหวินหรงตรง ๆ“ข้าสังหารแต่ไม่ได้กำจัดไอปีศาจ”คราวนี้ไป๋เสวี่ยเงียบลง นางเข้าใจแล้วว่าเหวินหรงหมายถึงสิ่งใด แม้จะไม่แน่ใจมากนัก แต่ความสามารถนี้คงเป็นของปิ่นปลิดวิญญาณที่นางถือครองอยู่เป็นแน่ ปิ่นปลิดวิญญาณแท้จริงแล้ว ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อกำจัดปีศ

ภายในถ้ำที่เคยสับสนวุ่นวายและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย บัดนี้ทุกอย่างพลันเงียบสงบ หลงเหลือไว้เพียงแค่ร่องรอยของคราบเลือด ที่ช่วยยืนยันว่าเคยมีการฆ่าล้างกันเกิดขึ้นในถ้ำแห่งนี้ตอนนี้ภายในถ้ำเหลือมนุษย์เพียงแค่สี่คนเท่านั้นนั่นก็คือไป๋เสวี่ย เหวินหรง และผู้ติดตามทั้งสองคนของเขา นามของพวกเขาก็คือจี่ฝูและจี่ซา ที่ตามมาเงียบ ๆ และไร้ตัวตนยิ่งนักถึงแม้ว่าไป๋เสวี่ยจะสัมผัสถึงพลังและกลิ่นอายของคนทั้งคู่ไม่ได้ แต่เพราะนางมีประสาทการรับรู้ที่เฉียบคมมาก จึงรู้สึกได้ว่ามีคนติดตามมา พวกเขาไม่ได้เป็นอันตราย ก็เลยไม่ได้สนใจอะไรเหวินหรงที่สังเกตเห็นท่าทีของไป๋เสวี่ย จึงได้ถ่ายทอดคำสั่งขับไล่คนสนิททั้งสองให้ออกห่างกว่าเดิม เพื่อให้องครักษ์ของตนไม่ต้องมาอยู่รบกวนและทำให้คนตัวเล็กรู้สึกอึดอัดใจเพราะเหตุนี้จี่ฝูจี่ซาจึงได้จากไปทันที พวกเขาไม่อยากจะอยู่เป็นก้าง แค่ก ไม่อยากจะอยู่รบกวนนายน้อยทั้งสองนั้นติดตามเหวินหรงมานาน นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นนายของตนยอมอยู่ใกล้ชิดกับสตรี อีกทั้งดูท่าแล้วนายเหนือหัวของพวกตนนั้นคงจะพึงพอใจสตรีที่อยู่ข้างกายไม่น้อยเลย แม

“ข้าจะเอาถ้ำไปเพราะเหตุผลใด” ไป๋เสวี่ยขมวดคิ้วลงเล็กน้อย ก่อนที่นางจะส่งแหวนมิติที่จัดเก็บสมบัติเอาไว้จำนวนหนึ่งแก่เหวินหรงสองวง“อันใดรึ”“ข้าให้ท่าน” ภายในแหวนมิติมีสมบัติอยู่ไม่น้อย นางให้เพื่อขอบคุณเหวินหรงที่มาช่วยเหลือ อีกทั้งเขายังพานางเข้าไปเก็บสมบัติเหล่านี้มาจนครบถ้วน หากไม่แบ่งสิ่งที่ได้มาให้เขาเลยมันก็กระไรอยู่“ข้าพูดแล้ว สมบัติทั้งหมดยกให้เจ้า” เหวินหรงปฏิเสธเขาไม่ยอมรับแหวนมิติไปหากว่าตามความจริงแล้วที่แผ่นดินใหญ่มีของที่ล้ำค่ามากกว่านี้หลายเท่านัก ที่ไป๋เสวี่ยเก็บมายังเทียบไม่ได้กับสมบัติทั้งหมดที่เหวินหรงมีอยู่ภายในครอบครอง“ท่านรับไปเถิด ข้าอยากให้”“หากเจ้าอยากให้สิ่งของตอบแทนแก่ข้า เช่นนั้นข้าขอเป็นอย่างอื่นแทนได้หรือไม่”“ท่านอยากได้สิ่งใดหรือ” ไป๋เสวี่ยไม่ได้ตอบรับก่อนจะย้อนถามกลับไป พลางลอบมองเหวินหรงอย่างสำรวจอีกฝ่ายดูไม่ใช่คนโลภ แม้เขาจะเห็นแก่นชีวิตของสัตว์วิญญาณระดับเทพ เหวินหรงก็ไม่ได้แสดงอาการว่าอยากได้เลยแม้แต่น้อยแล้วสิ่งที่เขาต้องการจากนางจะเป็นสิ่งใดกัน“ข้าอยากได้ถุงหอมของเจ้า”