All Chapters of ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Chapter 261 - Chapter 270

ผ่านไปหลายวัน ยามนี้หวังลู่เจ๋อหายบาดเจ็บแล้ว และพลังยุทธ์ของเขาก็ฟื้นคืนกลับมาถึงเจ็ดส่วน ปกติแล้วกว่าพลังยุทธ์จะฟื้นคืนกลับมาได้ถึงเพียงนี้ต้องใช้เวลานานหลายเดือนแต่เพราะที่จวนตระกูลไป๋มีพลังวิญญาณที่หนาแน่นและบริสุทธิ์มากคอยหล่อเลี้ยงอยู่ อีกทั้งหวังลู่เจ๋อยังได้รับการดูแลจากไป๋หลิงและคนอื่น ๆ เป็นอย่างดี นี่จึงทำให้เขาฟื้นตัวได้เร็วมากยังไม่พูดถึงโอสถมากมายที่เด็ก ๆ นำมาทดลอง...แค่ก นำมาใช้รักษาหวังลู่เจ๋ออีกนั่นจึงเป็นเหตุผลที่ยามนี้พลังในกายของชายหนุ่ม ฟื้นกลับมาได้มากถึงเจ็ดส่วนวันนี้ไป๋หลิงจึงถือโอกาสจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ขึ้นเพื่อต้อนรับแขกผู้มาเยือน เพราะพวกเขาถือเป็นคนกลุ่มแรกที่ได้มาเยือนตระกูลไป๋หลังจากไป๋เสวี่ยได้เริ่มพัฒนาตระกูลวันนี้จึงเป็นอีกวันที่ตระกูลไป๋ครึกครื้นมากเป็นพิเศษสุราผูเถาสีรุ้งที่ไป๋ซานหวงนักหนาก็ถูกนำออกมาให้ได้ดื่มกินเป็นสิบ ๆ ไห เพราะหมักสุราไว้ดื่มกินเองไม่ได้เอาไว้ขาย สุราที่หมักได้ที่ตอนนี้จึงมีอยู่มากมายหลายไห กินทั้งคืนก็คงจะไม่หมดอาหารและขนมก็ล้วนแล้วแต่มีพลังวิญญาณแฝงอยู่ทั้งสิ้น มีน้ำหมั

“ข้ายังมีอีกหนึ่งเรื่อง”มาถึงตอนนี้เส้าหว่านโจวอ้อมแอ้มพูดขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเรื่องระหว่างเขากับไป๋เสวี่ยไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ตนเองคิดเอาไว้“อันใดอีกหรือ?”“เรื่องตำราโอสถ หากข้าเข้าใจไม่ผิด ตำราทุกเล่มเป็นเจ้าที่รวบรวมมาทั้งหมด”“ใช่” ไป๋เสวี่ยพยักหน้า พอจะเดาได้ราง ๆ ว่าเส้าหว่านโจวกำลังจะกล่าวสิ่งใด“เสี่ยวหลันบอกข้าว่าเจ้าสามารถหาสมุนไพรมาขายตามใบสั่งได้ทุกชนิด ยกเว้นพิษที่เจ้าไม่ขาย” เส้าหว่านโจวยังคงพูดต่อด้วยสีหน้าที่จริงจังขึ้นมาหลายส่วน“เรื่องนั้นก็ใช่”“เช่นนั้นจะเป็นอันใดหรือไม่ หากข้าอยากจะซื้อสูตรยาและสมุนไพรจากเจ้า”“หืม? ตระกูลหย่งและโรงโอสถก็มีตำรามากมายอยู่ในครอบครองไม่ใช่หรือ” ไป๋เสวี่ยถาม“มีมาก แต่ไม่เท่าที่จวนเจ้ามี” เส้าหว่านโจวตอบมาตามตรงเขาล้วนเคยเห็นหอตำรามามากแต่หอตำราที่เก็บรวบรวมข้อมูลเอาไว้มากที่สุด คือสถานที่แห่งนี้ต่างหาก ที่จวนตระกูลไป๋คำตอบของเส้าหว่านโจวทำให้ไป๋เสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ตำราที่อยู่ในหอตำรามีไม่ถึงหนึ่งร้อยเล่ม และเกินครึ่งก็เป็นตำราสมุนไพร ส่วนตำราโอสถและ

นางไม่ได้กังวล แต่ไม่ใช่ว่านางประมาท เพราะไป๋เสวี่ยได้ให้ไม้ตายเอาไว้กับจื่อซู่ จื่อถิงและเฟิ่งจิ่วแล้ว ซึ่งนั่นก็คือพิษชนิดหนึ่งที่นางคิดค้นขึ้นมาเอง มันออกฤทธิ์คล้ายยาสลบ เพียงแค่สูดดมก็ทำให้สลบไปเป็นเวลาหลายชั่วยามที่ไป๋เสวี่ยมอบยาพิษชนิดนี้เป็นไม้ตาย เป็นเพราะว่านางไม่ต้องการสังหารผู้ใด คนเหล่านั้นหากไป๋เสวี่ยสังหารพวกเขา ก็รังแต่จะเพิ่มความเกลียดชังที่พวกเขามีต่อคนชนชั้นสูงและขุมอำนาจให้มีมากยิ่งขึ้นนางมาที่นี่เพื่อหาคน ไม่ได้มาที่นี่เพื่อสุมไฟ และเติมความโกรธแค้นลงไปอีก สิ่งใดทำไปแล้วไม่เกิดประโยชน์อีกทั้งยังสร้างปัญหา ไป๋เสวี่ยก็ไม่คิดจะทำ“ข้างหน้าเป็นป่าสายลมขอรับ ก่อนจะถึงเกาะสายลมเราจะต้องผ่านป่าแห่งนี้ไปก่อน เมื่อพ้นป่าสายลมไปแล้วเราจะเจอกับท่าเรือที่จะพาเราไปยังเกาะสายลมขอรับ” จื่อซู่พูดขึ้นมา เมื่อมองเห็นป่าไม้ที่มีลมกรรโชกอย่างรุนแรงซึ่งอยู่เบื้องหน้าไป๋เสวี่ยเองก็รู้ข้อมูลมาบ้างแล้วว่าเกาะสายลม ล้อมรอบไปด้วยป่าสายลมที่จำเป็นต้องเดินเท้าเข้าไปเท่านั้น และเมื่อผ่านป่าไปได้ ก็จะเจอกับทะเลสาบที่กว้างใหญ่ไพศาล ถ้าหากอยากจะไปเยือนเกาะสายลม ก็

ทั้งสี่คนมุ่งตรงไปยังทิศทางที่เป็นจุดกำเนิดของเสียง ระหว่างนั้นไป๋เสวี่ยก็ได้กลิ่นของน้ำนมชัดเจนมากยิ่งขึ้น กลิ่นมันหอมหวนเป็นเอกลักษณ์อีกทั้งยังไม่รู้สึกคาวเหม็น แตกต่างจากน้ำนมของวัวอย่างสิ้นเชิงไป๋เสวี่ยตั้งแต่ชาติก่อนเป็นคนที่ไม่ชอบกลิ่นของนมเท่าใด เพราะมันทำให้หวนนึกถึงมารดา...ของแบบนั้นนางไม่มีแล้ว นางจึงไม่อยากจะนึกหรือระลึกถึงแต่พอโตมาเรื่อย ๆ ยิ่งนานวันแม้ความรู้สึกต่อมารดาจะแปรเปลี่ยน จากเกลียดชังก็กลายเป็นไร้ความรู้สึก หรือพูดง่าย ๆ คือหมดเยื่อใยต่อกันแล้ว จะเป็นหรือจะตายอย่างไร นางก็ไม่คิดสนใจแต่ความรู้สึกไม่ชอบกลิ่นของนมยังคงไม่เปลี่ยนไป นางดื่มได้ กินได้เพียงแต่ว่านางไม่ชอบ แต่กลิ่นน้ำนมที่มาจากผลทับทิมน้ำนม กลิ่นของมันแตกต่างเป็นอย่างมาก ไป๋เสวี่ยไม่ปฏิเสธว่ากลิ่นนี้ทำให้นางอยากจะลองกินผลทับทิมน้ำนมดูสักครั้ง ตอนนี้จึงเข้าใจแล้ว ว่าเพราะเหตุใดสัตว์วิญญาณมากมายจึงหมายจะแย่งชิงมันเพราะแม้แต่นางที่ไม่ได้ชื่นชอบ ยังถูกกลิ่นของผลทับทิมดึงดูดได้เลยช่างน่าประหลาดยิ่งนัก“เฟิ่งจิ่ว เจ้าไปดูว่าด้านหน้ามีสัตว์วิญญาณมา

เฟิ่งจิ่ว จื่อซู่ และจื่อถิงต่างก็นิ่งสงบ ราวกับรู้ว่ายามนี้คุณหนูของตนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก สิ่งที่พวกเขาทั้งสามทำในระหว่างที่ไป๋เสวี่ยกำลังใช้สมาธิ คือเฝ้าระวังโดยรอบ เพื่อไม่ให้ไป๋เสวี่ยเป็นอันตรายจากภัยคุกคามภายนอกที่อาจจะเกิดขึ้น“หรือว่าพวกเขาเป็นคนของเกาะสายลมกัน” ผู้เป็นคุณหนูพึมพำ แต่หากเป็นคนของเกาะสายลมจริง เหตุใดจึงมีพลังอยู่ในระดับจิตวิญญาณได้ถ้าหากพวกเขาเป็นคนของเกาะสายลม ดูท่าแล้วเกาะสายลมในความคิดของผู้อื่น กับเกาะสายลมในความเป็นจริงคงจะแตกต่างกันน่าดูหลังจากนิ่งไปไม่นาน ไป๋เสวี่ยก็เงยหน้าขึ้นมา ตอนแรกก็ว่าจะไม่ยุ่งเพราะนางเพียงแค่ผ่านทางมาเท่านั้น แต่หากความจริงแล้วพวกเขาเป็นคนของเกาะสายลมจริง ๆ ไม่แน่ว่าการยื่นมือเข้าไปช่วยครั้งนี้อาจจะมีประโยชน์ก็ได้ไป๋เสวี่ยคิดว่าเด็กชายคนนั้นคงจะเป็นคนสำคัญแน่นอน ไม่เช่นนั้นคงไม่มีองครักษ์ระดับจิตวิญญาณคอยดูแล อีกทั้งเขายังรู้จักผลทับทิมน้ำนมอีกด้วย ดูอย่างไรก็ไม่น่าใช่คนธรรมดาสามัญนางเองก็ไม่ใช่คนที่มีจิตใจดีงามถึงขั้นช่วยคนโดยไม่หวังผลตอบแทน การใช้ชีวิตมานาน ทำให้นางไม่ไร้เดียงสาเช่นนั