Todos os capítulos de BADDEST Ex แฟนเก่าคนเปรต: Capítulo 31 - Capítulo 40

(ร่มเกล้า’s Part)เจ็บ…ความเป็นชายของเหมราชและหัวแม่มือทั้งสองข้างของเขากำลังอยู่ภายในร่างกายของฉัน ความเจ็บปวดจากการถูกสิ่งแปลกปลอมสอดใส่เข้ามาในช่องทางรักแล่นเข้ามาเล่นงานฉันอย่างไม่หยุดหย่อน เหมราชในตอนนี้เหมือนกับปีศาจร้ายที่ฉันไม่เคยรู้จักเลย กายหนาเอาแต่ดันความเป็นชายใหญ่โตเข้ามาในร่องหลืบเล็กๆ ของฉันจนรู้สึกเจ็บแสบไปหมดแล้วแม้ก่อนหน้านี้จะถูกสิ่งของอย่างปากกาไฮไลท์สอดแทรกเข้ามา แต่มันก็ไม่สามารถเทียบได้เลยกับท่อนเอ็นใหญ่โตของเขา ไหนจะนิ้วโป้งทั้งสองข้างนั่นอีก ฉันรู้ตัวได้ทันทีว่าอีกไม่นานร่องสาวของตัวเองน่าจะรับไม่ไหวแล้วเกิดอาการบาดเจ็บแน่ๆ“ฮึกก… จะ…เจ็บค่ะ” ฉันบอกกับคนตัวสูงที่กำลังง่วนอยู่กับการพยายามยัดกายหนาเข้ามาในร่องสาวของฉันจนสุดลำ“ถ้าเจ็บหนูก็ไม่ควรทำให้พี่โกรธสิ” แม้เขาจะพูดออกมาแบบนั้นแต่คำถามคือ ฉันไปทำอะไรให้เขาโกรธกัน?“อะ! จะ… เจ็บ” ฉันเผลออ้าปากกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจระคนเจ็บปวดอีกครั้งเมื่อแกนกายใหญ่ของเขาดันเข้ามากระแทกเข้าอย่างจังกับมดลูกของฉันจนมิด ไม่เพียงเท่านั้น นิ้วร้ายทั้งสองที่ถูกสอดเข้ามาในร่างกายก่อนหน้านี้ได้ทำหน้าที่แหวกขยายช่องทางรักของฉัน

แพขนตางอนทั้งสองข้างค่อยๆ ขยับเปลือกตาอันหนักอึ้งช้าๆ สายตาพยายามปรับเข้ากับแสงไฟสีขาวเจิดจ้าบวกกับอาการปวดเมื่อยตามร่างกายอย่างรุนแรง หนักสุดก็คงจะเป็นตรง ‘ส่วนนั้น’ เมื่อสายตาค่อยๆ คุ้นชินกับแสงสว่างแล้วถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่บริษัทแล้วคอนโดของเหมราช...หลังจากที่รังแกร่างกายฉันจนสลับไปแล้ว เขาคงจะพาฉันมาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่างที่ฉันไม่อาจคาดเดาได้ แม้ตอนนี้จะอยากก้าวสองขาออกจากสถานที่แห่งนี้แล้วกลับไปยังห้องของตัวเองมากแค่ไหน แต่ว่าสังขารของฉันในตอนนี้มันกลับไม่สามารถทำแบบนั้นได้ ร่างกายอันหนักอึ้งจากความปวดเมื่อยและอาการปวดศีรษะซึ่งฉันไม่แน่ใจว่ามันเกิดจากการร้องไห้หรือฉันกำลังป่วยกันแน่“ตื่นแล้วเหรอครับ?” น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกของเจ้าของห้องที่เพิ่งจะเดินเข้ามาภายในห้องนอนเอ่ยทักฉันที่เพิ่งจะฟื้น“...”“พี่ซื้อข้าวต้มไว้ให้ จะกินเลยไหมครับ?” เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยได้ยินมานาน“ค่ะ” ถึงภายในใจฉันจะรู้สึกเกลียดชังคนตรงหน้ามากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่โง่พอที่จะอดข้าวอดน้ำให้มันส่งผลเสียกับร่างกายตัวเองจึงได้ตอบตกลงออกไป“เดี๋ยวพี่ไปอุ่นให้นะครับ”พูดจบร่างสูง

(ร่มเกล้า’ s Part)ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนกลางดึก ภายใต้ความมืดมิดปราศจากแสงไฟนั้น รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดจากใครอีกคนบนเตียงกว้าง ไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ดีว่าคนคนนั้นก็คือเหมราชนั่นเอง ฉันรู้สึกกระหายน้ำอาการคอแห้งผากจึงพยายามจะขยับตัวลุกไปหาน้ำดื่ม แต่ด้วยขนาดร่างกายของเหมราชที่สูงใหญ่ทำให้ฉันลำบากเล็กน้อยที่จะยกท่อนแขนแกร่งซึ่งกำลังพาดอยู่ตรงกลางร่างกายของฉันออกไปจากตัว“จะไปไหน?” คนตัวโตสะลึมสะลือถามฉัน คาดว่าการที่ฉันขยับตัวคงจะไปปลุกให้เขาตื่นไปด้วย“หิวน้ำค่ะ” ฉันตอบ“เดี๋ยวพี่ไปหยิบเอาให้ครับ” เหมราชตอบก่อนจะหยัดกายลุกขึ้น มือหนากดเปิดไฟข้างเตียงก่อนจะลุกออกไปหยิบเอาน้ำดื่มจากในห้องครัวเข้ามาให้ฉัน“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับน้ำมาแล้วกล่าวขอบคุณเขาตามมารยาท“หิวไหมครับ ตอนค่ำกินไปแค่ข้าวต้มเอง” ร่างสูงที่ยังยืนอยู่ที่เดิมถามขึ้นมา“นิดหน่อยค่ะ” ฉันบอกไปตามความจริง ไม่แน่ใจว่ามันปกติไหมที่เวลาทานอาหารประเภทข้าวต้ม ฉันมักจะหิวเร็วขึ้นกว่าปกติ

ฉันนั่งๆ นอนๆ ใช้ชีวิตอยู่ภายในห้องนี้เหมือนเป็นห้องตัวเองไปแล้วเพราะเจ้าของห้องตัวจริงไม่อยู่ มีดูหนังในจอโทรทัศน์ขนาดเท่าจอโปรเจกเตอร์จนหนำใจ สั่งอาหารเช้าเซตละหลายพันมานั่งทานชมวิวทิวทัศน์เมืองใหญ่ผ่านกระจกใสของคอนโด ทำทุกอย่างที่พอจะแก้เบื่อได้ไปหมดแล้ว สุดท้ายก็ต้องกลับมานอนแผ่หลาอยู่บนเตียงคิงไซส์เหมือนเดิมHemmarajch_8: เดี๋ยวพี่จะเข้าไปรับ อาบน้ำแต่งตัวรอเลยKlaonot9._.: ไม่มีชุดเปลี่ยนค่ะHemmarajch_8: มีเสื้อผ้าผู้หญิงอยู่ในตู้สีขาวซ้ายมือHemmarajch_8: หยิบเอาไปใช้ก่อนก็ได้ครับหัวใจของฉันกระตุกวูบตามด้วยความรู้สึกหน่วงในใจเมื่ออ่านสิ่งที่เขาพิมพ์ส่งมา นั่นมันตู้เสื้อผ้าที่ฉันเคยใช้แขวนและเก็บสิ่งของเมื่อตอนอยู่ที่นี่ เขาคงจะให้ผู้หญิงคนอื่นใช้มันแทนที่ไปแล้วสินะถึงได้มีเสื้อผ้าผู้หญิงคนอื่นแทนที่เสื้อผ้าของฉัน สมองคิดไปต่างๆ นานา พลันรู้สึกขยะแขยงและอึดอัดใจที่จะต้องใส่มัน รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกและไม่อยากจะแสดงออกอะไรมากมายเพื่อไปหาเรื่องทะเลาะกับไอ้คนเจ้าชู้นั่นอีก เลยจำใจต้องเปิดตู้เสื้อผ้าและพบว่า...มันเป็นเสื้อผ้าเก่าของฉันเม

ฉันเก็บเศษหน้าตัวเองแทบไม่ทัน นึกโทษความดรามาของตัวเองอยู่ในใจเมื่อได้รู้ความจริงว่าเจ้าของลิปสติกแท่งนี้ก็คือตัวฉันเอง โชคดีที่บอกกับเขาดีๆ ไม่โวยวายอะไรออกไปมากมาย ไม่อย่างนั้นคงได้หาคลินิกเย็บเศษหน้าของตัวเองที่แตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดีแน่ๆ“อะไรกันครับ นี่หึงพี่เพราะลิปสติกที่ตัวเองเป็นเจ้าของเนี่ยนะ” รางสูงพูดหยอกล้อฉันออกมากวนๆ แต่นั่นมันยิ่งทำให้ฉันอายหนักยิ่งกว่าเดิม“มะ...ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ” ฉันพูดตะกุกตะกัก พยายามหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองไม่ดูงี่เง่ามากเกินไปนัก“หึงก็บอกหึง พี่ดีใจด้วยซ้ำครับ” เขายังไม่หยุดล้อเลียนฉันทั้งทางคำพูดและสายตาที่ละจากบนท้องถนนขณะติดไฟแดง“บอกแล้วไงคะว่าไม่ใช่ ฉันแค่ลืมไปว่าตัวเองมีลิปสติกแท่งนี้” ฉันจำใจต้องแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ไปตามระเบียบ ดีกว่าต้องอับอายจากการถูกเขาล้อเลียน“อ่ะๆ เชื่อก็ได้ครับ” ริมฝีปากหนายกยิ้มมุมปากส่งมาให้ก่อนจะต้องหันกลับไปใช้สายตาโฟกัสกับท้องถนนอีกครั้ง“ตั้งใจขับรถไปเถอะค่ะ” ฉันบอกกับคนตัวโตให้หันกลับไปขับรถอย่างตั้งใจ