Todos os capítulos de BADDEST Ex แฟนเก่าคนเปรต: Capítulo 41 - Capítulo 50

แอ๊ด...ใช้เวลาเพียงไม่นาน เด็กสาวที่ชื่อว่ามีนาก็เดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับแฟ้มใส่เอกสารในมือต่างๆ เธอจัดแจงวางเอกสารพร้อมกับรายละเอียดที่จำเป็นต้องบอกให้ลูกค้ารับทราบ ไปจนถึงการคุ้มครองของประกันภัยรถชั้นหนึ่ง ฉันพยักหน้าเข้าใจคำอธิบายของเธอและจรดปลายปากกาเซ็นลงบนเอกสารทันที“น้องมีนาออกไปพักได้เลยครับ เดี๋ยวพี่ดูแลลูกค้าต่อเอง” หนุ่มเจ้าของโชว์รูมบอกกับสาวน้อยตรงหน้าพวกเรา“ค่ะ งั้นฉันขอตัวนะคะ” เธอโค้งหัวรับคำสั่งก่อนจะเดินออกไป“เดี๋ยวค่ะ!” ฉันจับข้อมือเธอรั้งเอวไว้ก่อนจะยื่นนามบัตรของตัวเองให้เธอ“???” ใบหน้าของมีนาเต็มไปด้วยความงุนงงระคนสงสัยว่าฉันยื่นนามบัตรให้เธอทำไม“ถ้ามีปัญหาหรือต้องการความช่วยเหลือ ติดต่อมาที่เบอร์นี้นะคะ” ฉันยัดนามบัตรใส่ในมือเล็ก“ขอบคุณนะคะ” เธอรับนามบัตรของฉันไปแล้วยกมือไหว้ขอบคุณก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่าหาว่าฉันเอาตัวเองไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของคนอื่นทั้งที่ยังเอาตัวเองไม่รอดเลย ฉันก็แค่ไม่อยากให้มีตัวเองคนที่สองเกิดขึ้

“อ่ะ...อ๊า!!!มะ...มันลึกมากค่ะ”“กอดคอพี่ไว้แน่นๆ นะครับ”“อ๊า!!!”ร่างเล็กกอดล็อกลำคอหนาเอาไว้แน่นด้วยความกลัวว่าจะร่วงหล่นลงไปบนพื้น ขณะเดียวกันร่างสูงนั้นนอกจากจะโอบอุ้มร่างบางเอาไว้แล้วก็ยังขยับกายก้าวเดินจากภายในห้องพัก เปิดประตูระเบียงที่ติดชายหาดออกมา ความเงียบสงบยามค่ำคืนมีเพียงเสียงคลื่นกระทบทรายถูกเสียงครางระงมกลบจนมิดกายสาวเกร็งบีบรัดท่อนเอ็นที่ขยับเข้าออกอย่างรู้งาน ความเสียวซ่านถูกเพิ่มทวีมากขึ้นเรื่อยๆ จากการมีสัมพันธ์นอกห้อง ด้วยความตื่นเต้นว่าจะมีคนมาเห็น ฉันจึงซุกใบหน้าลงกับซอกคอเต็มไปด้วยกลิ่นกายของเพศชายปลุกเร้าอารมณ์สวาทไม่มีสิ้นสุดร่างสูงของเหมราชนั่งเอนตัวลงไปกับเก้าอี้ชายหาดโดยมีร่างกายของฉันที่โอบรัดกายหนานั่งทันลงไปด้วย ทำให้ภาพที่เกิดขึ้นในตอนนี้คือฉันกำลังนั่งทับกายแกร่งของเขาอยู่ ท่วงท่านี้มันยิ่งทำให้เจ้าเอ็นใหญ่นั่นเข้ามาลึกมากกว่าเดิมหลายเท่าจนขยับตัวลำบาก“อยากโดนกระแทกแรงแค่ไหน ขยับเองเลยครับ” มือหนาที่เคยกอบกุมสะโพกมนของฉันเอาไว้เคลื่อนมาจับเอวคอดกิ่วของฉันแล

เรียกว่าเป็นอีกครั้งที่ฉันถูกเหมราชหลอกล่อไปตามเกมของเขาก็ไม่ผิดนัก สุดท้ายแล้วฉันก็โอนอ่อนไปตามคำพูดของเขาและเผลอไผลมีความสัมพันธ์ทางกายกับเขาในห้องน้ำอีกนับครั้งไม่ถ้วน เวลาผ่านไปจนถึงเที่ยงคืน ทั้งฉันและเขาต่างก็ไม่ได้ไปดินเนอร์ตามที่เขาได้บอกเอาไว้ เราจึงตัดสินใจสั่งรูมเซอร์วิสให้นำอาหารและเครื่องดื่มมาเสิร์ฟที่ห้องตอนนี้ตาคนเจ้าเล่ห์นั่นหลับใหลไปแล้ว มีแค่ฉันที่ยังไม่หลับเพราะมีหลายๆ เรื่องให้คิด ทั้งสร้อยที่เขาเคยแอบซื้อมาเซอร์ไพรส์และแหวนที่เขาให้มาพร้อมกับประโยคที่ว่า ‘อย่าไปคิดอะไรมาก’ ฉันพยายามอย่างหนักที่จะไม่คิดมากแบบที่เขาบอกแต่แล้วก็ไม่สามารถทำแบบนั้นได้อยู่ดีสำหรับคนที่ไม่เคยรู้สึกรักใครมากเท่าตัวเองแบบเขามันก็พอจะทำให้ฉันเข้าใจได้แหละว่าไม่จำเป็นต้องคิดมากกับการให้ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ แต่สำหรับคนที่อ่อนไหวไปกับการกระทำเหล่านั้น ร้อยทั้งร้อยก็คงจะคิดไปไกลว่าเขารู้สึกพิเศษกับตัวเองฉันตัดสินใจเดินออกจากห้องพักมาเดินเล่นบริเวณชายหาดเพื่อรับลมให้สมองปลอดโปร่งจะได้ไม่คิดฟุ้งซ่าน ตั้งใจเอาไว้ว่าพอปรับอารมณ์ตัวเองได้แล้วค่อยกลับเข้าไปนอนในห้องพัก ก่อนออ

เลือดสีแดงเข้มค่อยๆ ไหลลงมาช้าๆ ตามกรอบหน้าคอมของร่างสูงที่ทาบทับร่างกายของฉันอยู่ มือบางยังคงกำแจกันเซรามิกขนาดพอดีมือเอาไว้แน่นเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินที่ต้องป้องกันตัวเองอีกรอบจะได้ไม่ต้องไปหาเอาอาวุธไกลมือไกลเท้า ใบหน้าหล่อคมสันบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความเจ็บปวดที่ได้รับจากบาดแผลโดยมีฉันเป็นคนกระทำพลั่ก!ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดเอาไว้แล้วผลักร่างหนาออก ทำให้ตัวของเขานั้นเสียหลักล้มลงไปบนพื้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ฉันรีบตรงดิ่งไปยังตู้เสื้อผ้าอีกครั้งเพื่อหาอาภรณ์ชิ้นใหม่มาสวมใส่เนื่องจากชุดเดิมถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นไปหมดแล้ว เปลี่ยนถ่ายชุดเสร็จก็ตรงดิ่งมาหยิบเอากระเป๋าและข้าวของส่วนตัวทันทีโดยไม่ได้หันกลับสนใจเหมราชอีกเลย“พี่ไปส่ง” ร่างหนากุมศีรษะข้างหนึ่งเอาไว้แน่นดักเอาไว้ตรงประตูทางออกจากห้องพัก“คุณหัวแตกอยู่ ไปจัดการตัวเองเถอะค่ะ” พูดพลางพยายามดันอกแกร่งออกไปให้พ้นทาง“ให้พี่ไปส่งเถอะนะ” คนตัวสูงยังคงดื้อรั้นไม่ขยับเขยื้อนออกไปไหน“ค่ะ ถ้าไม่ไหวจอดข้างทางเลยนะคะ” ปฏิเสธเขาไม่ได้ก็ตอบตกลงส่งๆ ไป

จบงานแฟนมีตที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานอันเต็มไปด้วยรอยยิ้มทั้งจากศิลปินและกลุ่มแฟนคลับมากหน้าหลายตา ถือว่าเป็นการจัดงานที่ทางผู้จัดวางแผนและทำมันออกมาได้ไม่เลวเลยทีเดียว ฉันนั่งมองรูปคู่กับผู้เข้าแข่งขันคนโปรดของตัวเองอย่างมีความสุข เอาจริงๆ ฉันก็ไม่ได้ชอบแค่มิดไนท์คนเดียวหรอก เควินที่อยู่กลุ่มเดียวกับมิดไนท์ตอนรอบแกรนด์ออดิชันก็ถือว่าเป็นผู้เข้าแข่งขันในนามคนไทยที่มีโอกาสจะติด 1 ใน 7 สูงมากๆ เลยทีเดียวRrrr Rrrr Rrrrแรงสั่นสะเทือนเล็กๆ จากโทรศัพท์มือถือภายใต้กระเป๋ากางเกงของเหมราชดังขึ้น มือหนากดรับสายทันทีก่อนจะเดินออกไปคุยโทรศัพท์ไม่ห่างไกลจากฉันนัก ใบหน้าหล่อพูดคุยกับปลายสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องงานที่น่าจะมีปัญหาหรือเรื่องเร่งด่วนนั่นแหละ ซึ่งถ้าหากเป็นเรื่องงานจริงๆ มันก็อาจจะเกี่ยวข้องกับฉันด้วย“ทางบริษัทโทรมาบอกว่ามีโปรเจกต์ใหญ่เข้ามาครับ” ทันทีที่เดินกลับมา ร่างหนาก็รายงานฉันทันทีโดยที่ไม่ต้องเอ่ยปากถามสักคำ“ฉันต้องเข้าบริษัทไปด้วยไหมคะ” ฉันถาม ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็นซึ่งพนักงานทั่วไปส่วนมากน่าจะเลิก