Todos os capítulos de BADDEST Ex แฟนเก่าคนเปรต: Capítulo 71 - Capítulo 78

เวลาพลบค่ำเป็นสัญญาณบอกเวลาเลิกงานมาถึงอีกครา ฉันบอกลาเพื่อนสาวทั้งสองคนหลังจากเก็บข้าวของทุกอย่างเข้าที่ก่อนแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน ใครบางคนที่เพิ่งจะได้รับการขีดเส้นสถานะเป็นแค่พี่น้องไปเมื่อตอนกลางวันกำลังนั่งรอรับฉันกลับโดยมีมาเฟียหนุ่มที่กำลังตามง้ออารินนั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ข้างๆ เพราะตัวของเขานั้นถูกเพื่อนสาวคนสวยอย่างอารินเมินโดยสมบูรณ์เลยยังไงล่ะ!“กลับกันเลยไหมครับ?” ชายหนุ่มที่อายุอ่อนกว่าฉันถึงสามปีเอ่ยถามทันทีที่เห็นฉันเดินมาพร้อมกับกระเป๋าสะพาย“ค่ะ กลับกันเถอะ” ฉันตอบ“จะแวะทานข้าวก่อนไหม หรือว่าเกล้าอยากกลับไปพักแล้ว” เขาถามความเห็นจากฉัน ท่าทางเป็นห่วงเป็นใยของเขามันทำให้รู้สึกว่าผู้ชายเด็กกว่าคนนี้ช่างเอาใจใส่เก่งเสียเหลือเกิน“แวะซื้อเข้าไปทานที่ห้องก็ได้ค่ะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” ฉันพูดพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ วันที่แสนยาวนานและวุ่นวายนี้ผลาญเอาพลังงานของฉันจนแทบหมดสิ้น หัวสมองว่างเปล่าตื้อไปหมดอยากจะเอนลงหมอนแล้วหลับตานอนให้เร็วที่สุด“ได้ครับ เดี๋ยวผมแวะให้นะ” ไคอ

ไคอัสกลับไปแล้ว...หลังจากที่ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเขาเกือบจะเลยเถิดไปจบที่เซ็กส์ โชคดีที่เขายังหยิบยื่นเอาโอกาสสุดท้ายให้ฉันได้มีโอกาสเลือกว่าจะยินยอมให้เขาใช้ประโยชน์จากร่างกายของฉันแลกกับการที่ฉันจะใช้เขาลืมเหมราชหรือไม่ ในตอนนั้นเองก็เป็นช่วงที่ฉันสามารถดึงสติกลับมาได้‘ผมจะให้โอกาสเกล้าได้เลือก’‘...’‘ถ้าอยากใช้ผมลืมมัน ก็ใส่เอ็นของผมเข้าไปในรูเสียวของเธอซะ!’‘ฉันขอโทษ...’‘...’‘ฉันทำไม่ได้’แม้จะรู้สึกผิดที่ต้องตอบไคอัสไปแบบนั้นแต่ก็นึกขอบคุณที่เขาเข้าใจดีและหยุดมันลงอย่างง่ายดายก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปไกลจนไม่สามารถวนกลับมาจุดเดิมที่เป็นในตอนนี้ได้อีก เขารับคำอย่างว่าง่ายและกลับไปใส่เสื้อผ้าทันทีพร้อมกับบอกว่าจะรอวันที่ฉันพร้อมจะเริ่มต้นใหม่จริงๆ‘ผมจะกลับมาทำแบบนี้อีกครั้งตอนที่เกล้าพร้อมจะมีแฟนใหม่’‘...’‘ถึงตอนนั้น... ต่อให้ร้องไห้อ้อนวอน ผมก็จะไม่หยุด!’ฉันเปลื้องเสื้อผ้าอาภร

(Hemmarajch’ s Part)เพดานฝ้าสีขาวกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ เป็นสิ่งแรกที่ลอยเข้ามาในประสาทสัมผัสของผมหลังจากฟื้นคืนสติกลับมา ผมกะพริบเปลือกตาอันหนักอึ้งทั้งสองข้างช้าๆ เพื่อปรับกับแสงไฟขาวสว่างจ้าบนเพดาน กวาดสายตาเฉียบคมไปรอบห้องพบว่าทั้งเพื่อนสนิทและน้องชายของตัวเองต่างก็อยู่กันคนละมุมภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นี่ เจเดนกับมิลานนั่งอยู่ที่โซฟารับแขกมุมหนึ่ง เพลิงกัลป์นั่งฟุ่บหน้าลงกับเตียงผู้ป่วยของผม ส่วนเซนและหัสดินยืนอยู่คนละมุมห้องตามประสาของพวกไม่สุงสิงกับชาวบ้าน“ฟื้นสักทีนะมึง ตอนโรงพยาบาลโทรแจ้งว่ามึงอยู่ที่นี่ พวกกูตกใจกันหมด” เสียงทุ้มของน้องชายที่ไม่เคยจะเคารพผมในฐานะพี่ชายของมันเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ส่งผลให้ไอ้เพลิงที่งีบเอาแรงอยู่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของมัน“กู...มาอยู่ที่นี่ได้ไง” ผมถามพวกมัน หัวสมองพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ความทรงจำสุดท้ายคือผมบุกเข้าไปหาร่มเกล้าที่เพนท์เฮาส์ของไอ้เวรนั่นและข่มขืนเธอ ผมให้โอกาสเธอตอบคำถามสามข้อเพื่อเป็นการตอกย้ำตัวเอง ทุกคำตอบของเธอล้วนเป็นการยืนยันหนักแน่นว่า... ผมไ

ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้นักหนา การหลุดพ้นจากคนคนหนึ่งถึงได้เป็นเรื่องยากเย็นเสียเหลือเกิน พยายามหลีกหนีจากเรื่องราวเดิมๆ คนเดิมๆ ที่สร้างบาดแผลเอาไว้ในหัวใจไปตั้งเท่าไหร่ สุดท้ายก็เหมือนกับว่าวนกลับมาที่จุดเดิมทุกครั้ง นี่ก็เป็นแค่อีกครั้งเท่านั้นที่ฉันถูกพาตัวมากักขังเอาไว้ในที่ของเขาโดยไม่ได้เต็มใจจะอยู่เมื่อไหร่มันจะจบจริงๆ เสียทีนะ...ฉันได้แต่ปลงตกกับวัฏจักรแห่งรักที่ตัวเองกำลังพบเจอไม่จบไม่สิ้น จบไปแล้วครั้งหนึ่งแต่ก็ถูกเหวี่ยงกลับมาหาเขา ถูกทำร้ายจิตใจเหมือนเดิมอีกครั้ง ตัดสินใจจะไปแต่ก็ไปไม่ได้เพราะถูกเขาฉุดรั้งเอาไว้ด้วยวิธีสกปรก พอไปได้แล้วก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรฉันถึงถูกลักพาตัวกลับมาอยู่กับเขาคนนั้นอีกครั้ง นี่มันไม่ตลกเลยสักนิด เหมือนเกมวิ่งไล่จับที่มีฉันต้องเป็นคนวิ่งหนีโดยไม่รู้จุดหมายปลายทางหรือเวลาที่เกมมันจะจบโชคชะตาเล่นตลกกับฉันเกินไปแล้วนะ!เมื่อรู้ตัวว่าหนีไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็โดนตามกลับมาอยู่ดี ฉันจึงทำได้เพียงแค่อยู่เฉยๆ โดยทำให้ตัวเองเจ็บปวดน้อยที่สุด ในเมื่อขยันกักขังกันขนาดนี้ฉันก็ยินดีจะอยู่อย่างคนปลงตก นับจากนี้จะไม่