Todos os capítulos de BADDEST Ex แฟนเก่าคนเปรต: Capítulo 61 - Capítulo 70

“ตอนกลับจากร้านอาหารพี่ก็ถามเธอแล้วนะว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เนี่ยเหรอวะเปล่าของเธอ?!”“...”“ปากบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร ดูการกระทำเธอยังไงก็เป็นชัดๆ เลย!”“ถ้าบอกว่าเป็นแล้วยังไงต่อคะ?”“ก็พูดมาดิว่าเธอเป็นอะไร?!”ท่ามกลางห้องนอนหรูเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สีโทนมืดก็ยังไม่มืดมนเท่าความสัมพันธ์ของเราสองคนในตอนนี้ น้ำเสียงหวานหูที่เคยใช้พูดคุยกันในยามปกติกลับกลายเป็นการตะคอกและเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธ เสียงทุ้มหนาของเหมราชกำลังดังขึ้นเรื่อย ๆ จากอารมณ์ของเขาที่กำลังปะทุเพราะไม่ได้ในสิ่งที่ตัวเอง ‘ต้องการ’ฉันพยายามจะเลี่ยงการพูดคุยกับเขาให้มากที่สุดเพื่อจะได้ไม่ต้องเผลอแสดงความรู้สึกโกรธหรือเสียใจออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็น แต่แล้วมันกลับไม่เป็นผลเมื่อสถานการณ์ในตอนนี้มันกำลังบังคับให้ฉันเผชิญหน้ากับคนร่างสูง เกิดความลังเลสับสนอยู่ภายในใจว่าควรพูดเรื่องข้อความที่เจอในมือถือของเขาดีไหม ในเมื่อหลักฐานมันชัดเจนจนตีความหมายอื่นแทบจะไม่ได้ จะต้องรอให้เขาโกหกว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิดแล้วยอมแกล้ง

เปลือกตาอันหนักอึ้งทั้งสองข้างค่อยๆ ขยับขึ้นรับเอาแสงอาทิตย์รุ่งอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนหนาเล็กน้อย เมื่อคืนฉันและเหมราชมีความสัมพันธ์หลายต่อหลายรอบกันในฐานะคนรักเป็นครั้งสุดท้าย กว่าจะได้เข้าสู่ห้วงนิทราก็เล่นเอาเวลาใกล้รุ่งสางแล้ว อาการเวียนหัวเล็กน้อยเข้าเล่นงานฉันเพราะนอนพักผ่อนไม่เพียงพอ เมื่อหันไปมองที่นอนข้างๆ ก็พบว่ามันว่างเปล่า เหมราชคงออกไปแล้ว ซึ่งมันก็ดีแล้วที่ไม่ต้องอยู่ร่ำลากันฉันบิดตัวไปมาคลายความเหนื่อยล้าของกล้ามเนื้อที่ถูกกัดกินจากสัมพันธ์ทางกายมาครึ่งค่อนคืนแต่ทว่ากลับมาบางอย่างแปลกๆ แขนข้างหนึ่งของฉันไม่สามารถขยับได้อย่างอิสระเนื่องจากถูกพันธนาการไว้ด้วยเครื่องมือที่ทำจากธาตุจำพวกโลหะ ดวงตาทั้งสองข้างของฉันเบิกโพลงทันทีฉันถูกล่ามเอาไว้ด้วยโซ่...เชือกเล็กหนาที่ไม่สามารถปลดออกมาได้ง่ายๆ เดาว่าร่างหนาเจ้าของห้องคงจะใช้มันล่ามฉันเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน ฉันถูกเขาหลอกอีกแล้วสินะ ที่บอกว่าตอนเช้าจะปล่อยฉันไปสุดท้ายแล้วมันกลับเป็นกลลวง ฉันนี่มันช่างโง่เง่าอย่างไม่สิ้นสุดเสียจริงๆ ความยาวของโซ่ที่ผูกติดไว้กับเตียงขนาดนี้คงกะไม่ให้ฉันได้ไปไหนเล

(Hemmarajch’ s Part)เช้าวันใหม่มาเยือนอีกครั้ง ผมกวาดวงแขนแกร่งไปคว้าเอาร่างเล็กที่แสนคุ้นเคยมากอดเหมือนทุกครั้งแต่กลับพบว่ามันว่างเปล่า ไม่รู้สึกถึงไออุ่นจากเรือนร่างนุ่มนิ่มเหมือนเคย เปลือกตาทั้งสองข้างลืมขึ้นเต็มตื่นโดยอัตโนมัติ ดวงตาเฉียบคมกวาดมองไปรอบๆ ห้องเพื่อมองหาร่างเล็กของร่มเกล้าที่ถูกผมจับขังเอาไว้ที่นี่ช่างน่าแปลกที่เช้าวันนี้ผมกลับหาคนตัวเล็กไม่เจอเลย...กายหนาหยัดลุกขึ้นเต็มความสูง เดินไปรอบๆ เพื่อหาเธอ ก้อนเนื้อตรงอกข้างซ้ายที่เคยเต้นในจังหวะสม่ำเสมอเริ่มกระหน่ำระรัวคล้ายเสียงกลอง สองขายาวยังเดินตามหาเธอไปทั่วห้อง ไม่เว้นแม้แต่ห้องน้ำ โซนห้องนั่งเล่น ห้องครัว ความกลัวว่าเธอจะหนีไปแล้วทำให้ผมเริ่มสติแตกรีบวิ่งตรงดิ่งไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อเช็กว่ากระเป๋าเดินทางของเธอยังอยู่ตรงที่เดิมไหมด้วยความหวังที่ช่างริบหรี่ลงเรื่อยๆว่างเปล่า...ร่มเกล้าหนีไปแล้ว ทิ้งผมไปแล้วจริงๆ อย่างที่เธอตอกย้ำกับผมทุกคืนว่าถ้าหากเธอมีโอกาสก็พร้อมจากไปในทันที เมื่อคืนด้วยความที่ผมออกไปเที่ยวกลางคืนระบายความเครียดเรื่องความสัมพันธ์ของผมและเธอเลยเผลอดื่มห

3 เดือนผ่านไป...ชีวิตของผมโดยไม่มีเธอนั้นช่างน่าแปลกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ผมตื่นแต่เช้าไปทำงาน เลิกงานตรงดิ่งกลับมาที่ห้อง เลิกเที่ยวกลางคืน เลิกเรื่องผู้หญิง ทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองกลายเป็นคนแบบที่เธอเคยต้องการมาตลอด ผมเชื่อมาโดยตลอดว่าผมไม่สามารถมีแค่เธอคนเดียวได้ แต่วันนี้ที่ไม่มีเธออีกแล้ว ผมกลับไม่ต้องการผู้หญิงคนไหน ไม่แม้แต่จะมองหรือคิดจะเอาใครมาแทนที่เธอมีบ้างที่พวกเพื่อนๆ ของผมสลับกันมาอยู่เป็นเพื่อนเพราะเป็นห่วง จากวันนั้นก็ผ่านมาร่วมสามเดือนได้แล้วที่ร่มเกล้าไปจากผม แม้จะพยายามแทบตายก็ยังหาเธอไม่เจอ เธอไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับว่าไม่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตของผม มีเพียงภาพของเธอที่ติดอยู่ในหัวของผมเป็นเครื่องยืนยันเท่านั้นว่าเธอเคยอยู่ตรงนี้ด้วยกัน“นักสืบที่กูให้ไปตามสืบเรื่องของร่มเกล้า เกือบโดนคนของมาเฟียออสตินเก็บ” เพลิงกัลป์พูดพร้อมกับส่ายหน้าช้าๆ อย่างคนปลงตก ตลอดเวลาสามเดือนที่ผ่านมาผมและเพื่อนๆ ส่งคนไปตามสืบเรื่องของร่มเกล้าและคนรอบตัวเธอ และจบด้วยการถูกมาเฟียอย่างออสตินและเวคินทร์จับได้ทุกครั้ง“ตามจากครอบครัวที่อยู่ต่าง

ผลัวะ!หมัดแรกจากเหมราชประเคนเข้าที่ใบหน้าของไคอัสอย่างจัง ก่อนจะเกิดการแลกหมัดต่อๆ มา ผู้คนที่เข้ามารับประทานอาหารด้านในร้านเริ่มยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปวิดีโอไปอัพลงโซเชียลตามวิถีคนยุคสมัยใหม่ ในขณะที่บางคนเริ่มลุกออกจากโต๊ะของตัวเองมายืนดูเหตุการณ์ทะเลาะวิวาทระหว่างสองหนุ่มอยู่ไม่ไกลนัก เพื่อนๆ ของเขาที่มาด้วยก็ไม่มีทีท่าว่าจะเดินเข้ามาห้ามแต่อย่างใด ทุกคนเพียงยืนมองนิ่งๆ ปล่อยให้เกิดการปะทะกันไปอย่างต่อเนื่องผลัวะ!“อย่ามายุ่งกับร่มเกล้าอีก!” กำปั้นแกร่งของเหมราชต่อยเข้าที่หน้าของไคอัสอย่างต่อเนื่องจนอีกฝ่ายเริ่มมีอาการมึนเบลอไปบ้างแล้ว“ผู้หญิงเขาไม่เอาแล้ว มึงยังจะตามหาเขาทำไมอีก” ไคอัสเองก็ไม่น้อยหน้า แม้จะรับหมัดหนักๆ มาจนแทบยืนไม่ตรงแต่ก็ยังพยายามที่จะต่อยสวนกลับไป“ไม่ใช่เรื่องที่คนนอกอย่างมึงต้องเข้ามาเสือก” ประโยคหยาบคายออกมาจากปากคนรักเก่าของฉันไม่หยุดในระหว่างการวิวาท“แล้วมึงแน่ใจได้ไงว่ากูเป็นคนนอก” วัยรุ่นเลือดร้อนอย่างไคอัสตอบกลับเหมราช“พูดเหี้xอะไรของมึง?!”