All Chapters of พยศนักจับรักเสียให้เข็ด: Chapter 11 - Chapter 20

บรรยากาศในช่วงเช้าของวันหยุดสัปดาห์ฟ้าโปร่งใสอากาศดีกว่าวันไหน พาคินน์ถูกชวนให้ออกรอบตีกอล์ฟด้วยกันกับก๊วนเพื่อนสนิท“เฮ้ ไอ้คินน์ไม่เจอกันสักพักเลย คิดถึงมึงว่ะ” ไวท์เพื่อนสนิทเข้ามากอดพร้อมกับตบหลังเบาๆ“คิดถึงเหมือนกันครับ เพื่อนไวท์”“พวกมึงคิดไงออกรอบเช้าวะ” ขุนพลเอ่ยถาม“อากาศดีเหมาะกับการตีกอล์ฟขนาดนี้มึงยังถามอีกเหรอวะ ไอ้ขุน”“เออ กูไม่เถียง” ขุนพลหยิบไม้กอล์ฟดึงออกมาจากถุง“แล้วไอ้เจตน์ล่ะ” พาคินน์เอ่ยถามถึงเพื่อนอีกคน“เมื่อกี้ก่อนจะมาสนามมันบอกกูว่าไปเข้าห้องน้ำ” เป็นขุนพลที่บอกพร้อมกับซ้อมสวิงไม้กอล์ฟ“นั่น ไอ้เจตน์มาละ” ไวท์ที่เห็นเพื่อนเดินเข้ามาใกล้เอ่ยบอกเจตน์โบกมือทักทายเพื่อนก่อนจะเดินเข้ามาในกลุ่ม“หวัดดีฮะทุกคน สบายดีไหม โดยเฉพาะมึงไอ้คินน์” เจตน์เดินเข้ามาใกล้พาคินน์แล้ววาดแขนกอดคอพาคินน์“โอ๊ย! ไอ้เจตน์กูเจ็บ มึงปล่อยกูก่อน”เจตน์กอดล๊อกคอเขาแน่นเหมือนตอนสมัยเรียนที่มันชอบแกล้งเขาบ่อยๆไอ้เพื่อนเวร!เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพื่อนกับคนอย่างมันได้ยังไง เขาน่าจะเลิกคบมันไปตั้งแต่ตอนนั้นก็ดี“โธ่ แค่นี้ทำเป็นสำออยนะมึง”เจตน์ยอมปล่อยแต่โดยดี แล้วจ้องมองเขาด้ว

เวลาบ่ายแก่สามหนุ่มสหายของประธานบริษัทเดินเข้ามาในห้องทำงานของพาคินน์โดยที่เขาไม่ได้นัดไว้“พวกมึงมาทำอะไรกันวะ”พาคินน์เงยหน้าจากกองงานเลิกคิ้วถามเพื่อนที่เดินเข้ามาในห้องทำงานเขาราวกับเป็นเจ้าของ“อ้าว เพื่อนมาหาทั้งทีไงถามอย่างนั้นล่ะคินน์” ขุนพลพูดขึ้นแล้วร่างสูงของเพื่อนทั้งสามก็ย้ายไปนั่งที่โซฟารับแขก“พวกกูไม่ได้มาหามึง มาหาน้องเฌอรีนคนสวยต่างหาก” ไวท์ยักคิ้วใส่พาคินน์พลางขยับขาไขว่ห้าง“นี่มันบริษัทกูนะครับ ไม่ใช่สนามรักพวกมึง ถ้าจะมาจีบน้องเฌอรีนพวกมึงค่อยมาจีบหลังเลิกงาน”ร่างสูงขยับลุกจากเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่พาตัวเองมานั่งรวมกลุ่มกับพวกมัน ใบหน้าหล่อละมุนติดเข้มดุพลางยกแขนข้างถนัดขยับเท้าแขนบนพนักโซฟาขณะสายตาจดจ้องมองเพื่อนที่นั่งเรียงตัวสามคน“แหม แค่บอกว่าพวกกูจะมาหาน้องเฌอทำเป็นหน้าเข้มเชียวนะ” ไวท์เอ่ยแซว“ไอ้ไวท์กูเพื่อนเล่นมึงเหรอ” เสียงเข้มดุกลับ“ขอโทษครับท่านประธาน” พูดจบพวกมันก็หัวเราะสนุกราวกับแกล้งเขาได้สำเร็จ

ปัง!ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกร่างใหญ่ของพาคินน์ตวัดร่างบางเข้ามาฉกจูบอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากหยักดูดเม้มปลายริมฝีปากอิ่มสีระเรื่ออย่างอดใจไม่ไหว ท่อนขายาวยื่นปลายเท้าเขี่ยประตูปิดห้องปลายลิ้นสากอุ่นกำลังมอมเมาเฌอรีนจนไม่รู้เลยว่าตอนนี้กำลังเมาเพราะวิสกี้ที่ดื่มมากไปหรือเป็นเพราะรสจูบแสนเร่าร้อนของเขา อีกทั้งแขนขาไร้เรี่ยวแรงจนไม่สามารถต่อต้านอะไรได้เลย ได้แต่ปล่อยให้คนตัวโตจูบราวกับจะสูบวิญญาณ“อือ อื้ม...”เฌอรีนใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดดันร่างคนตัวโตออก แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกเหนื่อยหอบเพราะริมฝีปากร้อนนั้นไม่ปล่อยให้เธอได้หายใจเลย“ฉันต้องการเธอ เฌอรีน”สายตาพาคินน์สะท้อนความต้องการชัดเจน ก่อนจะฉกวูบที่ปลายริมฝีปากเธออีกครั้งฝ่ามือประคองต้นคอระหงให้เธอรับจูบเขาได้ถนัดมากยิ่งขึ้น เรียวลิ้นอุ่นแทรกเข้ามาสำรวจในโพรงปากหวานและแวะทักทายลิ้นนุ่ม รสจูบเผ็ดร้อนดึงเฌอรีนเข้าไปในห้วงความปรารถนาที่เธอเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่ามันคืออะไร แขนเรียวตวัดกอดลำคอชายหนุ่มแน่นและเผลอจูบตอบอย่างไม่ประสาจุ๊บ จ๊วบ!“อ๊ะ!”แผ่นหลังบอบบางชนชิดผนัง ทว่าสองร่างที่กำลังกอดจูบนัวเนียไม่ได้ให้ความสนใจสักนิด“ฉันอยา

เฌอรีนหลับไปเพราะพิษไข้เล่นงานตื่นอีกทีก็ปาไปถึงสี่โมงเย็น อาการปวดเมื่อยยังมีหลงเหลืออยู่มาก ส่วนไข้ลดลงเยอะแล้ว หากกลับมีอาการปวดหัวเพิ่ม“โอ๊ยย...”เฌอรีนขยับตัวนั่งพิงหัวเตียงในสภาพไม่จืด ร่างกายที่เคยเปลือยเปล่ากลับสวมทับด้วยเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่“ตื่นแล้วเหรอ”พาคินน์ทิ้งงานเพื่อเดินมาดูอาการคนป่วยที่อยู่ในสภาพดูไม่จืด พลางยกแขนกอดอกราวกับวางมาด“อือ กี่โมงแล้วคะ”“สี่โมงยี่สิบ” พาคินน์ยกแขนดูนาฬิกาข้อมือแล้วเอ่ยบอก“โอ๊ย ปวดหัว” พลางกุมขมับเพราะมันปวดจี๊ดขึ้นมาในหัว เขาที่เห็นดังนั้นจึงรีบพุ่งตัวเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง“เป็นอะไร”แววตาชายหนุ่มดูตื่นตกใจพลางเอามือแตะอังหน้าผากมน“ตัวก็ไม่ค่อยร้อนแล้วนี่ ปวดหัวเหรอ”แววตาอ่อนโยนที่สะท้อนความเป็นห่วงเป็นใย เฌอรีนช้อนสายตามองเขาไม่วางตา“ปวดหัวตุบๆ เลยค่ะ”เฌอรีนนิ่วหน้าจนพาคินน์ยิ่งเป็นห่วง“เดี๋ยวฉันไปเอายามาก่อน เธอรอแป๊บเดียวนะ&r

ช่วงบ่ายเฌอรีนมายืนรอรถบอสที่หน้าตึกออฟฟิศ วันนี้เธอไม่มีอาการง่วงเลยสักนิด เพราะเธอเพิ่งค้นพบสิ่งใหม่ที่น่าสนใจ เพียงแค่นึกถึงหัวใจเธอก็ซู่ซ่ากระปรี้กระเปร่า“อร้ายย” >///รถยนต์สีเข้มคุ้นตาไม่ปล่อยให้เฌอรีนยืนรอนานก็ขับมาจอดเทียบตรงหน้า ร่างบางอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งและไม่รอช้าที่เข้าไปนั่งในรถ รอยยิ้มสดใสยิ้มกว้างมองหน้าชายหนุ่มที่จ้องมองที่เธออยู่ก่อนแล้ว แต่เขากลับทำหน้าตึงใส่อย่างวางมาดชิ! ยิ้มหวานขนาดนี้ยังจะมาหน้าตึงใส่เธออีก ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็คงใจละลายเขินหน้าแดงกันหมดแล้ว“หัวใจทำด้วยหินเหรอ” ถึงได้ไร้ความรู้สึกขนาดนั้นหรือว่าไม่มีหัวใจเฌอรีนพึมพำกับตัวเอง“เธอคุยกับใคร?” พาคินน์เอ่ยถาม“!?”เฌอรีนเลิกคิ้วแล้วชี้นิ้วไปที่ตัวเองประมาณว่าเขาพูดกับเธอเหรอ“เปล่าค่ะ” พูดจบก็เอนหลังด้วยท่าทางสบายใจ“แล้วทำไมใส่กระโปรงสั้น” สายตาเขาจ้องมองที่เรียวขาขาวเฌอรีนที่ถูกมองแบบนั้นก็รีบยกขาไขว่ห้างปิดขาตัวเอง ทั้งที่มันปิดยังไงก็ไม่พ้นสายตาเขาอยู่ดี“เฌอไม่รู้นี่คะว่าบอสจะพาเฌอไปดูหน้าไซต์งานอีก”แล้วอีกอย่างเธอก็ใส่กระโปรงสั้นมาตั้งแต่เช้าแล้วไหม? ทำไมถึงเพิ่งถาม“แต่ฉันบอกให้เธอเตรีย