พาคินน์ขับรถมาส่งป๊ากับม๊าที่บ้านหลังใหญ่เสร็จแล้วคิดว่าจะกลับไปทำงานต่อ เพราะไม่อยากอยู่ให้ม๊าซักไซ้จนไมเกรนกำเริบ“แล้วนั่นลื้อจะไปไหน” เสียงม๊ารั้งไว้ก่อนที่เขาจะได้เดินออกจากบ้าน“ผมจะกลับไปทำงานต่อครับ”“ไม่อยู่คุยกับม๊าก่อนเหรอ”“ไว้เจอกันตอนเย็น ผมไปก่อนนะครับ” พาคินน์สะบัดก้นออกจากบ้าน“ดูๆ คุณดูลูกคุณสิ บ้างานเหมือนคุณไม่มีผิด แล้วแบบนี้เมื่อไหร่ฉันจะได้อุ้มหลานล่ะ” พรพรรณบ่นไม่หยุด“บ่นเยอะจะยิ่งแก่เร็วนะคุณ”จบประโยคพงศพัศถูกมองตาขวางตาเขียวจากเมียรัก แล้วเขายังได้ยินเสียงบ่นพึมพำกับท่าทางฮึดฮัดของเมียรักอีกจึงต้องรีบตรงดิ่งโอบไหล่แล้วพูดจาน้ำเสียงนุ่มนวลไม่ให้เมียรักโกรธเขาเพิ่มจนต้องระเห็จออกไปนอนนอกห้องคืนนี้“ผมแค่ไม่อยากให้คุณแก่เร็ว ไม่ได้อยากให้คุณรู้สึกไม่ดีหรอกนะจ๊ะ เมียจ๋า”“ฮึ่ย!”พาคินน์กลับเข้ามาที่ออฟฟิศอีกครั้งเพราะยังมีงานเอกสารอีกหลายอย่างที่ต้องจัดการ ระหว่างเดินผ่านหน้าโต๊ะทำงานเด็กสาว เขาเห็นเธอปิดปากหาวหวอดจนต้องแสร้งกระแอมไอเสียงดัง“ฮะแฮ่ม!”เสียงกระแอมดังเรียกสติของเฌอรีนได้ดีเลยทีเดียว หลังที่งอไปด้านหลังรีบยืดหลังตรงอย่างรวดเร็ว มือวางค้างบนแป้นพิม
Última actualización : 2026-07-18 Leer más