บททั้งหมดของ Bad Engineer พิษรักนายมาเฟียวิศวะ (มาร์ตินxพราวฟ้า): บทที่ 11 - บทที่ 20

@อาร์โน คอนโด"มาร์ตินนายหยุดลากฉันสักทีได้ไหม ฉันเดินตามไม่ทันจนปวดขาไปหมดแล้วนะ"ฟึบ!"ว๊าย! ตาบ้า! นายอุ้มฉันพาดบ่าทำไมเนี่ย ปล่อยฉันลงเลยนะ ไม่อายคนอื่นหรือไง""ก็เธอบ่นว่าปวดขาฉันก็อุ้มเธอไง ผิดตรงไหน เธอจะได้ไม่ต้องเดินเองไง"หลังจากที่กลับมาถึงคอนโดหรูขนาดใหญ่ในเครือของตระกูลอาร์โนแล้ว มาร์ตินก็จอดรถทิ้งไว้หน้าประตูทางเข้าปล่อยให้บอดิการ์ดที่มารดาส่งมาดูแลอารักขา ขับไปเก็บในลานจอดรถวีไอพีของตระกูล ส่วนเขาก็จูงมือเล็กของพราวฟ้าเข้าไปในตึกแทน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่การจูงมือธรรมดาซะแล้วเนื่องจากภาพที่เห็นก่อนหน้านี้คือเหมือนพราวฟ้าถูกลากให้เดินตามจนขาแทบขวิดกันมากกว่า จนเธออดบ่นออกไปไม่ได้ แต่เพราะเธอบ่นออกไปคนตัวสูงที่เดินจูงมือเธออยู่จึงหันกลับมาหาแล้วจัดการอุ้มร่างกายของเธอพาดบ่าเป็นกระสอบทรายแทนทำเอาเธอร้องอุทานด้วยความตกใจเสียงดัง เรียกสายตาของคนที่อยู่แถวนั้นให้หันมามองกันเป็นตาเดียว แล้วถามว่าคนที่อุ้มเธออยู่ตอนนี้ได้รู้สึกอายกับสายตาที่มองอยู่ไหม เธอตอบได้เลยว่า ตาบ้ามาร์ตินไม่ได้สนใจสายตาที่มองพวกเราเลย มีแต่เธอเท่านั้นที่เห็นสายตาพวกนั้นแล้วแทบจะซุกใบหน้าหนีกับแผ่นห

สิ้นสุดเสียงทุ้มที่เปล่งออกไปเบาๆ อย่างอ่อนโยนจากมาร์ติน ในวินาทีต่อมาบทรักแสนหวานก็เริ่มต้นขึ้นทันที มาร์ตินเริ่มขยับความใหญ่โตของตัวเองในช่องแคบตรงกลางของพราวฟ้าอย่างช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง ต่อให้ตัวเองรู้สึกปวดหนึบเพราะความแคบและแรงบีบจากพราวฟ้าเพียงไหน เขาก็อดทนมันไหวและไม่คิดจะทำตามใจตัวเองรุนแรงกับครั้งแรกของอีกฝ่ายแม้แต่นิดเดียวและนอกจากจะไม่รุนแรงแล้ว เขาก็ยังโน้มตัวลงไปหาริมฝีปากสวย จูบลงไปเบาๆ ดูดดึงหยอกเย้าอย่างนุ่มนวลเพื่อต้องการสร้างความผ่อนคลายให้แก่เธอ ถ้าเธอผ่อนคลายเธอจะได้ไม่รู้สึกเจ็บมากทางด้านพราวฟ้าหลังจากที่คนบนร่างเริ่มขยับความใหญ่โตเข้าออกในร่างกายของเธอ ตอนแรกก็รู้สึกเจ็บแทบอยากจะผลักคนบนร่างออก แต่ไม่ทันที่จะได้ทำลงไปจู่ๆ ใบหน้าหล่อเหลาก็โน้มลงมาหาเธอก่อนจะมอบจูบที่นุ่มนวลลงบนกลีบปากของเธอเธอยอมรับเลยว่าจูบที่มาร์ตินกำลังมอบให้เธอ เป็นจูบที่นุ่มนวลมากไม่มีความป่าเถื่อนรุนแรงเจือปนเลย มีแต่ความหยอกเย้าดูดดึงเบาๆ ให้เธอรู้สึกดีและผ่อนคลายเท่านั้นที่สำคัญจูบของมาร์ตินทำให้เธอรู้สึกอุ่นวาบไปหมดทั้งตัว ก่อนจะเข้ามาแทนที่ด้วยความรู้สึกเสียวซ่านดีจนเธอรู้สึกชอบขึ

ด้านมาร์ติน..."มึงคิดยังไงถึงได้ไปส่งพราวฟ้าถึงคณะวะ""มึงรู้ได้ไงว่ากูไปส่งพราวฟ้า""ข่าวมึงออกโครมๆ ดังไปทั่วมหาวิทยาลัยขนาดนี้ อะแหกตาดู" นักรบว่าจบก็ส่งโทรศัพท์ตัวเองที่กำลังดูข่าวของเพื่อนอย่างมาร์ตินในเพจของมหาวิทยาลัยพอดีให้ดูมาร์ตินที่นั่งดูดกาแฟจากหลอดอยู่ฝั่งตรงข้ามจึงต้องรับโทรศัพท์มาดู ก่อนจะส่งกลับไปให้เจ้าของในนาทีต่อมาแล้วนั่งดูดกาแฟในแก้วต่อ โดยที่ไม่ได้พูดหรือออกความคิดเห็นใดๆ ออกไป...เขาก็ว่ามันดีแล้วที่เรื่องของเขาถูกเผยแพร่ไปแบบนั้น คนจะได้รู้ไปทั่วมหาวิทยาลัยว่าเขาคือแฟนพราวฟ้าและพราวฟ้าเป็นผู้หญิงของเขา ถ้ามีคนคิดจะจีบพราวฟ้า หน้าหล่อๆ ของเขาก็ต้องเข้าไปแทรกเป็นตัวกระตุ้นความทรงจำบ้างแหละ ว่าเขาคือตัวจริงของพราวฟ้า ห้ามยุ่งเด็ดขาด!"นี่แอบยิ้มอยู่เหรอวะ""ยิ้มอะไร""กูเห็นมุมปากมึงกระตุกยิ้ม สัส เจ้าเล่ห์เหมือนกันนะมึง" นักรบสบถออกไปอย่างไม่จริงจังนักเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาของเพื่อนที่กระตุกยิ้มบางๆ แทบมองไม่เห็นถ้าไม่จับสังเกตดีๆ มันเลยทำให้เขาอดต่อว่าเพื่อนไม่ได้ที่มีความคิดเจ้าเล่ห์แอบแฝงอยู่ในสมองแบบนั้นมาร์ตินโคตรเจ้าเล่ห์ เขาไม่นึกว่าการที่เพื่อนแสดงตัว

คนนั่งหลังพวงมาลัยว่าเสียงฉุนก่อนจะมองด้วยหางตาตาขวางที่พูดออกไปเสียงดังฟังชัด ชัดถ้อยชัดคำไปขนาดนั้นแล้วยังไม่ได้ยินจนต้องพูดซ้ำอีก อายุก็ยังน้อยเพิ่งจะยี่สิบเอ็ดไปหมาดๆ แต่ดันอยู่เหมือนพวกคนมีอายุที่เริ่มหูตึงไปได้"ปากคอเราะรายนักนะ ฉันก็แค่ถามซ้ำเพื่อความแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด ไม่เห็นต้องว่าฉันแบบนั้นเลย" พราวฟ้าว่าตาขวางกลับไปบ้างพรึบ!"แล้วเป็นไง ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมว่าฉันเพิ่งบอกว่าชอบเธอ" มาร์ตินไม่พูดเปล่า แต่เขากลับวางแขนพาดไว้ที่หลังเบาะของพราวฟ้าแล้วขยับตัวเข้าไปหาอีกฝ่ายใกล้ๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกับปลายจมูกของพราวฟ้าอยู่รอมร่อ นัยน์ตาที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์จ้องดวงตาสวยนิ่งขณะที่มุมปากก็ยกยิ้มบางๆ อย่างเย้าแหย่ไปด้วยทำเอาพราวฟ้าที่เห็นสีหน้านั้นถึงกับเม้มปากแน่นนั่งตัวแข็งทื่อเลยทีเดียว เธอไม่คิดว่ามาร์ตินจะเป็นคนที่ดูเจ้าเล่ห์ได้ขนาดนี้ หมอนี้มันตัวอันตรายชัดๆ ยิ่งอยู่ใกล้กันมากเท่าไหร่ก็ยิ่งอันตรายขึ้นมากเท่านั้น"ถะถอยกลับไปอยู่ที่เดิมสักทีเถอะ มันใกล้เกินไปฉันอึดอัด" พูดจบมือน้อยๆ ของพราวฟ้าก็ค่อยๆ ดันหน้าของมาร์ตินให้กลับไปนั่งที่ตัวเองอย่างกล้าๆ กลัวๆ จนสำเร็จในท

หลังจากที่กดวางสายไคโรไปแล้วมาร์ตินก็วางโทรศัพท์ลงข้างๆ ก่อนจะหันไปอุ้มพราวฟ้าขึ้นมาแนบอกแล้วเดินไปทางห้องนอนของเธอ วางร่างบางของคนที่ยังหลับสนิทลงบนเตียงอย่างช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง จากนั้นก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของเจ้าของห้องหยิบเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นติดมือมาอย่างละชิ้น ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะเครื่องสำอางที่มีสกินแคร์มากมายหลายอย่างและหลายแบบวางอยู่ ร่างสูงเท้าเอวมองสิ่งของตรงหน้าอย่างหนักใจเพราะไม่รู้ว่าสกินแคร์ตัวไหนที่เป็นตัวลบเครื่องสำอางกันแน่"เยอะขนาดนี้ กูจะเลือกใช้ถูกไหมวะเนี่ย" เสียงทุ้มบ่นพึมพำขณะที่กำลังดูสิ่งของบนโต๊ะที่จะเลือกใช้ไปด้วย สุดท้ายเขาเลยหยิบขวดสูงๆ ออกมาอ่านฉลากแม่งให้หมด อันไหนมันใช่กับสิ่งที่เขาต้องการใช้ก็หยิบมันอันนั่นแหละหยิบขวดแล้วขวดเล่าขึ้นมาอ่านจนยืนเท้าเอวอ่านไม่ไหวแล้ว เขาก็นั่งอ่านแม่งไปเลยสุดท้ายก็ได้ขวดที่ต้องการมาจนได้ "หาเจอสักทีนะไอ้สัส กูแทบจะเป็นนักรีวิวอยู่ละ" พอได้มาปุ๊บมาร์ตินก็ไม่ลืมหยิบสำลีติดมือไปด้วยหลังจากที่ได้ทุกอย่างที่ต้องการมาเรียบร้อยแล้ว ลูกชายมาเฟียผู้ไม่เคยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ใครมาก่อนก็ยืนมองใบหน้าสาวเจ้าที่ยังหลับสนิทอยู่สั