All Chapters of LOVE THAT BREAKS THE SILENCE : Chapter 1 - Chapter 9

Ang himpapawid sa ibabaw ng sentro ng negosyo ay tila laging mabigat—parang dala nito ang bigat ng matagal nang hidwaan sa pagitan ng dalawang pangalang kinatatakutan at iginagalang: ang Funtabella at Mondragon. Sa loob ng mahigit limampung taon, ang bawat galaw ng isa ay laging sinusubaybayan ng kabilang panig. Ang bawat kasunduan ay may nakatagong layunin, at ang bawat ngiti ay puno ng pag-iingat. Sa mundong ito, walang puwang ang pagtitiwala, at higit sa lahat, ipinagbabawal ang anumang damdaming maaaring magpalambot sa matibay na pader ng tunggalian.Nakatayo ako sa malaking bintana ng opisina ng aming punong-tanggapan, ang aking mga mata ay nakatuon sa mga gusaling nakapalibot—kabilang na ang tore na may tatak na Funtabella. Sa likod ko, narinig ko ang seryosong boses ng aking ama habang nakikipag-usap sa kanyang mga tagapamahala.“Tandaan ninyo,” mariing wika niya, “ang pamilyang Funtabella ay hindi kailanman naging kaibigan. Ang bawat hakbang nila ay may halong panlilinlang. Hu

Mabilis at malakas ang tibok ng aking puso habang papasok sa malawak na bulwagan ng aming tahanan. Ang dating tahimik at payapang paligid ay tila nababalot ng mabigat at mainit na hangin—tanda ng matinding tensyon na dala ng mga pangyayari noong nakaraang hapon. Alam kong naghihintay sa akin ang mahigpit na pagsusuri at marahil ay matinding kagalitan, ngunit higit sa takot, ang nangingibabaw sa aking dibdib ay ang katiyakan sa nararamdaman ko para kay Isaac. Ang pagmamahal na namuo sa pagitan namin ay hindi na maiaalis pa; ito ay naging bahagi na ng aking pagkatao. Sa dulo ng silid, nakaupo sa kanyang paboritong silyang gawa sa matibay na kahoy at may mga ukit na makasaysayan, ay ang aking ama—Don Nathan Mondragon. Ang kanyang likod ay tuwid, ang kanyang mga kamay ay nakahawak nang mahigpit sa magkabilang dulo ng silya, at ang kanyang mukha ay walang bahid ng emosyon. Ngunit sa kanyang mga mata ay mababasa ang matinding pagkabigo, gulat, at galit. Sa kanyang tabi ay ang aking ina, si

Ang biyahe ay tumagal ng halos walong oras. Mula sa maingay at maliwanag na siyudad, unti-unting napalitan ng kadiliman at katahimikan ang tanawin. Ang mga matatayog na gusali ay napalitan ng malalawak na bukirin, at ang mga ilaw ng kalsada ay napalitan ng tanging liwanag ng buwan at mga bituin sa kalangitan. Nakaupo si Luvlette sa likod ng sasakyan, nakasandal ang kanyang ulo sa balikat ng kanyang ina na si Lucetta, habang ang kanyang mga mata ay nakatuon sa bintana, tila walang nakikita kundi ang mga alaala ng lalaking iniwan niya sa likuran. Hindi siya nagsalita sa buong biyahe. Ang tanging naririnig lamang ay ang mahinang ugong ng makina at ang mahinang pag-iyak na pilit niyang pinipigilan. Ang kanyang mga palad ay nakahawak nang mahigpit sa kanyang bahagyang umbok na tiyan, tila sa paghawak dito ay nakakakuha siya ng lakas na kailangan upang harapin ang kung anong naghihintay sa kanya. “Huwag kang mag-alala, anak,” bulong ni Lucetta habang hinahaplos ang buhok ng kanyang anak.

Lumipas ang isang taon. Sa loob ng panahong iyon, naging tahimik ngunit puno ng pagbabago ang buhay sa bahay sa kabundukan. Si Lucas ay lumaking malusog, masigla, at puno ng ngiti—mga katangiang malinaw na minana niya sa kanyang mga magulang. Ang bawat araw ay binubuo ng simpleng gawain: pagpapakain sa sanggol, paglalakad sa paligid ng bahay, at pagbabahagi ng mga kwento tungkol sa ama na hindi pa niya nakikita. Para kay Luvlette, ang kanyang anak ang naging pinakamalaking lakas. Sa tuwing nakikita niya ang mga mata ng bata na kumikinang sa tuwa, lalo siyang pinapatibay ng loob na ang lahat ng sakripisyo ay may kabuluhan. Kahit na malayo siya kay Isaac, nararamdaman pa rin niya ang presensya nito sa pamamagitan ng mga lihim na mensahe na dumarating paminsan-minsan—maikli ngunit puno ng pangako at pagmamahal. Sa kabilang panig ng siyudad, hindi naman tumigil si Isaac sa kanyang pagsisikap. Sa loob ng isang taon, ginugol niya ang halos lahat ng kanyang libreng oras sa pag-aaral ng mga

Lumipas ang ilang linggo mula noong araw na muling nagkita ang mag-iina at ang ama. Ang dating katahimikan ng bahay sa kabundukan ay napalitan na ngayon ng masiglang ingay—mula sa halakhak ni Lucas, hanggang sa masayang kwentuhan ng buong pamilya. Parang biglang bumalik ang buhay sa lugar na matagal nang nagsilbing tahanan ng paghihiwalay at pangungulila. Hindi na nagtagal pa, nagpasya silang bumalik sa siyudad. Ang utos ni Don Nathan na manatili sa liblib na lugar ay tuluyan nang binawi. Sa halip na itago ang kanilang pagsasama, napagkasunduan nilang harapin ang lahat—ang mga mata ng lipunan, ang mga alingawngaw, at ang mga natitirang pagdududa ng ibang tao. “Panahon na upang ipakita sa lahat na tapos na ang panahon ng poot,” seryosong sabi ni Don Nathan sa isang hapon habang naghahanda sila sa pag-alis. “Ang nakaraan ay hindi natin mababago, ngunit ang hinaharap ay nasa ating mga kamay. Kung ang pagmamahal ninyo ang naging tulay upang matuklasan ang katotohanan, karapatan ninyong