KABANATA 1

Ang himpapawid sa ibabaw ng sentro ng negosyo ay tila laging mabigat—parang dala nito ang bigat ng matagal nang hidwaan sa pagitan ng dalawang pangalang kinatatakutan at iginagalang: ang Funtabella at Mondragon. Sa loob ng mahigit limampung taon, ang bawat galaw ng isa ay laging sinusubaybayan ng kabilang panig. Ang bawat kasunduan ay may nakatagong layunin, at ang bawat ngiti ay puno ng pag-iingat. Sa mundong ito, walang puwang ang pagtitiwala, at higit sa lahat, ipinagbabawal ang anumang damdaming maaaring magpalambot sa matibay na pader ng tunggalian.

Nakatayo ako sa malaking bintana ng opisina ng aming punong-tanggapan, ang aking mga mata ay nakatuon sa mga gusaling nakapalibot—kabilang na ang tore na may tatak na Funtabella. Sa likod ko, narinig ko ang seryosong boses ng aking ama habang nakikipag-usap sa kanyang mga tagapamahala.

“Tandaan ninyo,” mariing wika niya, “ang pamilyang Funtabella ay hindi kailanman naging kaibigan. Ang bawat hakbang nila ay may halong panlilinlang. Huwag ninyong hayaang maunahan tayo, at higit sa lahat, huwag ninyong hayaang makapasok ang sinuman sa kanilang panig sa ating buhay.”

Iyon ang aral na itinanim sa akin mula pa noong bata pa ako. Ako si Luvlette Mondragon—ang nag-iisang tagapagmana ng imperyong itinayo ng aking mga ninuno. Matalino, maingat, at sanay na ilagay ang kapakanan ng pamilya sa itaas ng anumang pagnanasa ng puso. Sa paningin ng lahat, ako ay perpekto: matatag, hindi natitinag, at handang gawin ang lahat para mapanatili ang dangal ng pangalang Mondragon.

Ngunit hindi inaasahan ng sinuman—kahit ako—na sa isang hapon, sa isang kumperensyang inaakala ko ay isa lamang karaniwang pagpupulong, magbabago ang takbo ng aking kapalaran.

Dumating ako sa malaking bulwagan na may kasamang mga tauhan, ang aking tindig ay tuwid at ang aking mukha ay walang emosyon. Alam kong naroon din ang mga kinatawan ng pamilyang Funtabella, at ang presensya nila ay sapat na upang baguhin ang temperatura ng buong lugar.

Hanggang sa marinig ko ang bulungan ng mga tao sa paligid.

“Siya na ba iyon? Si Isaac Mathew Funtabella?”

“Ang tinatawag nilang Halimaw ng Negosyo. Sinasabing walang sinumang makakatapat sa kanya pagdating sa estratehiya.”

Lumingon ako, at sa sandaling iyon, tila huminto ang ikot ng mundo.

Nakatayo siya sa tapat ng pinto—matangkad, may mga balikat na tila kayang pasan ang bigat ng kanilang imperyo, at may mukhang kasing ganda ng mga nilalarawan ngunit may matalim na tingin na parang may kakayahang basahin ang bawat lihim ng sinumang titingin sa kanya. Ang kanyang mga mata ay madilim, seryoso, at puno ng awtoridad. Ito si Isaac Mathew Funtabella—ang lalaking kinaiinisan ng aking pamilya, ang pangalang itinuturo sa amin bilang kaaway.

Sa kabila ng pagsasanay at pag-iingat, hindi ko naiwasan ang pagtagpo ng aming mga paningin. Sa isang iglap, naramdaman ko ang kakaibang kuryenteng dumaloy sa aking katawan—isang bagay na hindi ko pa naranasan sa buong buhay ko. Ang kanyang mga mata ay nanatili sa akin, walang pag-iwas, tila sinusuri ang bawat bahagi ng aking pagkatao.

Mabilis kong ibinaling ang aking tingin, pilit na pinapakalma ang aking pusong biglang bumilis ang tibok. Ano ito? tanong ko sa aking sarili. Siya ang kaaway. Siya ang dapat kong iwasan.

Ngunit habang nagpapatuloy ang pagpupulong, naramdaman ko pa rin ang kanyang tingin sa akin. Hindi ito tingin ng poot o pananakot, kundi isang tingin na puno ng pagkamausisa—parang may hinahanap siyang bagay na matagal na niyang inaasam.

Nang matapos ang kumperensya at magsisimula na kaming umalis, hindi ko namalayang naabutan niya ako sa isang tahimik na pasilyo. Walang ibang tao sa paligid, tanging kaming dalawa lamang.

Huminto ako at humarap sa kanya, pilit na ibinabalik ang aking dating lakas. “Ano ang kailangan mo, Ginoong Funtabella?” tanong ko, ang aking tinig ay matatag kahit na ang aking puso ay nagugulo.

Isang mahina ngunit mapanghamong ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. Lumapit siya nang bahagya, sapat upang madama ko ang init ng kanyang presensya.

“Luvlette Mondragon,” banggit niya ang aking pangalan sa paraang tumagos diretso sa aking kaluluwa. “Akala ko ang mga Mondragon ay matatalino at maingat. Ngunit sa iyong mga mata… nakikita ko na mayroon kang pusong hindi pa nasusunog ng poot ng nakaraan.”

Napakagat ko ang aking ibabang labi. “Huwag kang magkamali. Ang aking puso ay nakalaan lamang para sa aking pamilya at sa aming layunin. Ikaw ay kaaway, at walang puwang ang anumang salita mo sa isip ko.”

Ngunit sa halip na magalit, lalo lamang lumalim ang kanyang ngiti. “Ganoon ba? Kung gayon… bakit hindi mo ako itaboy agad? Bakit hindi ka lumayo sa akin habang may pagkakataon pa?”

Wala akong maisagot. Dahil sa kaibuturan ng aking puso, alam kong may katotohanan sa kanyang mga salita. Sa kabila ng lahat ng aral, sa kabila ng matagal nang hidwaan, sa sandaling ito, naramdaman ko na ang ating pagtatagpo ay hindi lamang pagkakataon—ito ay simula ng isang bagay na maaaring sumira sa lahat ng itinayo ng ating mga angkan.

At habang nakatingin ako sa kanya, alam ko na: ang katahimikan na bumabalot sa ating dalawang pamilya sa loob ng mahabang panahon—malapit na itong masira.