جميع فصول : الفصل -الفصل 30

"Akin na si Charles, Victoria, huwag mo siyang sanayin na humawak sa mga ganyang madidilim na drawing sa balat mo," mariin kong utos habang pilit kong inaabot ang mga braso ng aking anak.Bumato sa akin ang isang matalim na tingin mula sa boksingero. Imbes na ibigay sa akin ang bata, mas lalong hinigpitan ni Victoria ang pagkapit sa baywang ng aking anak habang marahas siyang umatras ng isang malaking hakbang palayo sa aking mga kamay. Si Charles naman ay nagwala nang husto, ang kaniyang maliliit na paa ay sumisipa sa hangin habang ang kaniyang dalawang kamay ay pumalupot nang mahigpit sa leeg ni Victoria, eksaktong sa ibabaw ng malaking tattoo ng rosas na nakatatak sa balat nito. Ang kaniyang maliit na boses na apat na taon kong hinintay ay muling bumanat ng isang malakas na hiyaw na bumasag sa aking pagiging mafia king."Ayaw! Papa bad! Mama... Mama stay!" sigaw ni Charles, ang kaniyang buong mukha ay namumula na sa tindi ng kaniyang pagwawala habang patuloy ang pag-agos n

"Matteo, kung hindi mo ititigil ang pagsita sa paraan ko ng paghiwa ng sibuyas, isasaksak ko sa 'yo ang kutsilyong 'to," banta ko habang nakapamewang na nakaharap sa kaniya sa gitna ng dambuhalang industrial kitchen ng mga Zubiri.Nakatayo siya sa harap ko, prenteng nakasandal sa counter habang ang kaniyang mga mata ay nanunuri sa bawat galaw ko. Kanina pa kami nagtatalo kung ano ang dapat na ipaghanda para sa hapunan ni Charles. Gusto niya ng imported steak na kailangan pang i-marinate ng ilang araw, habang ako naman ay desidido sa simpleng sinigang dahil 'yun ang gusto ng bata. Sa gilid ng aming paningin, nakita ko si Charles na tahimik na naglalaro ng kaniyang mga robot sa sahig. Akala ko ay abala lang siya sa kaniyang mga laruan, pero hindi ko namalayang dahan dahan na pala siyang gumagapang patungo sa pinto ng pantry."Victoria, ang kusina ko ay hindi karinderya kung saan basta basta ka na lang nagtatapon ng mga kung ano anong gulay sa sabaw," malamig na sagot ni Matteo

l"Matteo, bitawan mo ako dahil kailangan kong makalabas sa lugar na 'to ngayon din!" sigaw ko habang pilit kong kinakaladkad ang sarili ko palayo sa kaniya.Ang pintong bakal ng pantry ay nananatiling sarado, at ang dilim sa loob ay tila isang dambuhalang hayop na unti unting lumalamon sa aking pagkatao. Hindi ko na kaya. Ang bawat sulok ng silid na ito ay nagpapaalala sa akin ng mga gabing nakakulong ako sa loob ng madilim na cabinet sa bahay namin noon. Naririnig ko pa rin ang mga sigaw ng tatay ko at ang kalabog ng mga bote ng alak na bumabagsak sa sahig. Ang aking "Lesbian Queen" facade na matagal kong binuo ay parang basong nahulog sa semento na nagkapira-piraso. Napaupo ako sa malamig na sahig at niyakap ang aking sarili habang ang aking katawan ay nagsisimulang manginig nang walang kontrol."Victoria, huminga ka lang, wala siyang makakagawa sa 'yo rito," pagpapakalma ni Matteo, pero ang boses niya ay malayo sa aking pandinig dahil mas maingay ang mga alaala sa loob ng

"Kung iniisip mong isusuot ko ang telang ito na parang kagat ng langgam sa kati, nagkakamali ka nang malaki, Senior Juan."Hinablot ko ang dulo ng pulang silk gown na pilit isinusuot sa akin ng dalawang personal stylist. Dumiretso ako sa salamin at tiningnan ang repleksyon ng isang anim na talampakang babaeng mukhang suman na binalot sa mamahaling kumot. Nag-iinit ang ulo ko. Hindi ako sanay sa ganitong klaseng damit na halos ilabas na ang buong kaluluwa ko."Miss Santos, ang dress na iyan ay nagkakahalaga ng higit pa sa buhay mo, at mismong si Sir Matteo ang pumili niyan para sa iyo," sagot ni Senior Juan habang nakatayo nang tuwid sa gilid ng pinto."Wala akong pakialam kung galing pa ito sa buwan, hindi ako makahinga at pakiramdam ko ay mapupunit ito kapag nag-flex ako ng biceps!" bulyaw ko pabalik habang sinusubukan kong luwagan ang sikip sa aking dibdib."Huwag mong subukang baluktutin ang mga braso mo kung ayaw mong masira ang trabaho ng mga stylist natin buong

"Charles, ano na naman itong ginagawa mo sa tablet ng Papa mo, ibalik mo agad sa dati ang booking na iyan!"Tiningnan ko ang batang nakaupo sa sofa ng hotel lobby habang mabilis na nagta-type ang kaniyang maliliit na daliri sa screen. Inilabas ko ang aking cellphone para tawagan si Matteo na kasalukuyan pang kumukuha ng susi sa front desk. Ang Palawan trip na ito ay dapat sana ay isang mabilis na business meeting para sa kumpanya, pero dahil ayaw kumawala ng bata sa akin, heto kami ngayon. Nakasuot ako ng simpleng oversized shirt at shorts, malayo sa mga sosyal na pormal na attire na nakikita ko sa mga kasabay naming bisita rito sa luxury resort."Mama, it is done... we have only one room now," sagot ni Charles habang nakangiti nang matamis sa akin.Napaawang ang labi ko. Hinablot ko ang tablet mula sa kaniya at muntik ko nang mabitawan dahil sa gulat. Ang nakalagay sa screen ay isang confirm booking para sa iisang Presidential Suite na may dambuhalang king sized bed sa