Todos os capítulos de ไออุ่นแห่งขุนเขา: Capítulo 51 - Capítulo 60

ขุนเขาถอนหายใจออกมาเสียยืดยาวเมื่อร่างบางในอ้อมแขนร่ายยาวราวกับกำลังสอนนักเรียนแพทย์อยู่ ทั้งดวงตากลมที่จริงจัง รวมไปถึงใบหน้าที่ขึงขังนั้นทำให้เขาอดหัวเราะออกมาเสียงดังไม่ได้ "ฮ่าๆๆๆๆๆๆ" เสียงหัวเราะดังลั้่นจากร่างสูงทำเอาม่อนดอยทำหน้าเหรอหราด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมเขาต้องหัวเราะเอาเป็นเอาตายแบบนี้ด้วยอ่ะ...นี่เราพูดอะไรผิดไปเหรอ? ก็ไม่นะ...ที่พูดมาทั้งหมดนั้นคือข้อเสียของมันจริงๆ "คุณหัวเราะอะไรน่ะ ไม่เห็นน่าขำตรงไหนเลย ที่ฉันพูดมาทั้งหมดนั้นคือเรื่องจริงที่อาจเกิดขึ้นได้ ทั้งกับฉันและก็กับคุณเองด้วย" "ฮ่าๆๆๆ โอเคๆ ผมรู้ว่ามันมีความเสี่ยง แต่มันก็แค่อาจจะยังไงล่ะคุณ ผมฝังมันมาตั้งนานแล้วนะ ตั้งแต่สมัยผมเป็นหนุ่มน้อย เรียนอยู่เมกานู้น แล้วหมอที่ฝังให้ผมก็เป็นหมอฝีมือดีเชียวนา ไม่มีทางเกิดเรื่องแบบนั้นกับผมหรอก ส่วนเรื่องอวัยวะเพศและภายในของผู้หญิง จากคู่นอนของผมที่ผ่านๆมาก็ไม่มีใครเป็นอะไรนะ ทุกคนต่างชอบมันเสียด้วยซ้ำไป มีแต่คุณนั้นแหล่ะที่กลัวไม่เข้าเรื่องน่ะ" ถึงทีขุนเขาอธิบายเต

"คุณขุน" ม่อนดอยเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มน้ำเสียงออกจะลังเลเล็กน้อย "ครับ" ขุนเขาเอ่ยรับคำเบาๆ ในขณะที่สายตาคมเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง อุ้งมือเรียวขาวยังคงเกาะกุมมือบางไว้หลวม "เออ..คนเมื่อกี้นี้คือคุณอาของคุณเหรอคะ....แล้ว...ผู้หญิงคนนั้นก็เป็นคู่หมั้นของคุณใช่มั้ย...อ้าว..แล้วเป็นญาติสายเลือดชิดกันแบบนี้แต่งงานกันได้ด้วยเหรอ เดี๋ยวลูกออกมามีโอกาสผิดปกติสูงนะคุณ" ม่อนดอยเอ่ยออกไปด้วยความเป็นห่วงตามอาชีพหมอของเธอ "อาเดวิดไม่ใช่อาแท้ๆของผมหรอก แกเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อผม" ขุนเขาตอบ "อ๋อ...งั้นคุณก็แต่งงานกับคุณคนสวยนั้นได้ อืม...คุณสองคนเหมาะสมกันดีนะ คุณเขาสวย หุ่นก็ดี" ม่อนดอยอดที่จะชื่นชมหญิงสาวไม่ได้ "คุณม่อน...ผมจะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น เพราะผมแต่งงานแล้ว มีเมียแล้ว ถูกด้องตามนิตินัย เหลือแค่ทางพฤตินัยเท่านั้นแหล่ะ แต่อีกไม่นานหรอก หึหึ.." ขุนเขาเอ่ยขึ้น หั

น้ำเสียงยียวนปลายสายทำเอาขุนเขามองบนอย่างระอา “เดือนหนึ่งบ้านป๊าแกสิ กูรีบโว้ย!!! พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าต้องรายงานฉัน เข้าใจมั้ย ถ้าทำไม่ได้ฉันจะฟ้องคุณปู่ให้ย้ายแกไปทำงานที่เอธิโอเปีย รึไม่ก็แถวอิรักนู้น” “โอ้วววววว!!!! อย่านะคร้าบ ข้าน้อยกลัวแล้วขอรับครับนายท่านที่เคารพรักยิ่ง แต่…ขอเลื่อนเป็นสักสิบโมงเช้านะขอรับครับนายท่าน ข้าน้อยขอลา บายยยย” ไอ้นี่จะมีสักวันมั้ยที่มันจะเลิกกวนบาทาเขาได้ คงต้องหาเมียให้มันสักคนแล้วละ มันคงจะเป็นผู้เป็นคนเลิกกวนโอ้ยคนอื่นเขาได้เสียที โดยเฉพาะมันจะได้เลิกกวนเขาไปเกาะหนึบหญิงแทน……………………………………………………………………………………………………………………………&hell

“อ้าวคุณ! มันเหมือนกันที่ไหน ปลาร้านั้นคือใครๆเขาก็กินกันป่ะ มันหากินได้ทั่วๆไปมั้ยล่ะ ที่ไหนๆก็มี หากินได้ตลอด แต่อิพวกรถด่วน กบภูเขาอะไรของคุณนั้นน่ะ มันหากินกันได้ง่ายๆที่ไหนกัน แล้วคนที่กินเป็นก็มีส่วนน้อยหรอก” ขุนเขาเถียง “อืม มันก็จริงของคุณน่ะแหล่ะ ยิ่งรถด่วนนะ ต้องถึงฤดูของมันหรอกถึงจะหากินได้ แถมป่าที่มีก็ต้องอุดมสมบูรณ์ด้วยระดับหนึ่งเลยแหล่ะ ยิ่งกบภูเขาด้วยแล้ว ถ้าแหล่งน้ำไม่สะอาดจริงกบพวกนั้นก็อยู่ไม่ได้หรอกเนาะ โชคดีแค่ไหนแล้วคุณน่ะ ที่มีโอกาสได้กินของอะไรพวกนี้ ใช่มั้ยคุณ” ม่อนดอยหันไปถามชายหนุ่มเป็นเชิงขอความคิดเห็นมากกว่า “อืม มันก็ถูกของคุณนะ ถึงตัวมันจะไม่น่ากินเท่าไหร่ แต่รสชาตินี่ให้ห้าดาวมิชชลินเลย ไว้กลับขึ้นดอยเราเพาะรถด่วนกับกบภูเขาส่งออกขายต่างประเทศดีมั้ยคุณ” ขุนเขาสะกิดถามขึ้นมาเบาๆ “ฉันว่าปล่อยให้มันอยู่ตามธรรมชาติแบบนั้นน่ะดีแล้ว ของกินธรรมชาติอร่อยกว่าของเลี้ยงเยอะเลย แล้วนี่คุณยังคิดที่จะ

"เอางี้แล้วกันคุณขุน ถ้าคุณดึงดันที่จะไปให้ได้ งั้นเอาตามนี้ คุณทำตามที่ฉันบอกก็แล้วกัน...ขั้นแรก ฉันขออนุญาตเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของคุณหน่อยนะ เดี๋ยวฉันไปเตรียมเสื้อผ้าให้คุณเอง อ่อ...แล้วก็...คุณมีรถที่เก่าๆ หน่อยมั้ย ขอแบบเก่าที่สุด ดูเส็งเคร็งที่สุด แล้วก็..." ม่อนดอยทิ้งท้าย ในเมื่อยืนยันจะไปให้ได้ ก็เอาลูกเขยคนดอย ไม่มีสกุล ตามที่ที่บ้านเธอตั้งความหวังไว้ก่อนหน้านี้ไปหาก็แล้วกัน เรื่องจะได้จบๆ ในเมื่อดูถูกกันขนาดนั้นก็ทำให้สมกับที่เขาดูถูกกันไปเลยก็แล้วกันหญิงสาวยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อเหลา พลางใช้มือลูบใบหน้าหล่อๆ นั้นเบาๆ "อืมมมม...ต้องตบแป้งให้หน้าดูเทาๆ หน่อย หนวดนี่ก็ไม่ต้องโกนนะปล่อยไวงี้แหล่ะ ส่วนผมนี่ก็ต้องแบบนี้..." ไม่พูดเปล่าม่อนดอยถือโอกาสที่ขุนเขาเผลอมองใบหน้านวลที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมนั้น ยกมือเล็กขึ้นขยี้ไปที่ศรีษะซึ่งปกคลุมไปด้วยเส้นผมนุ่มมือที่ชายหนุ่มจัดแต่งทรงไว้เรียบหรูนั้นให้กระจายจนยุ่งเหยิง ไม่เป็นทรงม่อนดอยยิ้มจนตาหยี หัวเราะออกมาอย่างขบขัน ในขณะที่ขุนเขาได้แต่อ้าปากค้