ไออุ่นแห่งขุนเขา

ครืน!เปรี๊ยง!!ซ่า!!! ครืน!!“ฉุกเฉินๆ มีใครได้ยินผมมั้ย ดราก้อน เอฟทูซีโร่ เกิดเหตุฉุกเฉิน!!!”เปรี้ยง!!!!“บ้าเอ้ย!!!!!”วี๊ดดดดด!!!! วื๊ดดดดด!!!!สายฝนที่โปรยปรายราวกับห่ากระสุน รวมทั้งเสียงสายฟ้าที่ฟาดลงมาดังเปรี๊ยง เมฆดำทะมึนรายล้อม แสงแลบแปล๊บปลาบ เครื่องบินลำเล็กสั่นไหว เขาพยายามบังคับคันบังคับให้หลบหลีกก้อนเมฆที่ดำทะมึนอยู่เบื้องหน้า เหงื่อกาฬของเขาแตกพลั่ก ในขณะที่สายตาคมเหลือบมองไปยังหน้าจอมอนิเตอร์อันแสดงถึงสถานะระดับเพดานการบินที่ลดต่ำวูบอย่างน่าใจหายตอนนี้ระดับเพดานการบินของเขาเริ่มลดต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเกร็งไปหมดทั้งร่างเพื่อบังคับโยกส่ายเครื่องบินลำเล็กที่บัดนี้ส่ายไปมาทั้งยังเสียงที่ดังเปรี้ยงปร้างและแสงที่สาดเป็นลำยาวอยู่แปล็บปลาบ จนในที่สุด เครื่องบินลำเล็กก็สั่นไหวทั้งลำ ก่อนจะลดฮวบลงในลักษณะทิ้งดิ่งเขาพยายามดึงคันบังคับขึ้น เพื่อประคองเครื่องบินลำเล็กให้ราบขนานให้ได้มากที่สุด จนในที่สุดเขาก็ฝ่าพายุเมฆฝนออกมาได้ แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อสายตาคมปะทะเข้ากับยอดไม้อันเขียวขจีและรกทึบ เขาพยายามที่จะดึงคันบังคับขึ้นอีกครั้งแต่ช้าไปเสียแล้วสวบ!!!โครม!!!!ส่ว

เคยสัมผัสมาแล้วด้วย แต่ สัมผัสในเชิงวิชาชีพนะ ถ้าสัมผัสแบบชายกับหญิงเธอยังไม่เคย…อ๊าย!!!! บ้าจริง!!!! ผิดด้วยเหรอที่เธออายุปูนนี้แล้วแต่ยังเวอจิ้นน่ะ!!! เพราะมัวแต่ทำงานไง!! แล้วรูปร่างหน้าตาแบบเธอใครเขาจะเอา เธอไม่ใช่คนสวย หน้าตาแค่พอไปวัดไปวาได้เท่านั้น และที่สำคัญเธอเข็ดแล้วกับความรักความรักครั้งแรกของเธอกับความหลอกลวง มาร์วิน ผู้ชายคนนั้นเข้าหาเธอเพราะว่าเธอเป็นคนเก่ง เขาหลอกใช้เธอสารพัด ไม่ว่าจะรายงาน การบ้านต่างๆเธอทำให้เขาหมด เขาคบกับเธอเพราะผลประโยชน์ล้วนๆ ฮึ! ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ!!! ผู้ชายก็เหมือนๆกันหมด!!!!แล้วยิ่งมาอยู่บนเขาบนดอยแบบนี้ด้วย ยิ่งหาแฟนยากเข้าไปใหญ่ บนดอยนี่ก็เหลือแต่ชาวบ้านที่ค่อนข้างมีอายุและก็เด็ก ส่วนหนุ่มๆสาวๆต่างเข้าเมืองไปเรียนและหางานทำในเมืองกันหมดด้วยว่าที่นี่มันทุรกันดารยังไงล่ะ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ม่อนดอยได้แต่ถอนหายใจในโชคชะตาของตัวเองจะมีขบวนสุดท้ายแล่นผ่านมามั้ยน๊อ…แต่นี่มันบนดอยนะ รถไฟที่ไหนมันจะแล่นขึ้นดอยมาว่ะ ถ้าเครื่องบินล่ะก่อไม่แน่…ม่อนดอยคิดพลางเหลือบมองคนเจ็บบนเตียง…เฮอะ!!! รูปร่างหน้าตายังกับพระเอกเกาหลีแบบนี้คงจะเหลือมาถึงเธอหรอก!!!อืม

“บ้าจริง!! เสื้อผ้าเขาไปไหนว่ะ…แล้วจะเรียกผู้หญิงคนนั้นยังไง”และในขณะที่เขาใช้ความพยายามเขี่ยผ้าห่มผืนบางขึ้นมานั้น จู่ๆร่างที่นอนหลับตาพริ้มอยู่นั้นก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมทั้งลุกขึ้นมานั่งพลางเอ่ยถามอย่างงัวเงีย“อ้าว!! ได้สติแล้วเหรอคุณ…รู้สึกเป็นยังไงบ้าง”หญิงสาวคนนั้นผุดลุกขึ้นทั้งยังเดินตรงมายังเขาที่นั่งพยายามยื่นเท้าเขี่ยผ้าห่มอ้าปากค้าง ดวงตาคมเบิกกว้างชะงักค้างไปชั่วขณะ หญิงสาวคนนั้นก็ก้มลงหยิบผ้าห่มที่เขาพยายามเขี่ยมันนั้นขึ้นมา“เออ…คือ…”เขาได้แต่ตะกุกตะกัก มองใบหน้านวลเนียนนั้นสลับกับผ้าห่มที่เธอถืออยู่ในมือ แต่แล้วจู่ๆมือเล็กๆนั้นก็จัดการประคองขาขาวๆของเขาขึ้นไว้บนเตียงพลางบ่นงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์ ไม่มีอาการขัดเขินที่เห็นร่างเปลือยเปล่าของเขาเลยแม้แต่น้อย“ขึ้นไปเลย แล้วก็นอนลงไปเลยนะ น้ำเกลือจะหมดกระปุกแล้ว ปวดแผลมั้ย จำอะไรได้หรือเปล่า”เธอทำเหมือนกับชินชากับร่างเปลือยเปล่าของเขา ทั้งยังคลี่ผ้าห่มคลุมร่างให้อีกต่างหาก“ที่นี่ที่ไหน แล้วคุณเป็นใคร”ขุนเขาถามขึ้น ในขณะที่นอนนิ่งให้คนตัวเล็กจับดูโน้นดูนี่ไปเรื่อย“คุณทำเครื่องบินตกในหุบเขา พวกชาวบ้านขึ้นไปหาของป่าแถวนั้นเห็นเข

และวันนี้ก็อาจจะเป็นวันที่เธออยู่กับสามีของเธอและอาจจะต้องการเวลาส่วนตัวตามประสามีภรรยา เลยถือโอกาสให้เด็กชายทิวไผ่มาดูแลเขานั้นเองขุนเขาได้รับการบอกเล่าจากเด็กชายอาทิวว่าม่อนดอยได้ให้เขานำอาหารกลางวันมาให้พร้อมกับจัดยามาให้เขาด้วย โดยกำชับกับเด็กชายอาทิวว่าให้เขากินข้าวแล้วก็กินยาตามที่เธอสั่งมาให้เรียบร้อยชายหนุ่มย่นจมูกเล็กน้อย เธอเห็นเขาเป็นเด็กน้อยหรืออย่างไรกัน ถึงต้องกำชับมาด้วยขนาดนี้เขาซักถามเด็กชายอาทิวถึงร่างบางที่ยังคงคิดว่าเขาเป็นเด็กน้อยนั้นอย่างเสียมิได้ จนได้รับรู้ถึงเรื่องราวต่างๆของหญิงสาวนามม่อนดอยจากเด็กชายอาทิวมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเด็กชายอาทิวเล่าว่า ม่อนดอยเป็นแพทย์อาสาอยู่ที่นี่ได้ห้าปีแล้ว“แม่ม่อนรักที่นี่มากครับ ผมก็รักที่นี่ด้วยเหมือนกัน”เด็กชายทิวไผ่บอก ดวงตาเล็กที่มองสบมายังเขาเปล่งประกาย“แต่ที่นี่ไม่มีอะไรเลยนะ ไฟฟ้าก็ไม่มี สัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่มี เธอไม่เบื่อบ้างเหรอ แล้วที่นี่มีโรงเรียนหรือเปล่า เธอได้เรียนหนังสือมั้ย”ขุนเขาอดที่จะถามเด็กชายไม่ได้ เขาคิดเสียดายโอกาสที่เด็กชายจะได้รับเมื่อเข้าไปอยู่ในเมือง แม่ของเด็กก็เป็นคนเมืองมีการศึกษาสูงแต่ทำไ

แต่อีกใจหนึ่งก็อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่า รสชาติมันก็อร่อยดีแฮะ!!! ถึงแม้หน้าตามันจะไม่น่าอภิรมณ์ก็เถอะ!!!ขุนเขาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยโดยเฉพาะเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับร่างบางที่เธอทำราวกับว่าเขาเป็นเด็ก เป็นน้องชายของเธอ แต่ขอโทษนะ…เขาเป็นลูกคนเดียวเธอเป็นพี่สาวเขาไม่ได้หรอก!!!นี่ก็ผ่านมาสัปดาห์หนึ่งได้แล้ว เขาจะติดต่อกับเออร์วินยังไงดี แบตโทรศัพท์ก็ไม่มี ส่วนการสื่อสารอื่นๆนี่หมดสิทธิ์ ม่อนดอยและชาวบ้านได้พาเขาไปยังที่ๆเครื่องบินตก เพื่อสำรวจและเก็บของบางอย่างที่ยังสามารถใช้งานได้กลับมา หนึ่งในนั้นคือเมมโมรี่ที่ติดอยู่ในกล้องภายในห้องนักบินที่บันทึกเหตุการณ์ต่างๆเอาไว้ในขณะที่เกิดเหตุ ป่านนี้เออร์วินคงจะเป็นห่วงเขาแย่แล้ว “อาทิวปกติคนที่นี่เขาติดต่อคนข้างล่างในเมืองกันยังไง” ขุนเขาเอ่ยถามเด็กชายขึ้น ในขณะที่ทั้งสองกำลังช่วยกันปั้นดินเหนียวกันอยู่ตรงแคร่ใต้ถุนบ้า