Todos os capítulos de ไออุ่นแห่งขุนเขา: Capítulo 61 - Capítulo 70

"เห็นคุณพฤกษ์ว่าไปทำเรื่องงามหน้าไว้นี่ ทำอะไรไม่บอกกล่าวผู้หลักผู้ใหญ่เลย จนชาวบ้านเขาพากันนินทาไปทั่วเลยนะ แล้วนี่ที่กลับมาคือพาสามีคนดอยมาไหว้เหรอ"พรพรรณปลายตามองไปยังขุนเขาอย่างเหยียดๆ ชายหนุ่มร่างสูงค่อนข้างไปทางผอมหุ่นเหมือนนายแบบ แต่งตัวด้วยเสื้อผ้ามอซอ ผมเฝ้ายาวรกรุงรังแลดูไม่เป็นทรง ใบหน้าถึงจะดูหล่อเหลาแต่ก็ดูกร้านๆ คล้ำๆ ดูทรงแล้วเหมือนพวกติดกัญชากับใบกระท่อม เหมือนที่ได้ยินมาว่า พวกคนดอยมักจะสูบกัญชากินน้ำกระท่อมเพื่อให้มีแรงทนแดดทนฝน จะได้ทำงานหนักๆได้คงจะจริง"สวัสดีค่ะน้าพรพรรณ นี่สามีม่อนเอง วันนี้พามาไหว้คุณพ่อน่ะคะ วันก่อนเห็นคุณพ่อโทรหา"ม่อนดอยเพียงแค่ยกมือไหว้หญิงที่เธอเรียกว่าน้าพรพรรณพร้อมทั้งเอ่ยทักแนะนำชายหนุ่มที่ยืนเคียงข้างด้วยเสียงอันราบเรียบไม่ต่างจากใบหน้าที่เรียบเฉยไม่ได้แสดงถึงความยินดีเหมือนกับที่แสดงออกเมื่อได้เจอกับลุงสกลกับป้าศรีนวลนี่คงเป็นพรพรรณ แม่เลี้ยงของม่อนสินะ ขุนเขาคิดในใจ เขาได้อ่านข้อความที่เออร์วินส่งข้อมูลให้กับเขาแล้วเกี่ยวกับเรื่องราวของหญิงสาวม่อนดอยเสียแม่ไปตอนหญิงสาวเรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ห้า โดยไม่ทราบสาเหตุ ส่วนพ่อของหญิงสาวเป

"คุณพ่อ!" "โธ่! คุณพฤกษ์ค่ะ อย่าใจร้ายกับหนูม่อนเลยค่ะ เอางี้ดีมั้ยคะ เพื่อไม่ให้เป็นขี้ปากชาวบ้านมากไปกว่านี้ พรว่าเราต้องชุบตัวเจ้าบ่าวขึ้นมาแล้วล่ะคะ จับสามีหนูม่อนแต่งตัว สร้างประวัติขึ้นมาใหม่ว่าเป็นนักธุรกิจเมืองเหนืออะไรก็ว่าไป แล้วก็จัดงานแต่งขึ้นมาพอเป็นพิธี จ้างนักข่าวมาทำข่าวเพื่อแก้ต่างเรื่องที่ชาวบ้านเขาลือกัน แบบนั้นดีกว่ามั้ยคะ" พรพรรณออกความคิดเห็น ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกสมน้ำหน้าลูกเลี้ยงที่ได้สามีเป็นชาวดอย แต่ด้วยความที่เธอก็ได้ชื่อว่าเป็แม่เลี้ยงของม่อนดอยเป็นภรรยาถูกต้องตามกฏหมายของราชพฤกษ์ ดังนั้นเรื่องราวซุบซิบจึงส่งผลกระทบกับเธอไม่ใช่น้อยๆ "อืม...ทำไมผมไม่เคยคิดถึงเรื่องแบบนี้เลยนะ" "คุณพ่อคะ ปล่อยม่อนไปเถอะคะ พวกชาวบ้านเค้าลือกันไม่นานเรื่องก็เงียบแล้ว ม่อนไม่ได้อยู่ที่นี่ คงไม่ส่งผลกระทบกับคุณพ่อเท่าไหร่หรอกค่ะ" ม่อนดอยอดที่จะออกความคิดเห็นขึ้นมาไม่ได้ "ไม่ได้! แกจะไปรู้อะไร ท่าน สส.อนุกูล จะให้ฉันลงสมัครเลือกตั้ง สส.เขตสามสมัยหน้านี้ ต

"ปลัดอาวุธว่าไงบ้างคะคุณพฤกษ์" พรพรรณถาม พลางทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาเคียงข้างเพ็ญนภาลูกสาวของตน "เห็นว่าจะมีการจัดงานแต่งงาน เจ้าบ่าวเป็นถึงนักธุรกิจจากฮ่องกงอเมริการึว่าไงนี่แหล่ะ รวยติดอันดับเศรษฐีของโลกเลยนะ ปลัดอาวุธยังบอกอีกว่าท่านให้ปิดอำเภอเลี้ยงเลย แจกของชำร่วยเป็นเงินสดให้กับทุกคนทุกหมู่บ้านในอำเภอหลังละหนึ่งหมื่นบาททุกหลังคาเรือน แจกแค่ในอำเภอยังน้อยไปนะ นี่เห็นว่าแจกทั้งจังหวัดหลังคาเรือนละห้าพันบาทอีกด้วย" "โห! ขนาดนั้นเลยเหรอคะคุณพฤกษ์ ต้องรวยขนาดไหนกันถึงจัดงานใหญ่โตขนาดนี้เนี้ย ลูกสาวบ้านไหนกันนะ โชคดีอะไรแบบนี้" พรพรรณเอ่ยอย่างทึ่งๆ "หึ! เจ้าบ่าวคงจะเป็นตาลุงแก่ๆรึเปล่าคะ ถึงกล้าทุ่มได้ขนาดนี้ ขึ้นชื่อว่าเศรษฐีติดอันดับโลก นภาเห็นมีแต่ลุงแก่ๆอายุหกสิบเจ็บสิบอัพทั้งนั้นเลย ถึงงั้นก็เถอะน่าอิจฉานะคะ ยิ่งแก่ยิ่งตายไว คิดดูสิคะคุณแม่ ในอนาคตแม่ม่ายหมื่นล้านแสนล้านแน่นอน เจ้าสาวนี่ช่างวางแผนนะคะ ฮิฮิ อยากรู้ซะแล้วสิว่าเจ้าสาวเป็นใคร เผื่อเป็นคนรู้จัก นภาจะได้ถามว่าไปหาแบบน

"เจ้าบ่าวกับญาติผู้ใหญ่คงมาถึงกันแล้วล่ะครับ บินกับเฮริคอปเตอร์แป็บเดียวก็ถึง" ผู้ว่ารณชัยเอ่ย "โห! ตายแล้ว ถึงขั้นใช้ฮอฯบินมาเลยเหรอ ไม่ธรรมดาจริงๆเลยนะคุณกฤษเนี้ย" พรพรรณยังคงตื่นเต้นกับความเวอร์วังของว่าที่ลูกเขยของตน ในขณะที่ราชพฤกษ์ได้แต่นิ่งเงียบเหมือนกำลังใช้ความคิดเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากดังมาหยุดอยู่ตรงหน้าบันใดทางขึ้นตัวบ้าน ก่อนที่สกลจะเดินนำคนกลุ่มหนึ่งที่หิ้วกระเป๋าคล้ายกระเป๋าเอกสารจำนวนหลายสิบใบมาตั้งเรียงรายอยู่เบื้องหน้า "เจ้าบ่าวกับญาติผู้ใหญ่มาถึงแล้วครับคุณพฤกษ์" สกลรายงานยิ้มๆ หน้าตาชายสูงวัยดูอิ่มเอมยินดีอย่างเห็นได้ชัด "อ้าว...มาถึงแล้วก็รีบๆเชิญให้คุณเขารีบขึ้นมาสิ ตายแล้วนี่ฉันแต่งตัวดูไม่ได้เลย ทำยังไงกันดีคะคุณ นภาลูก แม่ดูดีรึยัง" พรพรรณตอบแทนราชพฤกษ์ ก่อนที่จะหันมาขอความเห็นจากบุตรสาว ทำทีประหนึ่งว่าคนที่เขาจะมาสู่ขอนั้นเป็นตัวเองเสียก็มิปาน "เชิญบนเรือนเลยครับ" 

ผู้ว่าฯรณชัยกล่าว พลางหันมาขอความเห็นกับขุนเขา "แน่นอนอยู่แล้วครับ ผมติดต่อสื่อทั้งในประเทศและต่างประเทศไว้แล้ว ตอนนี้คงอยู่กันเต็มโรงแรมแล้วมั้งครับ นี่ผมกันไว้หรอกนะว่าไม่ให้มาถ่ายที่นี่ ไม่งั้นก็คงจะเต็มลานหน้าบ้านแล้วล่ะครับ ไปครับคุณพ่อตา ผมให้ฮอฯ อีกลำมารับแล้วครับ ท่านผู้ว่าฯ ไปกับพวกผมได้เลยนะครับ เร็วกว่านั่งรถไปเป็นไหนๆ" "ไอ้ขุนให้ฉันนั่งรถไปไม่ได้หรือไง ฉันอยากจะชมวิวท้องถนนบ้าง อีกอย่างแกขับเครื่องบินน่ากลัวจะตาย บินฉวัดเฉวียนไปๆมาๆ จนฉันเวียนหัวไปหมดแล้ว" วิลเลียม ชาร์ล เอ่ยขึ้นอย่างระอา "งั้นคุณปู่ไปกับท่านผู้ว่าฯ อีกลำหนึ่ง ส่วนคุณพ่อตาและครอบครัวไปลำที่ผมขับ ไปกันเลยมั้ยครับ จะได้ไม่เสียเวลา" "เออ...พวกน้ายังไม่ได้เตรียมตัวเลยคะคุณขุน เสื้อผ้าหน้าผม ยังไม่ได้ทำเลย แล้วไหนจะเครื่องประดับอีก จะให้แต่งตัวซ่อมซ่อแบบนี้เหรอคะ มันจะน่าเกลียดนะคะ เดี๋ยวใครๆ เขาจะว่าเอาได้ว่า ลูกสาวพวกน้าไม่คู่ควรกับคุณขุน ทำให้คุณขุนเสียหน้าแย่เลย" พรพรรณกล่าว พลางก้