THE CLEANING LADY OF MR. MILLIONAIRE 의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

FIONA ANGELYN PEREZ POVMabilis na lumipas ang dalawang buwan matapos ang araw na lumuhod si Miles sa gitna ng hardin at isinuot ang singsing sa aking daliri. Sa bawat paggising ko sa umaga, tinititigan ko pa rin ang simpleng dyamante na kumikislap sa aking kamay, sinusubukang tiyakin sa sarili na hindi ito panaginip lang.Ngayong araw ang opisyal na ribbon-cutting at pagbubukas ng headquarters ng Rogelio Perez Memorial Foundation.Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa loob ng aming bagong silid sa mansyon. Nakasuot ako ng isang pormal at eleganteng cream-colored na Filipiniana gown na may simpleng embroidery ng mga bulaklak sa gilid ang buhok ko ay maayos na nakasanggol sa likod.Nang tumingin ako sa aking repleksyon, halos hindi ko makilala ang sarili ko. Malayo na ito sa lumang Fiona na laging nakatupi ang blusa, basang-basa ang mga kamay mula sa paglalaba, at may permanenteng bakas ng takot sa mga mata dahil sa kawalan ng pera para sa gamot ni Ferlyn.Naramdaman ko ang dala

FIONA ANGELYN PEREZ POVIsang taon na ang mabilis na lumipas mula noong araw na nangako kami ni Miles sa harap ng altar sa Tagaytay. Sa bawat umagang nagigising ako sa aming silid, ang unang bumubungad sa akin ay ang maamong mukha ng aking asawa habang payapang natutulog sa aking tabi, at ang simpleng gintong singsing na nakalingkis sa aking daliri.Hindi na ako ang dating Fiona na nangangamba sa bawat pagpatak ng ulan o natatakot kung may pambili pa ba ng gamot para sa pamilya. Ngunit sa kabila ng lahat ng pagbabago sa aming buhay, pinilit kong panatilihin ang aking mga paa sa lupa.Nakatayo ako sa gitna ng malawak na conference room ng Rogelio Perez Memorial Foundation. Sa paligid ng mahabang mesang gawa sa mahogany, nakaupo ang sampung kinatawan ng iba't ibang samahan ng mga construction workers mula sa iba't ibang dako ng Luzon, kasama si Arthur na pumapapel na aming legal consultant."Miss Fiona... ay, Mrs. Martinez pala," nakangiting pagtatama ng isang matandang lider ng mga man

Fiona ANGELYN PEREZ POVMatulin ang lipad ng panahon. Ang siyam na buwan ng aking pagdadalang-tao ay parang isang maikling panaginip na dumaan sa aming buhay. Sa bawat araw na lumilipas, saksi ang buong mansyon sa kakaibang pagbabago kay Miles. Ang dating walang kapagurang CEO na halos sa opisina na matulog ay biglang naging isang napakahusay at napakaprotektibong ama at asawa.Araw-araw, sinisigurado niyang bago siya pumunta sa Martinez Global Tower ay naihanda na ang aking gatas at vitamins. Maging si Aling Marites at ang mga guwardiya ay may mahigpit na utos mula sa kanya na huwag akong hahayaang magbuhat kahit ng isang magaan na gamit o maglakad nang walang kasama.Ngayong hapon, nakatayo ako sa gitna ng malaking baby nursery sa ikalawang palapag ng mansyon. Ang silid ay nababalot ng banayad na kulay-cream at pastel yellow. Sa gitna ay nakatayo ang isang magandang wooden crib na personal na pinili ni Miles, habang ang mga estante sa pader ay puno na ng maliliit na damit, sapatos,

FIONA ANGELYN PEREZ POVRumaragasa ang malakas na ulan sa bubong ng lumang taxi. Sa labas ng bintana, pinalitan na ng madilim at maputik na kalsada ng Bulacan ang kumikislap na mga ilaw ng lungsod. Malamig ang hangin na pumapasok sa kaunting usli ng bintana, ngunit pawisan ang aking noo habang nakayakap nang napakahigpit sa aking balot na balot na anak."S-Saan niyo po ako dadalhin?" nanginginig kong tanong sa driver.Hindi sumagot ang lalaki. Nakatingin lang siya sa rearview mirror ang kanyang mga mata ay malamig, walang emosyon, at nakatakip ng itim na face mask ang kanyang ibabang mukha. Ang tanging naririnig sa loob ng sasakyan ay ang mabilis na tunog ng aking paghinga at ang banayad na paghilik ni Baby James Lawrence."Pakiusap..." pabulong kong pagmamakaawa habang isinisiksik ang mukha ng aking baby sa aking dibdib. "Nagawa ko na ang gusto niyo. Umalis na ako sa mansyon. Huwag niyo lang sasaktan ang anak ko. Huwag niyong papatayin si Miles."Huminto ang taxi sa tapat ng isang na

FIONA ANGELYN PEREZ POVTahimik ang buong paligid habang dahan-dahang gumagapang ang unang sikat ng araw sa bintana ng aming master bedroom. Ang ulan na kagabi ay tila walang kapatawarang bumabagsak sa Bulacan ay tuluyan nang humupa, pinalitan ng isang maaliwalas at bughaw na kalangitan.Nakatayo ako sa gilid ng malaking bintana, nakasuot ng malambot na silk robe habang hawak-hawak si Baby James Lawrence sa aking mga braso. Mahimbing na natutulog ang aming anak, walang kahit kaunting bakas ng takot o trauma mula sa mga pangyayari kagabi. Ang kanyang maliit na kamay ay nakalingkis pa rin sa aking maliit na daliri, na tila ba sinisiguro niyang hindi ako mawawala sa kanyang tabi.Huminga ako nang malalim. Ang amoy ng pine trees mula sa labas at ang init ng sikat ng araw ay nagbibigay sa akin ng isang kakaibang pakiramdam ng kapayapaan isang pakiramdam na matagal kong inakala na hindi ko na muling mararanasan.Naramdaman ko ang dahan-dahang pagbukas ng pinto ng banyo. Lumabas si Miles, na