All Chapters of THE CLEANING LADY OF MR. MILLIONAIRE : Chapter 1 - Chapter 10

FIONA ANGELYN PEREZ POV Sumakit ang buong katawan ko pagkatapos ng unang araw ko sa mansyon. Kung sabagay, sino ba naman ang hindi sasakitan ng katawan kung ang nililinis mo ay isang bahay na kasinlaki ng tatlong palapag na mall? Pag-uwi ko sa maliit naming inuupahang kwarto sa Pasay kagabi, halos hindi ko na maihakbang ang mga paa ko. Pero nang makita ko ang ngiti nina Piolo at Ferlyn habang kumakain ng mainit na sopas na binili ko mula sa paunang allowance na ibinigay sa akin ni Aling Marites, biglang napawi ang lahat ng pagod ko. Para sa kanila, kahit maghapon akong nakaluhod habang nagpupunas ng sahig, kakayanin ko. Ngayon ang ikalawang araw ko. Alas-singko pa lang ng umaga ay nasa biyahe na ako. Ayon kay Aling Marites, maagang gumigising si Sir Miles para mag-gym at magbasa ng mga reports bago pumasok sa kanyang kumpanya. At dahil nga sa strict orders niya kagabi na "I hate seeing dirt" at higit sa lahat, “Huwag na huwag kang aarte-arte sa harap ko o susubukang kumuha ng aten

FIONA ANGELYN PEREZ POV Mabilis akong naglakad palabas ng back door patungo sa malawak na garden. Habang humahakbang ako sa sementadong daan sa gitna ng mga mamahaling halaman, pilit kong inaalala kung may kakilala ba akong Brix ang pangalan. Pero wala talaga. Simula nang mamatay sina Mama at Papa, ang mundo ko ay umikot na lang sa dalawa kong kapatid, sa ospital, at sa paghahanap ng mapagkakakitaan. Wala akong oras para makipagkaibigan, lalo na sa mga taong may mararangyang pangalan. Nang marating ko ang tapat ng malaking bakal na gate, nakita ko ang isang lalaking nakatayo sa tabi ng isang kulay abong sports car. Kung titingnan siya, halatang galing din siya sa mataas na lipunan gaya ni Miles. Nakasuot siya ng isang mamahaling dark blue na suit, maayos ang gupit ng buhok, at may hawak siyang isang pirasong mamahaling leather folder. Pero kung si Miles ay parang yelo na nakakatakot lapitan, ang lalaking ito ay may nakapaskil na ngiti sa kanyang mga labi. Isang ngiti na sa unang t

MILES LAWRENCE MARTINEZ POV "Damn it," bulong ko sa sarili ko habang marahas na itinatapon ang aking necktie sa ibabaw ng kama. Sumasakit ang ulo ko. Ang matinding hangover mula kagabi at ang walang katapusang bulyaw ng mga board members sa Martinez Global Tower kaninang umaga ay sapat na para mag-init ang ulo ko buong araw. Pero alam ko sa sarili ko na hindi lang ang trabaho ang dahilan kung bakit hindi ako mapakali it was that woman, Fiona Angelyn Perez. Lumapit ako sa bintana ng aking kwarto at tumingin sa ibaba, partikular sa malawak na garden kung saan ko siya nakitang nakikipag-usap kay Brix Sanchez kaninang umaga. Hanggang ngayon, parang nakatatak pa rin sa isip ko ang itsura niya habang nakaupo sa damuhan matapos ko siyang bitawan nang marahas. Ang kanyang mga mata puno ng luha, galit, at isang uri ng katatagan na ngayon ko lang nakita sa isang babae at ang braso niya namumula ito dahil sa higpit ng pagkakahawak ko. Bakit ba ako nakakaramdam ng ganito? Isang malalim n

FIONA ANGELYN PEREZ POV Binitawan agad ako ni Sir Brix nang makalapit nang tuluyan si Miles ramdam ko ang lamig ng pader sa aking likod habang mabilis na lumipat ang tingin ko sa kanilang dalawa. Ang distansya sa pagitan nina Miles at Brix ay kulang sa isang dipa, at ang hangin sa makitid na hallway na iyon ay tila nawalan ng oksiheno sa sobrang bigat. "What is yours, Miles?" nakapaskil pa rin ang nakakalokong ngiti sa mga labi ni Brix, pero ramdam ang hamon sa kanyang boses. "Ang alam ko, cleaning lady mo lang siya. You don't own her. At sa nakita ko sa sala kanina, mukhang wala ka namang pakialam kung bastusin at tratuhin siya na parang basahan ng girlfriend mo." "She is my employee, Sanchez. Under my roof, under my rules," mariin ang bawat bigkas ni Miles. Ang kanyang mga mata ay hindi umaalis sa mukha ni Brix, ngunit ang kanyang kamao ay mas lalong humigpit ang pagkakasara. "At ang mga bisitang tulad mo ay walang karapatang gumala sa mga pribadong bahagi ng mansyon ko para l

FIONA ANGELYN PEREZ POV Naging napakabilis ng takbo ng mga araw sa sumunod na dalawang linggo. Habang nasa Japan si Miles para sa kanyang business trip, ang Martinez Mansion ay naging isang napakatahimik at payapang lugar. Walang boses na sumisigaw sa akin, walang matatalim na tingin na bumubutas sa aking pagkatao, at walang mga paratang na nagpapaluha sa akin tuwing gabi. Pero sa kabila ng kapayapaang ito, mas naging abala ako.Dahil sa perang iniwan sa akin ni Miles sa loob ng sobre ang advance salary ko para sa tatlong buwan agad kong dinala si Ferlyn sa isang mas malaking pribadong ospital sa Makati nung nakaraang linggo. Doon ay sumailalim siya sa mas malalim at mas maayos na mga laboratory tests. Kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko nang sabihin ng bagong doktor na maaari pang idaan sa mas matatapang na maintenance na gamot ang kanyang kondisyon bago tuluyang magpasya para sa isang major na operasyon sa puso kapag sumapit na siya sa tamang edad at timbang. Nabili ko ang laha