All Chapters of Cheeky Engineer ป่วนรักนายวิศวะตัวร้าย (นักรบ x ลูกพีช): Chapter 1 - Chapter 10

Lookpeach Partกรี๊ดดดดด!!! ฉันอยากจะกรี๊ดมากๆ เช้าแสนสดใสของฉัน ความตั้งใจตื่นมาตั้งแต่เช้าเพราะต้องการออกกำลังกายแก้เครียดของฉัน ถึงแม้ว่าจะเพิ่งได้นอนไปเมื่อตอนตีสี่ก็เถอะเพราะเพิ่งกลับมาจากการระบายความเครียดที่ผับ แต่มันพังหมดเลย พัง พัง พัง พังเพราะไอ้ผู้ชายปากร้ายอย่างไอ้นักรบที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามกับฉัน เพราะตอนนี้ฉันหมดอารมณ์จะเต้นออกกำลังกายแล้ว!เครียดกับป๊าที่หักเงินค่าขนมแล้วยังต้องมาเครียดกับไอ้บ้านักรบที่กวนประสาทฉันอีก ไม่รู้ว่าเวรกรรมอะไรของฉันนักหนาที่ต้องใกล้ชิดอยู่กับคนแบบมันมาตลอดเลย ตั้งแต่ตอนเด็กๆ ที่แม่ฉันหนีป๊าไปกบดานอยู่ที่ไร่ของหมอนั่น พอโตมาก็นึกว่าจะทางใครทางมันซะแล้ว แต่ผิดคาดเพราะพ่อแม่ของพวกเราดันจับลูกๆ ให้เรียนที่เดียวกันหมดเพราะจะได้พักคอนโดของแม่มาร์ตินฟรี แต่กรรมของฉันมันก็ไม่หมดไปแค่นั้น เพราะตอนที่จองห้อง ฉันดันจองห้องได้ชั้นเดียวกับไอ้บ้านักรบไปอีกและหนำซ้ำไปกว่านั้นก็คือ ดันได้อยู่ห้องตรงข้ามกันด้วย ฉันละอยากจะกรี๊ดจริงๆ จะขอแม่มาร์ตินเปลี่ยนห้องก็เกรงใจ สุดท้ายก็เลยต้องจำใจอยู่ไป แล้วดูเหตุการณ์วันนี้เอาเถอะ เหอะ! มาว่าฉันเปิดเพลงเสียงดัง เพล

ปึกแอ๊ด~~~ตึก ตึก ตึกฟุบ!หลังจากที่ฉันกลับเข้ามาที่ห้องของตัวเองอีกครั้ง ก้าวเท้าเข้าไปในห้องได้ไม่กี่ก้าวฉันก็ทรุดตัวลงบนพื้นทันที ก่อนจะไล่สายตามองไปรอบๆ ห้องด้วยน้ำตาคลอเบ้าอย่างเศร้าใจ ฉันเศร้าจริงๆ นะที่ต้องทิ้งห้องตัวเองอะ คือเอาจริงๆ ฉันก็ทำใจที่จะทิ้งห้องของตัวเองไปอยู่กับอีตาบ้านักรบไม่ได้หรอก ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะปากเก่งไปแบบนั้น และถึงแม้ว่ามันจะแค่ระยะเวลาสั้นๆ แค่สามเดือนเองก็เถอะ อีกอย่างเวลาที่ไปอยู่กับหมอนั่น ฉันก็คงจะใช้ชีวิตแบบที่สะดวกสบายเหมือนอยู่ที่ห้องของตัวเองไม่ได้อะ เพราะต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของมันแต่เอาเถอะดีกว่าโดนไล่ออกแล้วยังต้องโดนป๊าดุแถมโดนทำโทษจากป๊าอีก ฉันต้องทนให้ได้!"เฮ้อ~ ทนอึดอัดหน่อยนะยัยลูกพีชแค่สามเดือนเอง อีกอย่างแกไม่ต้องกลัวว่าไอ้บ้านักรบมันจะพิศวาสแกหรอก เพราะตาบ้านั่นมันตาไม่ถึงอยู่แล้ว หายห่วงได้" หลังจากที่นั่งปลอบใจตัวเองเป็นรอบที่ล้านแล้ว ฉันก็ค่อยๆ คลานเข้าไปในห้องนอนตัวเองด้วยความเศร้าใจไม่หาย ที่เห็นว่าต้องคลานเข้าห้องเนี่ยไม่ใช่อะไรหรอกนะ คือไม่มีแรงจะลุกเดินอะ ยังทำใจไม่ได้ไอ้บ้าเอ้ย!แต่ทำไงได้ว่ะ มาร์ตินแม่งก็ดุยังกับหมาด้ว

หลังจากที่ฉันเผลอเรียกชื่อของนักรบและยืนอึ้งตาค้างเหมือนคนเป็นใบ้อยู่ตรงนี้ประมาณสามวินาทีได้ นักรบที่กำลังยืนจ้องหน้าลูกค้าร้านตัวเองด้วยสายตานิ่งๆ แต่แอบโหดเบาๆ ก็เอ่ยพูดออกมาอีกครั้ง แล้วประเด็นคือมันทำเหมือนฉันไม่ได้มีตัวตนอยู่ตรงนี้อะ มองข้ามสุดไรสุด! "ว่าไงครับ จะยังอยากมีเรื่องกันในร้านกูอยู่ไหม" ถามนิ่งๆ แต่น้ำเสียงและสีหน้าขณะที่ใช้มองผู้ชายสองคนที่จะต่อยกันเมื่อกี้ไม่ได้ดูซอฟลงเลยสักนิดโดยเฉพาะคำว่ากูที่ฟังดูดุดันมาก แถมอารมณ์ที่สัมผัสได้ในตอนนี้ก็แบบว่า เอาดิอยากเปิดก็เปิดเลยแต่เดี๋ยวมันจะแจมด้วย แจมเสร็จมันจะโยนสองคนนี้ลงบ่อจระเข้ต่อด้วย ดูเฉยๆ นะแต่รังสีความโหดผ่านสีหน้าหล่อๆ นิ่งๆ ของมันตอนนี้คือพุ่งกระจายมาก รับรองเลยว่าถ้าสองคนนี้เปิดเมื่อไหร่ มันองค์ลงแน่นอน ยิ่งกว่าองค์เฮดว้ากวิศวะลงอีกบอกเลย "...ถ้าไม่เปิดก็แยกย้ายไปครับ และถ้าออกไปจากร้านกูได้จะยิ่งดีมาก" นั่น...สะท้านไปถึงขั้วหัวใจเลยไหมล่ะกับสกิลปากคมๆ ของมันนะ แถมไม่สนหัวลูกค้าด้วย เพราะร้านกูกูใหญ่สุด ด้านลูกค้าหนุ่มสองคนที่เข้ามาจีบฉันก่อนหน้านี้พอโดนนักรบไล่ออกจากร้านไปแล้วก็ยอมเดินคอตกออกไปจากร้านแต่โด

หลายชั่วโมงต่อมา...หลังจากที่ฉันนั่งรอนักรบจัดการธุระของตัวเองที่ผับเสร็จจนเรียบร้อยดีทุกเรื่องแล้ว เราสองคนก็ลงมาด้านล่างของผับด้วยกันเพื่อเตรียมกลับคอนโด แต่ฉันขอบรรยายจังหวะนี้ก่อนหน่อยเถอะ คือตอนนี้ทำไมฉันมีความรู้สึกว่าตัวเองคล้ายจะเป็นเมียนักรบจริงๆ ว่ะ ก็ไอ้จังหวะที่ประตูลิฟต์เปิดออกแล้วเราสองคนก็ก้าวขาเดินออกไปด้วยกันประหนึ่งว่าเจ้าของผับและเมียเข้ามาตรวจกิจการยังไงยังงั้นมันทำให้ฉันอดรู้สึกว่าฉันเป็นเมียมันจริงๆ ไม่ได้อะ แล้วไหนจะพี่การ์ดชุดดำที่ยืนตามจุดต่างๆ ก้มโค้งให้เราสองคนตลอดทางเดินนั่นอีก "เป็นอะไร ทำหน้าเหมือนกำลังคุยกับแม่สื่อยังไงยังงั้น" ทันทีที่นักรบหยุดเดินแล้วหันมาถามฉัน ฉันก็เงยหน้าขึ้นมองหน้าหล่อๆ ของนักรบทันที แต่จังหวะที่ฉันกำลังจ้องหน้าหล่อๆ ของนักรบอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีภาพของฉันกับนักรบกำลังกะหนุงกะหนิงกันดั่งผัวเมียกันปรากฏขึ้นมาในหัวซะงั้น ทำเอาฉันที่รับไม่ได้ต้องรีบส่ายหัวไล่ภาพพวกนั้นออกไปจากสมองอย่างด่วนจี๋เลยทีเดียวก่อนจะรีบปฏิเสธนักรบเสียงสูงในเวลาต่อมา"อะไร ไม่มี๊ ใครคุยกับแม่สื่อกัน" บ้าจริงเมื่อกี้สมองของฉันมันเป็นบ้าอะไรเนี่ย ภาพไม่เป็นมงคลแบบน

16.30น.ลานคณะวิศวกรรมศาสตร์..."พี่นักรบค่ะ น้องๆ ปีหนึ่งทยอยเข้ามานั่งที่ลานคณะแล้วนะคะ" รุ่นน้องปีสองที่ได้รับมอบหมายจากพวกผมให้นัดปีหนึ่งไว้เดินเข้ามาบอกผมให้ทราบ หลังจากที่เธอเห็นกลุ่มพวกผมเดินลงมาจากอาคารหลังจากที่เรียนวิชาคาบสุดท้ายของวันนี้เสร็จพอดี ใช่ครับ ก็อย่างที่ผมได้บอกลูกพีชไปว่าวันนี้พวกผมมีนัดรุ่นน้องปีหนึ่งไว้ คือนัดรุ่นน้องมันมาคุยเรื่องเกียร์และเรื่องรับรุ่น คือก่อนหน้านั้นหลายอาทิตย์มากแล้วช่วงที่เพิ่งเปิดเทอมใหม่ๆ ผมได้เกริ่นไว้คร่าวๆ แล้วว่าปีหนึ่งจะต้องทำกิจกรรมอะไรบ้างและห้ามสร้างเรื่องอะไรบ้างถึงจะได้รุ่นและรับเกียร์จากรุ่นพี่ไป แต่หลายคืนก่อนมันดันมีเรื่องเกิดขึ้นพอดี ซึ่งสถานที่ที่เกิดเหตุก็ดันเป็นที่ผับของผมด้วย ครับ รุ่นน้องผมมันเข้าผับผมแล้วพวกแม่งก็ดันต่อยตีกับเด็กคณะบริหารที่นั่น แต่รุ่นน้องผมมันไม่รู้ว่าผับนั่นผมเป็นเจ้าของอยู่ วันนี้ผมเลยต้องนัดพวกรุ่นน้องปีหนึ่งทุกคนมาคุยและทำโทษเรื่องนี้ เนื่องจากเรื่องการดูแลรุ่นน้องปีหนึ่งมันเป็นเรื่องที่รุ่นพี่ปีสามแบบพวกผมต้องคอยดูแลและสอดส่องตลอดระยะเวลาหนึ่งปีไว้ เนื่องจากเราไม่รู้ว่าพวกต่างคณะที่มันเขม