All Chapters of Cheeky Engineer ป่วนรักนายวิศวะตัวร้าย (นักรบ x ลูกพีช): Chapter 31 - Chapter 40

3วันต่อมา..."ขอแสดงความยินดีด้วยครับ คุณสองคนเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วครับ" นายทะเบียนที่ทำเรื่องการเซ็นสมรสให้ฉันกับนักรบพูดขึ้นพร้อมดันเอกสารสำคัญที่บ่งบอกว่าฉันกับนักรบเป็นคู่สามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายให้ฉันกับนักรบรับไว้ หลังจากที่ฉันกับนักรบได้จรดปลายปากกากำกับชื่อตรงช่องสำหรับชื่อของตัวเองเสร็จเรียบร้อย"ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ" ฉันกับนักรบพูดพร้อมกัน ก่อนจะหันมาสบตากันแล้วยิ้มน้อยๆ ให้กัน โดยที่ข้างกายของเราทั้งสองฝั่งมีพยานอยู่ด้วยถึงสี่คน ข้างกายของฉันมีพ่อแม่ของฉัน ส่วนข้างกายของนักรบก็มีอาทามกับอาน้ำพิ้งค์นั่งอยู่ด้วยและใช่แล้วค่ะ วันนี้ฉันกับนักรบเรามาจดทะเบียนสมรสกันตามที่เราสองคนได้ตกลงปลงใจที่จะอยู่ร่วมกันอย่างฉันสามีภริยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย."เป็นสามีภรรยากันแล้วนะลูก ต่อไปนี้ก็หยุดแกล้งกันทะเลาะกันเหมือนตอนเด็กๆ ได้แล้วนะ" แม่ของนักรบพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มใจดีและมีความสุขส่งให้ฉันกับนักรบ หลังจากที่พวกเราทั้งหมดเดินออกมาจากสำนักเขตแล้ว"พีช เรานะก็ไม่ใช่ย่อยนะตอนเด็กๆ อะ ต่อไปนี้ก็เชื่อฟังนักรบด้วยนะ เพราะรบคือสามีของลูกแล้ว" ส่วนเสียงนุ่มๆ กึ่งดุหน่อยๆ อันน

ฟึบ!"จะไปไหนว่ะไอ้รบ" ทันทีที่นักรบยัดกายขึ้น เตรียมจะก้าวขาออกไปจากโต๊ะที่นั่งกับไคโร พระพายที่เพิ่งมาถึงก็เอ่ยทักสีหน้าสงสัย "ไปแกลม""แกลม? มึงจะไปที่นั่นทำไมว่ะ" นักรบไม่ตอบแต่เลือกที่จะยกโทรศัพท์โชว์รูปภาพที่ลูกน้องคนสนิทส่งมาให้ยื่นให้พระพายดูแทน ซึ่งในรูปเป็นกลุ่มสาวๆ ที่พระพายรู้จักดี เพราะหนึ่งในนั้นมีคนที่เขากำลังคุยอยู่อย่างใบเฟิร์นอยู่ด้วย และการที่เห็นคนที่ไม่ให้เขาไปหาที่ห้องเพราะบอกว่าต้องการพักผ่อนแต่ความจริงแล้วดันไปเที่ยวผับ จู่ๆ ก็รู้สึกโมโหขึ้นมา"หึ สั่งกูไม่ให้ไปหาเพราะต้องการหนีเที่ยวเหรอวะเฟิร์น" พระพายพึมพำออกมาอย่างนึกหงุดหงิดที่ถูกหลอกไม่ให้ไปหาเพราะจะได้แอบหนีไปเที่ยว"ไอ้ไค แพรวาก็อยู่ที่นั่นนะ เผื่อมึงต้องการไปด้วย" หลังจากที่เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง นักรบก็เอ่ยบอกกับเพื่อนสนิทอีกคนอย่างไคโรที่นั่งเล่นโทรศัพท์บนเก้าอี้ที่เขาเพิ่งลุกมาก่อนนี้ ซึ่งคนที่ได้ยินเพื่อนว่าอย่างนั้นก็เงยหน้าขึ้นละสายตาจากโทรศัพท์ทันที ก่อนที่สีหน้านิ่งเรียบจะฉายแววความไม่พอใจเท่าไหร่ออกมาให้เห็น"ไอ้ตินมันน่าจะไม่รู้ มึงช่วยโทรบอกมันหน่อยละกัน กูไปก่อน" บอกพระพายเสร็จนักรบ

เช้าวันต่อมา...Lookpeach partฉันไม่คิดว่าการท้าทายผัวตัวเองไปแบบเมื่อคืนมันจะเป็นเรื่องดีอีกต่อไป...หลังจากที่ภาพมันดับฉันก็ไม่รับรู้อีกเลยว่าหลังจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของฉันบ้าง จนกระทั่งที่ฉันรู้สึกตัวตอนนี้ในอ้อมแขนของคนที่ทำให้ฉันเกือบเหลือแต่ชื่อไปเมื่อคืนยอมรับว่าฉันมันไม่เข็ด ชอบท้าทายผัวตัวเองมากแต่ให้ตายเถอะ ฉันไม่คิดว่านักรบมันจะดุได้ขนาดนั้น เฮ้อ~ บุญหัวฉันแค่ไหนแล้วที่ผัวไม่เอาจนตาย แต่ถึงยังไม่ตายก็ใกล้เคียงนั่นแหละ เพราะดูสภาพของฉันตอนนี้เอาเถอะ เหมือนผู้ป่วยติดเตียงเลยไอ้บ้า ตั้งแต่ลืมตาขึ้นมา ฉันพยายามที่จะขยับกายของตัวเอง อยากเอาเท้าแตะพื้นเพื่อลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่เชื่อไหม...ฉันไม่มีแรงเลย ขามันสั่น มันอ่อนแรง มันเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงอะ ให้ตายเถอะไอ้ผัวบ้ามันทำกับฉันขนาดนี้ได้ยังไง ทำได้ลงคอขนาดนี้ได้ไงกัน นับวันจะกลายเป็นคนโหดเอาดุขึ้นทุกวันแล้วนะ!กีฉันจะพังมันไม่รู้หรือไง กระแทกใส่ขนาดนั้นไม่คิดว่ามันจะพังบ้างหรือไง!เหอะ คอยดูเถอะถ้ายังไม่ยอมลดความดุลง กีฉันพังแล้วจะร้องไม่ออกแต่พูดก็พูดเถอะ หันไปดูมันตอนนี้สิ นอนเกยไหล่ของฉันสบายใจเฉิบเลยไอ้ผัวบ้

ห้างสรรพสินค้า...หลังจากที่ฉันต้องทนนั่งฟังสองพี่น้องที่เดินขนาบข้างกายซ้ายขวาของฉันตีกันในรถนานหลายนาทีจนหัวแทบระเบิดไปแล้ว ตอนนี้เราก็มาถึงจุดหมายกันเป็นที่เรียบร้อย แต่ถามว่าพอถึงห้างแล้วสงครามมันจะสงบลงไหม ก็ต้องเรียนให้ทราบว่า มันไม่จบค่ะ และมันก็ยังมีอยู่ต่อเนื่องไม่จบไม่สิ้นด้วยฉันก็ไม่เข้าใจนักรบมันเหมือน ว่าวันนี้มันเป็นอะไรนักหนา จะทะเลาะอะไรกับน้องสาวมันนักหนา ปกติมันเป็นคนที่เงียบกว่านี้ พูดง่ายๆ ก็คือมันไม่ค่อยให้ใครได้เห็นตัวเองในมุมปัญญาอ่อนแบบนี้อะเออ ขอด่าผัวสักหน่อยเถอะ ก็ดูตอนนี้เอาสิมันต่างจากคำว่าปัญญาอ่อนตรงไหน น้องมันเดินข้างฉันอยู่ดีๆ มันก็ยังทันใช้มืออ้อมด้านหลังของฉันแล้วผลักน้องกระเด็นไปจากฉันอะ ฉันก็เลยหันไปถลึงตาใส่มันที่ทำกับน้องแบบนั้น แต่ดูมันทำหน้าทำตาเอาเถอะ ตีมึนเดินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอะ เหนื่อย!"เมื่อไหร่จะหยุดทะเลาะกันสักที" ฉันที่รู้สึกหัวจะระเบิดกับสองพี่น้องนี้แล้วก็เลยหยุดเดินอยู่กับที่ยกมือกอดอกแล้วถามออกไปตรงๆ ให้มันจบๆ ไป เพราะตอนนี้ฉันชักจะรำคาญล้วสิ โดยเฉพาะไอ้ผัวตัวสูงข้างๆ ฉันเนี่ย"ดุเลยพี่พีช" แต่น้ำตาลที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันก็ไ

วันต่อมา....ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่ฉันจะได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดครั้งแรก และเป็นต่างจังหวัดครั้งแรกกับสามีตัวเองและบรรดาเพื่อนๆ ที่ฉันสนิท ตอนนี้พวกเราทุกคนกำลังนั่งอยู่บนรถ เป็นรถตู้อัลพาร์ดสองคัน คันแรกคือคันที่ฉันนั่งมาพร้อมกับใบเฟิร์น พระพาย ฉัน นักรบและคนสุดท้ายที่ขาดไม่ได้คือน้ำตาล ผู้ที่ทำให้เกิดทริปนี้ ส่วนอีกคันที่ตามมาด้านหลังติดๆ คือรถอัลพาร์ดเช่นกัน ในรถคันนั้นประกอบด้วยยัยพราวฟ้า แพรวา มาร์ตินและไคโร หึ เป็นรถคันที่บรรยากาศดูอึมครึมที่สุด เพราะมาร์ตินกับไคโรก็อย่างที่รู้กันว่าสองคนนั้นจะไม่ค่อยพูด ส่วนแพรวากับไคโรก็ไม่ค่อยจะดีกันสักเท่าไหร่ เหลือเพียงพราวฟ้าที่ปกติสุดมั้ง"ยัยพีช แกว่ารถคันหลังเนี่ยพวกนั้นจะเป็นยังไงบ้างอะ" ใบเฟิร์นที่นั่งคู่กับพระพายด้านหลังของฉันกับนักรบเอ่ยขึ้นพร้อมหันไปดูรถคันที่มันพูดถึง"จะเป็นไงอะ แกแค่ลองนึกถึงหน้าตาสองคนนั้นที่เป็นญาติกันแต่ไม่ค่อยเปิดปากคุยกันสิ" ฉันพูดถึงมาร์ตินกับไคโรที่เป็นญาติกันแต่ก็เหมือนไม่ได้เป็น เพราะสองคนนั้นไม่ค่อยพูดกันเท่าไหร่ มาร์ตินที่ว่าเงียบแล้วเจอไคโรเข้าไป พูดเลยนึกว่านั่งอยู่ใกล้ป่าช้าหมอนั่นมันเงียบมา