All Chapters of Cheeky Engineer ป่วนรักนายวิศวะตัวร้าย (นักรบ x ลูกพีช): Chapter 11 - Chapter 20

หลายวันต่อมา..."พีช เย็นนี้แกกับเฟิร์นไปเดินเล่นที่ตลาดเปิดท้ายกับเราไหม""ตลาดเปิดท้ายเหรอแก คงไม่ได้อะ เย็นนี้เราต้องรีบกลับ มีธุระต่ออะแกไปกับยัยเฟิร์นละกันนะ""ธุระ...หลายวันมาเนี่ยแกมีธุระตลอดเลยนะ ธุระอะไรอะ"ใบเฟิร์นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามฉันกับพราวฟ้ารีบยื่นหน้าข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ฉันพร้อมทำท่าทางหรี่ตาจับผิดด้วยความอยากรู้เรื่องของฉันทันทีที่มันเห็นฉันหันไปตอบพราวฟ้าว่ามีธุระต้องกลับไปจัดการต่อ ซึ่งธุระที่ฉันว่าเนี่ยก็ไม่ใช่ธุระใหญ่โตอะไรนักหรอก ก็แค่ธุระที่ต้องรีบกลับไปเป็นเบ๊ให้ไอ้ตาบ้านักรบนั่นแหละ ใช่ค่ะ หลังจากวันนั้นที่มันบอกว่าจะให้ฉันเป็นเบ๊ให้มัน วันถัดมามันก็เริ่มใช้งานฉันทันที เริ่มด้วยการทำกับข้าวให้มันกินหลังจากกลับมาจากมหาวิทยาลัย แล้วไม่พอแค่นั้นเพราะหลังจากกินข้าวเสร็จ ฉันก็ต้องไปนั่งดูหนังเป็นเพื่อนมันต่อ ในขณะที่บางคืนมันก็หิ้วฉันไปที่ผับบ้างร้านเหล้าบ้าง สั่งให้ฉันทำบัญชีให้มันบ้าง ไม่พอแค่นั้นบางทีมันก็สั่งฉันให้เป็นเด็กดริ้งค์มัน คอยรินเหล้าใส่แก้วให้มันดื่ม แถมบางวันมันนึกอยากไปเดินเล่นซื้อของที่ห้างมันก็จะหิ้วฉันไปด้วยเพื่อถือของให้มัน ไม่พอแค่นั้น ล่า

นักรบใช้เวลาเดินลงไปชั้นล่างที่ลูกพีชนั่งอยู่ไม่ถึงสามนาทีก็ถึงที่หมาย จึงได้เห็นร่างเล็กของลูกพีชนั่งฟุบหน้ากับเคาน์เตอร์บาร์อย่างหมดสภาพ นักรบที่ยืนดูห่างจากที่ลูกพีชนั่งประมาณห้าก้าวได้แต่ลอบถอนหายใจออกมา ก่อนจะถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วเดินไปคลุมไหล่คนเมาไว้"บอกแล้วใช่ไหมว่ะ ว่าห้ามแตะต้องแอลกอฮอล์" เสียงทุ้มดุหน้าเข้ม แต่คนที่กำลังฟุบหน้ากับโต๊ะอย่างลูกพีชกลับไม่ได้มีสติฟังคำดุนั้นแล้ว เพราะตอนนี้ทั้งสมองและร่างกายของเธอพร้อมที่จะกลับเข้าเฝ้าพระอินทร์เสียเต็มประดาและเธอก็รำคาญเสียงที่ดังขึ้นคล้ายคนแก่บ่นเมื่อกี้มากด้วย"ไอ้แก่ที่ไหนมายืนบ่นทำเสียงดุใกล้หูเนี่ย รำคาญฉิบเป๋งเลย~" ลูกพีชว่าเสียงยานคราง ทำเอาบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่ยืนมองเจ้านายหนุ่มกับสาวสวยนักดื่มคอพับทะเลาะกันขำออกมาจนเผลอยิ้มออกไปแต่พอโดนสายตาคมปลาบตวัดจ้องแรงราวกับจะปาดเส้นเลือดใหญ่ที่คอแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าก่อนหน้านี้ก็หายเป็นปลิดทิ้งไปทันที ก่อนที่จะทำเป็นหยิบแก้วขึ้นมาเช็ดเพื่อกลบเกลื่อนสายตาคมนั่นที่จ้องมองมาเมื่อกี้"ช่วยขับรถมาจอดหน้าผับหน่อย ผมจะพาผู้หญิงคนนี้กลับ" นักรบบอกบอดี้การ์ดที่วิ่งมายืนรอรับคำสั่ง"ไ

นานหลายนาทีที่นักรบยืนรออยู่หน้าห้องน้ำหลังจากที่โดนลูกพีชไล่ให้ออกไปรอข้างนอก ถึงแม้ว่านักรบจะบอกว่าไม่ต้องอายเพราะเมื่อคืนเห็นมาหมดแล้ว แต่นั่นมันเป็นเรื่องของเมื่อคืนไม่ใช่ตอนนี้ที่สติกลับมาครบสมบูรณ์แล้ว คนตัวสูงที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังเป็นห่วงอีกฝ่ายเพราะเมื่อคืนเผลอรุนแรงไปหลายครั้งจึงต้องพาตัวเองออกมายืนรอข้างนอกแทนนักรบยืนนิ่งอยู่หน้าห้องน้ำในสมองมีเรื่องให้คิดไปเรื่อย หนึ่งในเรื่องที่คิดอยู่ก็มีเรื่องของลูกพีชที่หลังจากกลับเข้าไปในห้องของตัวเองแล้ว ดันมีความรู้สึกไม่สบายใจจนต้องกลับเข้ามาอยู่ในห้องของอีกฝ่ายอีกครั้งเขาแค่กลัวว่าลูกพีชจะยืน จะเดินไม่ไหว เพราะสิ่งที่ตัวเองทำกับร่างกายของอีกฝ่ายไปเมื่อคืนมันค่อนข้างที่จะเอาแต่ใจเล็กน้อย เขาถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้ ถึงจะชอบพูดจาร้ายๆ กับลูกพีชอยู่บ่อยครั้ง แต่นิสัยความเป็นสุภาพบุรุษที่ได้จากพ่อมาเยอะมันก็อยู่ในสายเลือด เพราะฉะนั้นถึงจะแอบหมั่นไส้คนในห้องน้ำที่ชอบอวดเก่ง แต่เขาก็ไม่อยากปล่อยให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่ไร้ความรับผิดชอบเกินไป ได้แล้วก็ทิ้งขว้างไม่ไยดีปึก!แอ๊ด~ ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกจากคนด้านใน เจ้าของใ

หลายชั่วโมงต่อมา... “เฟิร์น ฉันขอไปอยู่ห้องแกหน่อยดิ” ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ลูกพีชก็เปิดประโยคแรกระหว่างทางเดินขอเพื่อนที่เดินอยู่ข้างๆ ติดรถกลับไปที่ห้องด้วย ทำให้ใบเฟิร์นที่ได้ยินประโยคนั้นถึงกับต้องเลิกคิ้วถาม “ห้องฉัน? ไปทำไมวะ” “ขี้เกียจกลับไปเจอหน้านักรบอะ เมื่อเช้ามันเพิ่งไล่ฉันมาเอง” “ไล่? ไล่ทำไมอะ” ใบเฟิร์นเลิกคิ้วถามอีกครั้ง ไม่เข้าใจกับประโยคที่เพื่อนพูดออกมา “ฉันเถียงมันอะ มันโมโหมั้งก็เลยไล่” แต่พอเธอได้คำตอบก็ต้องถอนหายใจออกมาทันทีเพราะสภาพของลูกพีชเพื่อนเธอกับหนุ่มวิศวะอย่างนักรบตอนนี้มันไม่ได้ต่างอะไรจากคำว่าแฟนเลย ปากบอกไม่ชอบกัน เกลียดกันแต่ท่าทางการกระทำทุกอย่างสวนกันทุกดอก คอยดูเถอะสองคนนี้มันจะไปจบกันที่ตรงไหน “เออ ดูแกกับมันตอนนี้เหมือนผัวเมียงอนกันเลยเนอะ แล้วงอนกันแบบนี้ คืนนี้จะชวนฉันไปผับด้วยไหม” “ไป” “นั่นไง แต่ก็ยังปากแข็งว่าไม่ได้ชอบกัน คอยดูนะคืนนี้นักรบตามหาแกแน่นอน” “เพ้อเจ้อละ มันจะตามหาฉันทำไม ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” “จ้ะ ไม่เป็นก็ไม่เป็น แต่อย่ามาเล่าให้ฉันฟังทีหลังนะว่าไปหวั่นไหวกับนักรบมา ฉันจะซ้ำเติมแกกลับ” ใบเฟิร์นว่าสีห

Lookpead partเช้าวันต่อมา...อื้ออออ หนัก มีท่อนไม้พาดอยู่บนหน้าท้องของฉันหรือไงมันถึงได้หนักและอึดอัดแบบนี้เนี่ย!"อื้ออออ" โอ้ย ให้ตายเถอะฉันก็นึกว่าอะไรพาดอยู่บนหน้าท้องตัวเอง ที่แท้ก็แขนของนักรบนี่เอง แขนหนักเป็นบ้าเลย แล้วนี่เมื่อคืนฉันกับมันนอนกอดกันแบบนี้ทั้งคืนเลยเหรอนอนในท่าทางที่นักรบซุกคอฉันแล้วเอาแขนพาดหน้าท้องเหมือนคู่รักทั้งคืนแบบนี้เลยเหรอ แล้วให้ตายเถอะตัวเองตัวใหญ่อย่างกับยักษ์ขนาดนี้แต่ดูท่านอนเอาเถอะโคตรน่าเอ็นดู นี่ถ้าพวกเด็กปีหนึ่งมาเห็นพี่ว้ากของตัวเองนอนกอดฉันในท่านี้ มันจะไม่เสียระบบตัวตึงของคณะวิศวะเลยเหรอ"นักรบ..."Zzz"นักรบ!""อื้อ ปลุกอะไรแต่เช้า ขอนอนก่อน" นักรบขยับตัวบ่นเสียงทุ้มแหบอย่างงัวเงียของอยู่ตรงซอกคอของฉัน ทำเอาหูฉันที่ได้ยินเสียงทุ้มๆ นั่นจั๊กจี้เลยทีเดียว ไหนจะลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอนี้อีก ใจไม่ดีเลยอะ"ฉันมีเรียนเช้า วันนี้นายเองก็มีเรียนไม่ใช่เหรอ" ฉันถามไอ้คนที่ยังนอนกอดฉันอยู่พร้อมกับค่อยๆ เอาแขนหนักๆ ของมันที่พาดอยู่บนหน้าท้องออกไปช้าๆ แต่...หมับ!"อืม แต่ขอนอนก่อน" ใช่ค่ะ นักรบมันเอาแขนตัวเองขยับมาวางพาดบนหน้าท้องของฉันเหมือนเดิม แถม