All Chapters of Cheeky Engineer ป่วนรักนายวิศวะตัวร้าย (นักรบ x ลูกพีช): Chapter 21 - Chapter 30

12.15น.ศูนย์อาหารหลังจากที่พวกฉันสามคนเรียนภาคตอนเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราทั้งสามคนก็เดินไปที่ศูนย์อาหารใหญ่ของมหาวิทยาลัยเพื่อทานข้าวที่นั่นกัน ถึงศูนย์อาหารปุ๊บพวกเราทั้งสามคนก็รีบสาวเท้าไปที่ร้านอาหารเจ้าดังของศูนย์แห่งนี้ แต่ให้ตายเถอะคนยืนออหน้าร้านป้าแกเยอะมาก แล้วกลุ่มที่ยืนอออยู่ตรงนั้นตอนนี้ก็เป็นกลุ่มนักศึกษาที่ใส่เสื้อช็อปสีแดงด้วย เป็นอันรู้กันว่ามาจากคณะวิศวะ คณะดังของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอก ประเด็นคือ ทำไมวันนี้เด็กวิศวะถึงได้แห่มาทานข้าวที่นี่กัน ปกติจะไม่ค่อยได้เห็นเด็กช็อปแดงเพ่นพ่านที่นี่เท่าไหร่นะ"หน้าร้านป้าพิมพ์มีแต่พวกวิศวะเต็มเลยอะ" ใบเฟิร์นว่าขึ้นพร้อมพยักพเยิดหน้าไปทางร้านป้าพิมพ์ตรงหน้าที่มีผู้ชายสวมเสื้อช็อปสีแดงยืนล้อมร้านอย่างกับกำลังรุมดูหมูเด้งยังไงยังงั้น"เออ แต่ช่างมันเถอะ เดี๋ยวพวกนั้นก็คงจะออกมาแล้ว เราไปยืนสั่งกันต่อเถอะ เดี๋ยวข้าวหมดนะ" ฉันว่าไปตามที่คิด จากนั้นก็รีบสาวเท้าเดินตรงไปยังหน้าร้านของป้าพิมพ์ต่อทันที พอถึงหน้าร้านปุ๊บพวกฉันทั้งสามคนก็ยืนรอสั่งข้าวต่อถัดจากหนุ่มๆ วิศวะที่ตัวสูงกว่าอยู่ด้านหน้าไม่รู้ว่าผู้ชาย

Lookpead partO_Oฉันอึ้ง ใช่ฉันกำลังอึ้งตัวแข็งทื่อไปหมด หลังจากที่จู่ๆ นักรบก็จับใบหน้าของฉันไว้แล้วดึงเข้าไปจูบเฉยเลย อารมณ์ตอนนี้เลยไม่รู้ว่าจะต้องอธิบายยังไง นอกจากจะบอกว่าฉันอึ้งและอึ้งไปพร้อมๆ กับหน้าอกข้างซ้ายที่มีก้อนเนื้อหัวใจกำลังทำงานหนักเต้นเป็นซุ้มบ้าอยู่ในตอนนี้เท่านั้นที่สำคัญจูบจากนักรบตอนนี้มันก็แตกต่างไปจากคราวก่อนๆ ด้วย เขาจูบปากฉันด้วยความนุ่มนวลและอ่อนโยนจนฉันรู้สึกมวนท้องและอุ่นวาบขึ้นในหัวใจไม่พักเลย ความรู้สึกตอนนี้มันเป็นเช่นนี้จริงๆ ฉันไม่สามารถอธิบายเป็นแบบอื่นได้เลยนอกจากคำว่าอบอุ่นที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจตอนนี้"เป็นอะไรหรือเปล่า" หลังจากที่นักรบผละออกค่อยๆ ถอยห่างไปจากใบหน้าของฉัน จู่ๆ มันก็ถามฉันว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ฉันขอบอกตรงนี้เลยว่า ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอก ที่เห็นนั่งก้มหน้าไม่กล้าสบตากับมันตอนนี้ก็เพราะฉันเขินมันอยู่ไงล่ะใช่ ฉันเขินที่เมื่อกี้นักรบจูบฉัน และเขินจนแก้มทั้งสองข้างเห่อร้อนไปหมดแล้วด้วย ไหนจะริมฝีปากของฉันที่ยังเห่อร้อนไม่หายนี้อีก พูดง่ายๆ ก็คือฟิลเมื่อกี้มันทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก ไม่กล้าสบตากับนักรบ ไม่กล้าแม้เแต่จะขยับตัว อารมณ

เช้าวันถัดมา… “อื้ออออ” ฉันบิดขี้เกียจพร้อมส่งเสียงในลำคอไปด้วย หลังจากที่ต้องตื่นเพราะแสงที่ลอดผ่านผ้าม่านตกกระทบลงบนเปลือกตาของฉันทำให้นอนต่อไม่ได้ อีกอย่างวันนี้ฉันก็มีทำกิจกรรมที่มหาวิทยาลัยด้วย กะว่าจะนอนที่ห้องให้หายเมื่อยตัวสักหน่อยเพราะเมื่อคืนเจอศึกหนักไปหน่อยอ่า...บ้าจริงแค่นึกถึงภาพเคลื่อนไหวสุดเร่าร้อนเมื่อคืนแก้มของฉันทั้งสองข้างก็พร้อมใจกันเห่อร้อนขึ้นมาทันที แถมหัวใจกับท้องน้อยก็พร้อมใจรู้สึกวูบวาบไปพร้อมกันด้วย "อืม มวนท้องแต่เช้าเลยอะ" ใช่ยิ่งคิดถึงภาพที่ฉันกับนักรบผ่านเรื่องเมื่อคืนมา ก็รู้สึกมวนท้องขึ้นมาเฉยเลย ให้ตายเถอะ "นึกถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่หรือไง"ขวับ!!!"นักรบ" ทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มของนักรบดังอยู่ข้างหลังฉันก็รีบหันร่างกายที่กำลังนอนตะแคงไปอีกฝั่งทันที เท่านั้นแหละฉันก็พบกับนักรบที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงผมเผ้าไม่เป็นทรงพร้อมกับร่างกายท่อนบนที่ยังไม่ได้สวมเสื้อเข้าพอดี นี่หมอนี้ไม่ได้กลับไปที่ห้องของตัวเองหรอกเหรอ? ฉันก็นึกว่านักรบกลับห้องตัวเองไปแล้วซะอีก เพราะคราวก่อนตื่นมาก็ไม่เจอนักรบมันนั่งจ้องหน้าฉันแบบนี้ไง ก็เลยสงสัยว่าทำไมรอบนี้ถึงได้นั่งอยู

ฟุบ!"เมื่อกี้เขินใช่ไหม ถึงได้เดินหนีมานั่งแบบนี้" ให้ตายเถอะ ฉันจะบ้าตายกับนักรบฉันอุตส่าห์หนีมันมานั่งแบบนี้แล้ว มันยังเดินตามมานั่งข้างๆ ฉันพาดแขนไว้บนพนักพิงเก้าอี้ที่ฉันนั่งแล้วโน้มตัวลงมากระซิบเบาๆ ข้างแก้มฉันอีก แล้วประเด็นคือ เพื่อนทั้งสองของฉันและเพื่อนทั้งสามของมันก็นั่งอยู่ตรงนี้ไง ทุกคนกำลังแอบมองอยู่ มันไม่รู้ตัวหรือไง เดี๋ยวก็โดนแซวหรอก"สองคนนั้นนะ สั่งก๋วยเตี๋ยวก่อนไหมล่า~ พนักงานเขารอรับออเดอร์อยู่เนี่ย" ฉันว่าแล้วไง"อืม นายกินอะไร" ทันทีที่ยัยใบเฟิร์นมันจีบปากจีบคอว่าแบบนั้น ฉันก็เลยใช้มือดันหน้าของนักรบออก เพื่อให้มันนั่งปกติเหมือนที่คนอื่นๆ เขานั่งกัน ก่อนจะถามมันว่าจะกินอะไร แต่ดูมันตอบ "กินเธอได้ไหม" ทำเอาฉันกลอกตามองบนพร้อมถอนหายใจเหนื่อยออกมาเลย ก่อนจะหันไปจ้องตามันแล้วจัดการมันไปหนึ่งทีจึ๊ก!"โอ๊ย!"หมับ!"หยิกเอวฉันทำไม" นักรบถามฉันสีหน้าเหยเกพร้อมเอามือตัวเองมาจับมือของฉันที่กำลังหยิกมันไว้ แล้วดูมันเถอะยังมีหน้ามาถามอีก ว่าหยิกมันทำไม"จะหยุดเล่นได้ยัง" ฉันกัดฟันถามนักรบเสียงลอดไรฟัน ขณะที่มือก็ยังคงหยิกเอวมันไว้ไม่ปล่อย คนที่โดนฉันดุทางสายตาไปด้วยจึงยอ

หลังจากที่นักรบสั่งให้ฉันขึ้นรถ มันก็จูงมือของฉันเดินอ้อมหน้ารถเปิดประตูฝั่งที่ฉันนั่งเป็นประจำแล้วยัดร่างกายของฉันเข้าไปนั่งบนเบาะ ส่วนมันก็เดินอ้อมหน้ารถอีกครั้งเพื่อกลับไปขึ้นฝั่งคนขับ ขึ้นรถเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็บึ่งรถขับออกไปจากคณะของฉันทันทีใช้เวลาสามสิบนาทีรวมกับที่รถติดบนท้องถนน ฉันกับนักรบก็กลับมาถึงคอนโด นักรบขับรถขึ้นไปจอดบนชั้นลานจอดรถของมันเสร็จ ฉันก็เปิดประตูลงจากรถแล้วเดินขึ้นลิฟต์ไปพร้อมกัน ซึ่งระหว่างทางที่ยืนอยู่ในลิฟต์ฉันกับนักรบก็ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา นักรบยืนนิ่งพิงผนังลิฟต์มือทั้งสองข้างล้วงมือในกระเป๋ากางเกงอยู่ข้างหลังฉัน ขณะที่สีหน้าของมันตอนนี้ก็นิ่งเรียบไม่สามารถคาดเดาอะไรได้จากหน้าหล่อๆ นั่นได้เลยว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่หรือเปล่าที่สำคัญตอนอยู่บนรถว่าเงียบแล้วในลิฟต์ตอนนี้เงียบกว่าอีก เงียบจนฉันใจคอไม่ดีอะคิดดูเอาเถอะ คือฉันก็เสียวๆ ไงเพราะก่อนที่จะขึ้นรถกลับมาพร้อมมันก่อนหน้านี้ ฉันโดนคาดโทษไว้ว่ามันจะทำโทษฉันไงมาเจอมันในโหมดเงียบแบบนี้ฉันก็ทำตัวไม่ถูกเลย ระแวงไปหมดว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าฉันจะโดนทำโทษแบบไหน…ติ่ง!หลังจากที่ใช้เวลาอยู่ในลิฟต์ไม่ถึง