All Chapters of กับดักรักสัญญาแค้น (Love Vengeance Contract): Chapter 91 - Chapter 100

ช่วงเช้าของวันนี้ พีรดนย์ฟื้นขึ้น ในขณะที่เขาพบว่ามีคนอยู่ในห้องน้ำ แต่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร และพอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็พบข้อความที่เตชิตทิ้งไว้ในไลน์ ศีรษะได้รับการกระแทกอย่างแรง ยังไม่ฟื้น ไม่รู้จะฟื้นตอนไหน ... ข้อความเหล่านั้นที่ส่งมา จะให้เขาเล่นบทอะไรได้ นอกจาก ... บทความจำเสื่อม! “แต่บทนี้เล่นนานไม่ดีนะครับ” เตชิตเอ่ยเตือน พีรดนย์พยักหน้า “อือ ... รู้แล้ว ไม่นานหรอก ก่อนกลับเมืองไทยฉันก็จะกลับมาเหมือนเดิม” เตชิตพยักหน้าเข้าใจ “อีกอย่าง ... นายอย่าบอกเรื่องนี้กับแฟนนายล่ะ” พีรดนย์หันกลับมามองหน้าลูกน้องคนสนิท เตชิตยิ้มเขินๆ “พี่รู้?” มือข้างหนึ่งเกาศีรษะเบาๆ “ชัดขนาดนั้น ใครมันจะโง่มองไม่ออกวะ” เตชิตยิ้มรับ จากนั้นเขาก็พาพีรดนย์กลับเข้าโรงพยาบาล ในขณะเดียวกัน ภายในห้องพักผู้ป่วย “ดูท่าอาการความจำเสื่อมจะทำให้พี่พีของเธอเป็นคนดีขึ้นมาทันตาเห็นเลยนะยัยมุก” ปลายฟ้าแซวเพื่อน “แกพูดอะไรของแกยัยฟ้า ใครเป็นของฉันกัน” มุกดาหน้าแดง “ก็พี่พีของแกไง” ปลายฟ้าย้ำ พร้อมจ้องหน้าเพื่อน “หรือไม่จริง ... ออ ฉันลืมไป ว่าแกก็เป็นของเขาเหมือนกั

แสงไฟสลัวภายในห้องโดยสารของรถดีดี้ สว่างขึ้นเมื่อเตชิตเปิดประตูเมื่อรถมาถึงหน้าโรงแรมที่พวกเข้าพัก ทำให้เขาเห็นใบหน้าที่ดูไม่ปกติของปลายฟ้า แต่เขาก็ทำเป็นเหมือนมองไม่เห็น ก่อนจะยื่นมือไปให้เธอ ปลายฟ้าทำเป็นไม่สนใจ ขยับตัวออกจากรถโดยไม่ได้จับมือของอีกฝ่าย เตชิตต้องชักมือกลับ เขา และปล่อยให้เธอเดินนำเขาเข้าไปยังโรงแรม ปลายฟ้าเดินกลับห้องพักตัวเอง ทำเป็นไม่พูดไม่จ้า ไม่รู้ไม่ชี้ ว่าท่าทางว่าเรื่องที่เกิดก่อนหน้าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ส่วนเตชิตกำลังเฝ้าดูพฤติกรรมของปลายฟ้า ดูซิว่าเธอจะทำอะไร จะมาไม้ไหน และเขาก็พอจะเดาออก มาทรงนี้ ... ชัดเจนว่ากำลังทำตัวไม่ถูก เลยแกล้งทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ทำเป็นไก๋จำอะไรไม่ได้ ทั้งเรื่องจูบ และเรื่องที่พวกเขาทั้งสองคนเกือบจะเข้าด้ายเข้าเข็มบนเตียงก่อนหน้านี้ด้วย เตชิตยิ้มมุมปาก มองแผ่นหลังของหญิงสาวที่กำลังเดินจ้ำอ้าว แต่ขาสั้นๆ ของเธอมีหรือที่เขาจะตามไม่ทัน ก่อนที่เธอจะทันได้เดินถึงห้องพักของตนเอง เตชิตที่เดินตามมาติดๆ ก็คว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ ดึงรั้งให้หันกลับมาเผชิญหากับเขาทันที “จะไปไหน?” เตชิตมองคนตรงหน้า “กลับห้องนะสิถามได้ ...

ปลายฟ้าเห็นสายตาของชายที่กำลังมองเธอเปลือยเปล่ายิ่งเขินอาย พยายามหลบสายตาเขา แต่ยังไม่ทันได้หลบ ร่างเธอก็บิดเกร็งอย่างแรง เสียงครางดึงขึ้นเพื่อลดทอนความเสียวที่คนตรงหน้ากำลังดันนิ้วเข้าภายในร่างของเธอ ส่วนเตชิต ยังคงมองร่างเล็กที่ดิ้นรนไปมาใต้ร่างของเขา เขายิ้มมุมมาก เริ่มใช้นิ้วสัมผัสภายในตัวเธอ เรียวขาสวยเบียดชิดเข้าหากันด้วยความวาบหวามทว่ากลับถูกท่อนแขน ของเตชิตแยกออกจากกันเปิดเผยให้เห็นส่วนนั้นของเธออย่างเต็มตา ถึงแสงไฟในห้องจะสลัว แต่ก็มองเห็นผิวเนื้ออวบอิ่มอมชมพูของเธอเต็มตา “ข้างในเธอตอดรัดนิ้วของฉันแน่นขนาดนี้เลยนะ ต้องการฉันใช่ไหม” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขยี้อารมณ์กวนประสาทตามนิสัยของเขา แต่น้ำเสียงนั้นกลับพร่าสั่นด้วยแรงอารมณ์ไม่แพ้กัน “อื้อ... ไอ้คนบ้า ไม่ต้องพูดเลยนะ” ปลายฟ้าครางประท้วงเสียงสั่น มือเรียวทั้งสองข้างจิกเข้ากับหมอนหนุนเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ยามที่นิ้วเรียวยาวของเขาเริ่มขยับขึ้นลงเป็นจังหวะก่อนจะเริ่มเร่งเร้าโจมตีจุดอ่อนไหวภายในร่างของเธออย่างช่ำชอง สะโพกมนลอยขึ้นตามสัญชาตญาณการตอบรับ เสียงครางของปลายฟ้ายังดังต่อเน

หลังแต่งงานประมาณ 3 เดือน บรรยากาศในคฤหาสน์อัครวราเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเงียบสงบ โดยเฉพาะเมื่อมุกดาท้องแก่ใกล้คลอด หน้าท้องนูนเด่นชัดจนทำให้พีรดนย์ต้องคอยประคบประหงมดูแลเธอแทบไม่ห่างกายด้วยความรักที่เต็มเปี่ยม แต่ช่วงนี้งานที่ไนต์คลับค่อนข้างรัดตัว เขากับมุกดาจึงย้ายมาพักที่คอนโดเป็นการชั่วคราว ทั้งเรื่องงานของเขาที่ต้องกลับดึกๆ ดื่นๆ และไหนจะต้องพามุกดาไปตรวจครรภ์ทุกสัปดาห์ เพื่อความปลอดภัยของทั้งแม่และลูกน้อยในท้อง ทว่าในมุมมืดของห้องทำงานชั้นสองของไนต์คลับ พีรดนย์ในชุดลำลองสบายๆ กำลังนั่งจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์และเอกสารปึกใหญ่ด้วยแววตาเคร่งขรึม ลึกๆ ในใจของเขายังคงติดใจและคาใจไม่หาย ... ทำไมเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอดีต ทั้งเรื่องของแพรววา รวี รสรินทร์ และมุกดา ... ความระแวงในสัญชาตญาณทำให้เขาตัดสินใจสั่งให้เตชิตสืบค้นเรื่องราวทั้งหมดใหม่อย่างละเอียด ขณะที่พีรดนย์เคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะไม้เนื้อหนาเป็นจังหวะช้าๆ ครุ่นคิดเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นเบาๆ ก๊อก ก๊อก ก๊อก ... ก่อนที่เตชิตจะก้าวเข้ามาด้านใน ใ

เขาซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ กอดเธอไว้แน่นจนมุกดาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจางๆ จากร่างของเขา “พี่ขอโทษนะมุก...” น้ำเสียงของพีรดนย์สั่นเครือ แฝงไปด้วยความเจ็บปวด “พี่พีเป็นอะไร ทำไมต้องขอโทษมุกด้วย” คำถามที่เธอไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ เพราะจู่ๆ เขาก็ขอโทษเธอ หลังจากที่พวกแต่งงานกันมาจะ 3 เดือนแล้ว ก่อนหน้านั้นเขาก็ขอโทษเธอไปแล้ว และยังสัญญาว่าจะดีกับเธอและลูก และจะไม่ทำร้ายเธออีก แต่นี่อะไร จู่ๆ เขาก็ขอโทษเธอ มันเรื่องอะไรกัน “พี่ขอโทษที่ผ่านมาพี่มันโง่เอง พี่ไม่ตรวจสอบเรื่องราวทุกอย่างให้ดีก่อน เอาความโกรธแค้นมาลงที่มุก จนทำให้เรื่องราวของเราสองคนต้องเริ่มต้นไม่ดีแบบนั้น ทั้งทำร้ายมุกให้เจ็บช้ำทั้งกายและใจ เพราะความเข้าใจผิดบ้าๆ ระหว่างมุกกับไอ้วี คิดว่ามุกเป็นคนทำให้แพรวต้องฆ่าตัวตาย...” มุกดานิ่งอึ้งไป เมื่อจู่ๆ สามีก็เปิดโหมดอ่อนแอและเอ่ยคำขอโทษยาวเหยียด ทั้งที่มันเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้ว และเธอก็เลือกที่จะให้อภัยเขาไปแล้ว สองมือเรียวยกขึ้นลูบแผ่นหลังกว้างเพื่อปลอบประโลม สายตาของเธอมีแต่ความห่วงใยที่มีต่อชายคนนี้ ความโกรธเคืองไม่เหลืออยู่เลยสักนิด เธอดันตัวอ