All Chapters of กับดักรักสัญญาแค้น (Love Vengeance Contract): Chapter 1 - Chapter 10

สี่ชั่วโมงต่อมา... ความมืดมิดในใจของแพรววาไม่ต่างจากความมืดมิดที่ปกคลุมรอบตัว เธอตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและไร้เรี่ยวแรง แต่สิ่งที่อยู่ในหัวคือภาพของรวี...รวีที่ทิ้งเธอไป เธอรีบลุกจากเตียง พุ่งไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปยังเบอร์ที่คุ้นเคยอย่างรวดเร็ว เธอจะไม่ยอมเสียเขาไปเด็ดขาด! เธอจะอยู่ได้อย่างไรถ้าไม่มีรวี... “ฮัลโหล…พี่วี! พี่วีกลับมาหาแพรวนะ! แพรวขอร้อง...ฮึก!” ทันทีที่ปลายสายรับ เธอรวบรวมความกล้าและเสียงที่สั่นเครือเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจออกไปอย่างสิ้นหวัง และเสียงสะอื้นก็ดังขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเขาอย่างแผ่วเบา (อืม... เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะแพรว พี่ไม่ได้รักแพรวแล้ว ... อ่าห์!) “นั่นเสียงอะไร! พี่วีอยู่กับยัยมุกใช่ไหม? บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!” เพียงได้ยินเสียงครางแผ่วเบาที่แทรกเข้ามาจากปลายสาย ความหวังทั้งหมดก็พังทลายลงในพริบตา แพรววาแทบคลั่ง หัวใจเธอเจ็บปวดราวกับถูกบีบขยี้จนแหลกละเอียด เธอแน่ใจ...แน่ใจว่านั่นต้องเป็นเสียงของยัยมุกดา ยัยผู้หญิงหน้าด้าน! (อ่าห์! อย่ามาทำเหมือนหมาหวงก้างน่าแพรว! พี่จะอยู่กับใครก็ได้! เราเลิกกันแล้ว!)

ปัจจุบัน ชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองหน้าจอมือถือ ที่เขากดเข้าไปในเว็บไซต์ข่าวช่องดัง ในช่องข่าวธุรกิจ ตัวหนังสือขนาดใหญ่ลงหน้าเพจ เป็นที่สะดุดสายตา คือ ‘ทายาทอัครวรากลับจากต่างประเทศ พร้อมสานต่อธุรกิจในเครือ อัครวรา กรุ๊ป’ และที่ใต้พาดหัวนั้นคือรูปของ “มุกดา” ผู้หญิงที่เขาปักใจเชื่อว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้แพรววาต้องตาย “หึ! สานต่อธุรกิจอย่างนั้นเหรอ?” พีรดนย์ยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน สายตาที่มองไปยังรูปถ่ายของมุกดาบนหน้าจอโทรศัพท์เต็มไปด้วยความรู้สึกสมเพช เธอมันก็แค่ผู้หญิงขี้ขลาดที่ทิ้งการเรียนแล้วหนีไปเมืองนอกกลางคัน นั่นไม่ได้แปลว่าเธอหนีความผิดที่ทำกับน้องสาวของเขาไว้หรอกหรือ? เธออาจจะหลอกคนในสังคมได้ แต่ผู้หญิงแพศยาอย่างเธอ ไม่มีทางหลอกเขาได้! ในเมื่อเธอกลับมาแล้ว มันก็ถึงเวลาที่ต้องชำระแค้นที่เธอทำไว้กับน้องสาวของเขาแล้วสินะ! เขาปล่อยให้เธอมีความสุขอยู่บนความทุกข์ของคนอื่นมานานเกินไปแล้ว จากนี้ไปก็ตักตวงความสุขในชีวิตไว้ให้มากๆ เพราะนับจากนี้ อย่าหวังจะได้พบความสุขอีกเลย มุกดา อัครวรา! เธอจะต้องได้รับรู้ว่าความรู้สึกที่เขาต้องเสียน้องส

สองสาวเพื่อนรักไม่ได้เจอกันนานตั้งแต่มุกดาบินไปเรียนต่อที่อังกฤษ ทำให้ทั้งคู่อยู่ด้วยจนถึงสองทุ่ม “ยัยฟ้า! แกพาฉันมาที่นี่ทำไมเนี่ย? ไหนบอกจะพามาหาอะไรสนุกๆ ทำไง” มุกดาอยากจะด่าเพื่อนตัวเองจริงๆ ที่บอกว่าจะพาเธอมาหาอะไรสนุกๆ ทำก่อนกลับ แต่สุดท้ายกลับพาเธอมาที่ผับ! ผับเนี่ยนะ! ถ้าคุณแม่รู้ เธอต้องโดนบ่นหูชาแน่ๆ “ก็ที่นี่แหละแก สนุกสุดแล้ว ไปเต้นกัน!” ปลายฟ้าลากเพื่อนไปที่โต๊ะด้านหน้าเวทีทันที เธอรู้ว่าเพื่อนเธอไม่เคยมาที่แบบนี้ เพราะพ่อแม่หวงลูกสาวคนนี้จะตาย แต่เธอก็อยากให้เพื่อนได้มาเปิดหูเปิดตาบ้าง เผื่อจะเจอเนื้อคู่กับเขาบ้าง โอ๊ย ... คิดแล้วก็เขินแทนยัยมุกดาจริงๆ หากยัยมุกเจอพ่อเทพบุตรในคืนนี้! ปลายฟ้ามองหน้าเพื่อนที หันซ้ายแลขวา จะให้นางมองอะไรได้ นอกจาก .... หนุ่มๆ “แก หาโต๊ะอื่นไม่ได้หรือไง?” มุกดามองโต๊ะที่เพื่อนพามา มันอยู่หน้าสุด ติดกับขอบเวทีเลยก็ว่าได้ เธอรู้สึกอายขึ้นมาดื้อๆ จะไม่ให้อายได้ไงกัน นี่มันด้านหน้าเลยนะ เธอคอยมาที่แบบนี้เสียที่ไหนกัน! “โห ... ยัยมุก! ยัยคนขี้อาย อายุขนาดนี้แล้วนะยะ … ตรงนี้ละดีที่สุด เต้นมันที่สุด ... ไม่เปลี่

หน้าประตูทางเข้าผับ มุกดาในชุดกระโปรงทรงเอสีชมพูอ่อนกับเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ พร้อมรองเท้าส้นสูงสีดำที่สูงไม่มากนัก เธอแต่งตัวคล้ายสาวออฟฟิศ เพราะอยากหลบสายตาคนรู้จัก ถ้ามีใครเห็นเธอมาที่แบบนี้แล้วเอาไปฟ้องคุณพ่อ เธอต้องโดนบ่นหูชาแน่ๆ “ยัยมุก! เมื่อเย็นฉันยังพูดไม่ทันจบเลย แกตัดสายฉันได้ไง!” ทันทีที่ปลายฟ้าเห็นเพื่อนสนิท เธอปรี่เข้าไปบ่นทันที ก็มุกดาเล่นตัดสายเธอไปดื้อๆ ทั้งๆ ที่เธอยังไม่ได้ถามอะไรเลยว่าทำไมถึงชวนมาผับ ทั้งๆ ที่ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะมาเลยสักครั้ง “เอาน่า! แกรู้แค่ว่าฉันไม่ได้มาเต้นแบบแกก็พอ” มุกดาส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินเข้าไปด้านในทันที เธอต้องรีบกลับก่อนเที่ยงคืน เพราะเธอโกหกคุณแม่ไว้ว่าจะมาช่วยปลายฟ้าทำงานที่บ้าน ถ้าไม่บอกแบบนั้น อย่าหวังเลยว่าจะออกจากบ้านมาได้ “เดี๋ยวสิยัยมุก! แกจะรีบเดินไปไหนเนี่ย” ปลายฟ้ารีบเดินตามเพื่อนไปติดๆ ไม่เข้าใจเลยว่ามุกดามีเรื่องอะไรต้องมาที่นี่ พอถามก็ไม่ยอมตอบอีก เธอว่าต้องมีอะไรในกอไผ่แน่นอน! แต่ถ้ามุกดาไม่ยอมบอก เธอก็จะสืบเองนี่แหละ! มุกดาเหลือบไปเห็นโต๊ะว่างอยู่โต๊ะหนึ่ง จึงรีบตรงไปนั่งทันที ที่เหลื

ขณะที่รถกำลังวิ่ง ภายในรถเกิดความเงียบ มุกดาไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี เธอมัวแต่เขินผู้ชายที่กำลังขับรถไปส่งเธอ “เห็นมาที่ร้านพี่สองวันติด ติดใจอะไรที่ร้านพี่หรือเปล่า” พีรดนย์ เริ่มหาเรื่องคุยเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัด “มาเป็นเพื่อนยัยฟ้าค่ะ ไม่ได้ติดใจอะไรสักหน่อย” จะบอกออกไปได้ไงว่าติดใจเขาเข้าให้ เขาอาจจะมองเธอเป็นผู้หญิงง่ายๆ ก็ได้ “แน่ใจเหรอ? ... นึกว่าติดใจ ...” พีรดนย์ลากเสียงเล็กน้อยก่อนพูด “พี่” ออกมา “คุณพี! ... เปล่าสักหน่อย” มุกดาเรียกชื่อเขาเสียงสูง เหมือนคนถูกจับผิดได้ “เรียกคุณอีกแล้ว ... ไหนลองเรียกพี่ให้ฟังหน่อย” พีรดนย์พยายามสร้างบรรยากาศที่เป็นกันเอง มุกดามองหน้าคนพูด ไม่คิดว่าเขาจะสร้างบรรยากาศที่ดีกับเธอเช่นนี้ “พี่พี” “ดีครับ เรียกพี่ จะได้ดูเป็นกันเองดี” “ค่ะพี่พี” มุกดาเรียกชื่อเสร็จเธอเก็บอาการหัวใจพองโตไว้ไม่อยู่ รีบหันหน้าไปมองนอกหน้าต่างทันที พีรดนย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะมองตรงไปยังถนนเบื้องหน้า พีรดนย์ปล่อยให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง เวลาผ่านไปเกือบ 10 นาทีได้ ในขณะที่เขากำลังใช้ความคิด ... จากข้อมูลที่เขาทรา