เข้าสู่ระบบรักที่มามาพร้อมกับแผนการ ความแค้นที่กลายเป็นพันธนาการ บทสรุปของสัญญาคือหัวใจหรือหยาดน้ำตา
ดูเพิ่มเติมควันสีเทาจางๆ ลอยคลุ้งอยู่ภายในห้องแคบอับทึบ ที่เต็มไปด้วยเงาดำทึบหนาแน่น บ่งบอกถึงการมีอยู่ของควันบุหรี่ ชายหนุ่มที่กำลังปล่อยควันบุหรี่ นั่งนิ่ง เงียบงัน ราวกับภูเขาไฟที่กำลังพร้อมจะปะทุ มองรูปถ่ายในมือด้วยแววตาเกรี้ยวกราด เหมือนมีไอร้อนระอุดุจเปลวไฟแห่งโลกันตร์ถูกฉายผ่านดวงตาคู่นั้น ภาพผู้หญิงในรูปนั้น คือคนที่พรากน้องสาวแท้ๆ ที่เขารักยิ่งกว่าชีวิตไปจากเขา และสำหรับเขา... เธอจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!
ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีก่อน เรื่องราวมันมีอยู่ว่า…
“ฮือๆ ... พี่ ... ช่วยแพรวด้วย...”
เสียงสะอื้นปนหอบหายใจของหญิงสาวดังขึ้น ก่อนที่เธอจะวิ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงาน ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา สะอื้นจนตัวสั่น เหมือนลูกหมาตกน้ำก็ไม่ปาน
“แพรว! เป็นอะไรไป! ใครทำอะไรน้อง!” เสียงตะคอกของพีรดนย์ดังลั่นเมื่อเขาเห็นน้องสาวที่ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา เขาถึงกับละสายตาจากงานที่ทำอยู่ในทันที ใครหน้าไหนมันกล้าทำให้น้องสาวของเขาให้เสียใจขนาดนี้!
“ฮึก! ฮือ! พี่วี พี่วี ... ฮือๆ” แพรววาพยายามกลั้นเสียงสะอื้น แต่มันก็ทำไม่ได้ ยิ่งนึกถึงภาพบาดตาบาดใจที่เกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้า เธอยิ่งร้องไห้โหหนักขึ้นไปอีก และมันยากเกินไปที่เธอจะรวบรวมเรื่องราวทั้งหมดมาเล่าให้พี่ชายของเธอฟัง
“ไอ้วีทำอะไรแพรว! บอกพี่มา!” พอได้ยินชื่อแฟนที่คบกับน้องสาวมาตั้งสองปี อารมณ์ของพีรดนย์ก็พุ่งสูงขึ้นทันที เขาเตือนแพรววามาตั้งแต่แรกแล้วว่าคนอย่างรวีจะต้องทำให้น้องสาวของเขาเสียใจ แล้ววันนี้มันก็เกิดขึ้นจริงจนได้!
“พี่วี ... ฮึก! พี่วีทิ้งแพรวไปแล้วค่ะพี่ ฮือๆ” เสียงสะอื้นยังคงดังอย่างต่อเนื่อง และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ
“ไอ้วี ... ไอ้เลวนั่นมันอยู่ไหน! พี่จะไปจัดการมันเดี๋ยวนี้!” ตอนนี้ความโกรธเข้าครอบงำจนเขาขาดสติ และไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ใครก็ตามที่ทำให้น้องสาวเขาร้องไห้ มันจะต้องชดใช้!
“เป็นเพราะมันคนเดียวที่ทำให้พี่วีทิ้งแพรวไป! ฮือๆ” แพรววาร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน “ถ้ามันไม่เที่ยวโปรยเสน่ห์ไปทั่วให้ผู้ชายตามกรี๊ด พี่วีคงไม่ทิ้งแพรวไปแบบนี้! เพราะมันคนเดียว ยัยมุกดา! แพรวเกลียดมัน!”
“มุก?” พีรดนย์ทวนชื่อนี้ขึ้นมาอย่างนึกสงสัย ชื่อนี้มันคุ้นหูเหลือเกิน เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน... แต่ตอนนี้เขานึกไม่ออกว่าชื่อนี้คือใคร ... และไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ถ้าผู้หญิงคนนี้ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้น้องสาวเขาเจ็บปวด เธอก็จะต้องรับผลกรรมอย่างสาสม!
“ยัยมุก! ยัยมารหัวใจ! แพรวเกลียดมัน! แพรวจะฆ่ามัน! กรี๊ด~” แพรววากรีดร้องออกมาสุดเสียงก่อนจะหมดสติไปทันที เมื่อได้ยินชื่อมุกจากปากพี่ชาย มันเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้สติของเธอขาดผึง เธอเกลียดมัน! เกลียดชื่อนี้! และเกลียดทุกสิ่งที่เป็นมัน!
“แพรว!” พีรดนย์รีบเข้าไปประคองร่างน้องสาวที่หมดสติแล้วอุ้มไปที่ห้องนอนทันที เขาจะต้องรู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับน้องสาวของเขาให้เร็วที่สุด
เวลาผ่านไปจนพลบค่ำ มุกดาหลับไปหลายชั่วโมง เธอก็ยังไม่ตื่น “ได้เวลาทานข้าว ทานยาแล้ว” เสียงปลุกพร้อมการสัมผัสที่แตะลงบนแก้ม ทำให้เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้เธอต้องส่ายศีรษะไปมาเพื่อไล่ความง่วง เป็นเขา! “ลุกขึ้นมากินอะไรหน่อย” เสียงที่ทำให้เธอได้สติมากขึ้น มุกดาขมวดคิ้ว “ฉันไม่หิว ไม่อยากกินยาแล้วด้วย” “ไม่ได้” พีรดนย์ขึ้นเสียง “เธอเพิ่งจมน้ำ แถมยังบาดเจ็บก่อนหน้านั้น มีโอกาสป่วยสูง ต้องกิน ห้ามดื้อ!” มุกดามองหน้าคนออกคำสั่ง เธอเหลือมองเขาด้วยหางตา แต่สุดท้ายก็ยอมลุกขึ้นนั่งช้าๆ พีรดนย์ตักข้าวต้มส่งให้เธอ มุกดากินอย่างเสียไม่ได้ “กินอีก” คำที่สองถูกส่งให้เธอ “ไม่ไหวแล้ว” เธอบ่น หน้าตาเหมือนเด็กที่ถูกบังคับ “กินอีกคำ” เขาสั่ง มุกดามองหน้าไม่ยอมอ้าปาก พีรดนย์ถอนหายใจ “อีกสามคำ แค่ให้มีอะไรรองท้องก็พอ” มุกดาจ้องเขาอย่างขัดใจ แต่ก็ยอมทำตามในที่สุด จนครบสามคำตามที่เขาบอก “เอาล่ะ กินยาได้แล้ว พีรดนย์ยื่นเม็ดยาให้ “ฉันไม่กิน” มุกดาเบือนหน้าหนี พีรดนย์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่พูดอะไร กลับหยิบเม็ดยานั้นยัดเข้าปากตัวเองแทน
มุกดาพูดต่อ “คุณต้องการให้ฉันอยู่เพื่อจะได้ชดใช้ เพื่อจะได้เจ็บทุกวัน เหมือนที่คุณเจ็บ ใช่ไหม!” พีรดนย์ค่อยๆ คลายอ้อมแขนออกอย่างไม่รู้ตัว เขามองใบหน้าที่ดวงตาเหม่อลอย แต่ปากยังคงพูดต่ออีกครั้ง “การตายมันง่ายเกินไปสำหรับฉัน … ใช่ไหม?” มุกดาถอยห่างออกมาเล็กน้อย สายตาที่มองพีรดนย์เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอตายจริงๆ” สายตาของพีรดนย์มองมุกดาด้วยความรู้สึกผิด มุกดาสั่นศีรษะเบาๆ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะใช้สายตาแบบนี้มองเธอ หลังจากทุกอย่างที่เขาทำ “หากเธอตาย พ่อแม่ของเธอจะเสียใจแค่ไหน?” พีรดนย์ยกข้ออ้างนี้ขึ้นมาเพื่อไม่ให้มุกดาคิดสั้นอีก “ฉันรู้ว่าความรู้สึกนั้นมันเป็นยังไง” คำพูดนั้นทำให้มุกดาชะงักไปชั่วขณะ คลื่นซัดเข้าฝั่งอีกครั้งเสียงน้ำกระทบทรายดังกลบความเงียบ มุกดากัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลลงมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว “ไม่ต้องห่วง” เธอพูดเสียงแผ่ว “ฉันจะไม่ตายง่ายๆ หรอก” ใช่เขาพูดถูกแล้วหากเธอตายไปคุณพ่อคุณแม่คงเสียใจมาก ถึงแม้ตัวเธอจะต้องแบกรับความทุกข์ทั้งหมด เธอคงต้องทน ทนให้เขาลงโทษจนพอใจ ในตอนนี้ มุกดารู้สึกเหนื่
“นายมันเลวที่สุด!” มุกดาตวาดทั้งน้ำตา พร้อมใช้มือทั้งสองข้างทุบหน้าอกของพีรดนย์อย่างแรง “ทำอีก ทำเลย ทำจนกว่าเธอจะพอใจ” พีรดนย์อยู่นิ่งๆ ให้เธอทุบตีเขาอย่างพอใจ “ทำไมคุณไม่ฆ่าฉันให้ตายไปเลย!” มุกดายังคงทุบไปที่หน้าอกของเขา “เอาสิ ... ฆ่าฉันให้ตายไปเลย เพื่อที่จะได้ชดใช้ให้น้องสาวของคุณ!” มุกดาเอื้อมมือไปคว้ามือของเขาขึ้นมาแล้วจับมือทั้งสองข้างของเขามาบีบเข้าที่คอของเธอเอง ถ้าเขาอยากให้เธอตาย เขาก็ควรฆ่าเธอด้วยมือของตัวเอง! “ฉะ ... ฉัน” พีรดนย์ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี เขาไม่ได้อยากให้เธอตาย เขารีบดึงมือของเธอที่จับมือของเขาออกทันที ก่อนที่เธอจะทำอะไรไปมากกว่านี้ “ถ้าคุณไม่ฆ่าฉัน ... งั้นฉันจะตายให้คุณดูเอง!” มุกดาเสียงสั้นตะโกนใส่หน้าพีรดนย์ทำให้เขาไม่ทันตั้งตัว เธอสะบัดตัวออกจากเขาอย่างรวดเร็ว เธอพุ่งออกจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต ประตูถูกเปิดกระแทกผนังดังลั่น ก่อนที่เธอจะวิ่งผ่านโถงบ้านออกไปด้านนอก “มุก!” พีรดนย์รีบวิ่งตามทันที หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ด้านนอกคือท้องฟ้ายามสายของวัน บ้านหลังนี้อยู่ติดริมทะเล เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งดังสม่ำเสมอ ลมทะเลพัดแรงจนเส้
“เราว่านายเล่นแรงไปนะ ถึงยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง นายทำแบบนี้เราว่ามันไม่ถูกต้อง” ชายอีกคนพูดขึ้น ที่เขากล้าพูดเพราะเขาเป็นเพื่อนกับพีรดนย์ “กูรู้ กูผิด แต่จะให้กูทำไง? ใครใช้ให้เธอยังติดต่อไอ้สารเลวนั้นอีกล่ะ” พีรดนย์พูดเหมือนจะสำนึกแต่เขายังหาข้ออ้างให้ตัวเองผิดน้อยลง “พี…” ชายคนเดิมพูดต่อ “ต่อให้เธอเคยทำผิด แต่มันใช่ความผิดของเธอทั้งหมดไหม? อีกอย่าง การที่นายเห็นเธอพูดคุยกับไอ้วี ใช่ว่าจะเป็นอย่างที่นายเห็น ฉันถามนาย ... นายเคยหาความจริงหรือยังว่าเขาคุยกันเรื่องอะไร? พบกันยังไง? หรือมีใครคอยจัดฉาก?” ใบหน้าพีรดนย์ดูตึงเครียดขึ้นมากกว่าเดิม เขาพิงผนังห้อง มือกอดอก เหมือนกำลังใช้ความคิด “เราเป็นเพื่อนกับนายมานาน ...” ชายคนเดิมมองหน้าพีรดนย์ เขารู้จักเพื่อนคนนี้ดี เขาไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้น แต่ทำไมถึงได้ทำเรื่องอย่างนี้ได้ “เรารู้ว่านายเป็นคนยังไง นายมันใจร้อน ไม่ฟังเหตุผล แล้วก็เชื่อในสิ่งที่เห็นโดยไม่คิดให้รอบด้าน” “ไอ้ธีร์ มึงจะว่ากูเป็นคนผิดใช่ไหม?” พีรดนย์มองหน้าเพื่อนกลับ เหมือนเขายังไม่อยากที่จะยอมรับว่าเขาคือคนผิด “คนพี ธีร์เขาไม่ได้ว่าคุณเป็นคนผ