All Chapters of กับดักรักสัญญาแค้น (Love Vengeance Contract): Chapter 61 - Chapter 70

“ใช่ค่ะ คุณเป็นใครคะ?” (ฉันโรส ออกมาเจอกันหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ) “ฉันไม่รู้จักคุณ ถ้าไม่มีธุระสำคัญ ฉันคงไม่สะดวกออกไปพบค่ะ” ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบกลับ (ไม่รู้จักฉัน แต่เธอน่าจะรู้จักพีนะ) มุกดาชะงัก “คุณหมายความว่าอย่างไรคะ?” (ฉัน คือ แฟนของพี) คำตอบจากปลายสายทำเอาหัวใจของมุกดากระตุกวูบ เธอค่อยๆ ทบทวนชื่อนี้ โรส! แฟนของพีรดนย์ และมุกดาก็นึกขึ้นได้ น่าจะเป็นผู้หญิงที่อยู่ที่ร้านอาหารในวันนั้น หัวใจของมุกดากระตุกวูบรอบสอง รอบนี้มันหนักกว่าเดิมมากขึ้น เขามีแฟนจริงๆ! แต่พีรดนย์เคยปฏิเสธไปแล้วว่าโรสเป็นเพียงแค่แฟนเก่า! ปลายสายยังไม่ได้รับการตอบรับจากมุกดา เธอส่งเสียงกลับมาอีกครั้ง (ฉันรู้ว่าพีเขามีผู้หญิงคนอื่น) มุกดาหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ ก่อนจะตอบกลับ “คุณคงเข้าใจอะไรผิดนะคะคุณโรส คุณเป็นแค่แฟนเก่า” มุกดาพูดในสิ่งที่พีรดนย์เคยบอกเธอ ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนเสียงหัวเราะเบาๆ (แฟนเก่า…งั้นเหรอ? ... ถ้าฉันเป็นแค่แฟนเก่า แล้วทำไมฉันยังอยู่บ้านเขา?) คำโกหกของคนปลายสาย แต่ถึงเธอโกหก

ภายในห้องน้ำ มุกดามองตัวเองในกระจก มือเธอค่อยๆ เลื่อนไปแตะหน้าท้องตัวเอง “แม่จะดูแลหนูเองนะ” เธอยิ้มจางๆ ทั้งที่น้ำตาคลอ มุกดาตัดสินใจที่จะไม่บอกเรื่องลูกในท้องของเธอ เพราะในสัญญาก็เขียนไง้ชัดเจนว่า เธอจะต้องไม่ท้อง และเมื่อครบปีเธอกับเขาก็จะต้องตัดขาดกัน มุกดาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เธอเดินยังไม่ทันพ้นประตูห้องดี เสียงเปิดประตูก็ดังมาให้ได้ยิน เธอชะงักเล็กน้อย และคนที่เข้ามาก็เขา “กลับมาแล้วเหรอคะ?” มุกดาเดินเข้าไปรับกระเป๋าเหมือนเช่นเคย “ทานอะไรมาหรือยังคะ? มุกทำอาหารเย็นเรียบร้อยแล้วค่ะ” พีรดนย์เลิกคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในครัว สายตามองโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยกับข้าวหลายอย่าง เขาหันมามองเธอ “วันนี้ ทำไมทำเยอะจังครับ” มุกดายิ้มบางๆ ยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับ เขาก็เดินเข้ามาหอมแก้มเธอเบาๆ เหมือนเป็นรางวัล หัวใจของมุกดากระตุก “ขอบคุณครับ” เขาพูดยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร “เดี๋ยวมุกตักข้าวให้” ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะ พีรดนย์ดูอารมณ์ดี ชิมอาหารแต่ล่ะอย่าง พลางเอ่ยชมเป็นระยะ มันทำให้มุกดายิ้มอย่างมีความสุข แต่ข้างในกลับเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก เธอจ

สัญญาที่ว่ามันถูกระบุเพียงแค่ให้เธอทำงานใช้หนี้แทนการขายเพชรเม็ดงามเม็ด พร้อมการลงทุนที่จะช่วยกอบกู้ธุรกิจของครอบครัว แต่แท้ที่จริงการทำงานของเธอ คือ การเป็นนางบำเรอของเขานั้นเอง ในตัวสัญญามันถูกเขียนไว้ให้เธอทำงานให้เขาเป็นเวลาปีหนึ่ง แต่นี่ผ่านมาไม่กี่เดือนเอง เธอเลือกที่จะฉีดสัญญานี้ทิ้ง มุกดารู้ว่า สัญญาที่เธอลงนามกับพีรดนย์ ไม่สามารถผูกมัดเธอให้อยู่กับเขาได้หากเธอไม่เต็มใจ แต่เธอก็เลือกที่จะทนอยู่ เพราะคำว่า รัก! เพียงคำเดียว เพราะในสัญญาไม่ได้ระบุว่าเขาจะเอาเพชรเม็ดนั้นคืนแต่อย่างใด หากเธออยากจะไปเขาก็ทำอะไรเธอไม่ได้ หากเขาคิดจะฟ้องยิ่งเป็นไปไม่ได้ เพราะตากกฎหมายสิ่งที่เขาทำนั้นมันผิด! ตอนนี้ บริษัทของพ่อเธอก็ฟื้นตัวแล้ว นั่นหมายความว่า เธอไม่จำเป็นต้องอยู่กับเขาอีกต่อไป แต่ที่ผ่านมาเธอไม่เคยเลือกที่จะไปเพราะเธอรักเขา แม้เขาจะทำร้ายเธอ ทำให้เธอเจ็บ ทำให้เธอต้องอยู่ในสถานะนางบำเรอ เธอก็ยังยอมทน เพียงเพราะหวังว่าวันหนึ่ง เขาอาจจะมองเธอในแบบที่เธอมองเขาบ้าง แต่วันนี้ เธอรู้แล้วว่ามันไม่มีวันนั้น เขาไม่เคยรักเธอ ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอเป็นเพียงเครื

โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ไกลจากคอนโด และไกลจากบ้านของมุกดา “คุณมุกดา เชิญเข้าห้องตรวจค่ะ” เสียงเรียกของพยาบาลดังขึ้น มุกดาที่นั่งอยู่หน้าห้องตรวจ ชะงักเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะลุกขึ้น และเดินเข้าไปในห้องตรวจ ประมาณครึ่งชั่วโมง เธอก็เดินออกมาพร้อมกับเอกสารสีชมพู ที่หน้าปกเขียนไว้ว่า สมุดบันทึกแม่และเด็ก เธอมองมันก่อนจะนึกถึงคำพูดของหมอ “ตั้งครรภ์ระยะแรกนะครับ ประมาณแปดสัปดาห์ได้” หน้าห้องตรวจ มุกดาเงยหน้าจากสุดฝากครรภ์ “แม่จะดูแลหนูเอง” ก่อนที่เธอจะเดินออกจากโรงพยาบาล สนามบินดอนเมือง มุกดานั่งอยู่ภายในเกต ไฟลท์บินของเธอคือทุ่มครึ่ง เธอก้มดูเวลาที่หน้าจอมือถือ 15:15 น. ก่อนจะปัดหน้าจอ และกดโทรออก เสียงรอสายดังอยู่เพียงไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็กดรับ “ว่าไงมุก นี่โทรหาพ่อได้แล้วเหรอ เราหายเงียบไปหลายวันเลยนะ” เสียงคุณไชยยศดังขึ้นเหมือนจะงอนๆ ลูกสาวอยู่บ้าง “พ่อคะ...” เสียงเศร้าๆ ของมุกดาที่เรียกคนปลาย ทำเอาพ่อรับรู้ได้ว่าลูกสาวไม่ปกติจึงอดเป็นห่วงไม่ได้ “เป็นอะไรหรือเปล่าลูก?” “มุก ... มุกกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศค

“อ้อ ... ลืมไป ว่ามึงกับกูแค่คนที่เคยนั่งร่วมโต๊ะกินของร่วมกัน ... แล้วนี่ขึ้นไปกินมาแล้วสิท่า” รวีแสยะยิ้มพูดให้คิด แต่มีหรือที่พีรดนย์จะไม่รู้ถึงข้อความที่รวีสื่อ “มึงอย่างพูดจาหมาๆ สิวะ! ก็กับโรสเป็นเพียงเพื่อนกัน เขาไม่สบาย กูก็ต้องช่วยเหลือ” “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงหัวเราะของรวี ดังไม่เบาไม่แรง แต่ก็ทำให้ห้องโถงก้องได้ “มึงคิดว่ายัยนั้นคิดกับมึงแค่เพื่อนหรือวะ!” พีรดนย์หรี่ตาลงเล็กน้อย “มันเรื่องของกู” เขาไม่รู้จะตอบกับประโยคนี้อย่างไรจึงตัดบทไปอย่างนั้น เพราะที่จริงเขาก็รู้ว่าสรสรินทร์ต้องการกลับมาคบกับเขาไม่ได้คิดกับเขาเพียงแค่เพื่อนเหมือนที่เขาคิด “กูก็ไม่ได้อยากจะยุ่งนักหรอกนะ” รวียักไหล่ทำเป็นไม่ยี่ระ “แต่กูแค่สงสัย ว่ามึงโง่! … หรือแกล้งโง่กันแน่ ผู้หญิงอย่างยัยโรสจะยอมเป็นเพื่อนกับมึง หรือจะยอมให้มึงมีคนอื่น!” คำพูดตรงๆ ที่ไม่ได้อ้อมของรวี ทำเอาพีรดนย์เริ่มใจคอไม่ดี “มึงหมายความว่าไง!?” รวียักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ “กูก็พูดตรงๆ มึงยังไม่เข้าใจหรือไง อือ ... คงไม่เข้าใจจริงๆ” รวีแสยะยิ้ม ทำท่าทางยียวน ก่อนพูดต่อ “แต่กูจะบอกเอาไว้อย่าง การที่มึ