جميع فصول : الفصل -الفصل 90

ในเวลาเดียวกัน ห้องพักของมุกดาและปลายฟ้า ปลายฟ้ายืนพิงโต๊ะ สายตามองไปที่มุกดาที่นั่งอยู่บนโซฟา “มุก แกยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ เราออกไปหาอะไรกินกันเถอะ” ปลายฟ้าเอ่ยชวนเพื่อน ในขณะที่เธอตอบคำถามเตชิตไปด้วย มุกดาที่เบื่ออาหาร จิตใจห่อเหี่ยว ไม่อยากออกไปไหน เธอจึงปฏิเสธเพื่อนไป ทำให้ปลายฟ้าส่งข้อความกลับไปหาเตชิตอีกครั้งว่ามุกดาไม่ต้องการออกไปไหน ไม่นานหลังจากส่งข้อความออกไปเสียงโทรเข้าไลน์ก็ดังขึ้น “โทรมาทำไม!?” ปลายฟ้าดุใส่คนที่โทรมา แต่แล้วเธอยิ่งต้องตกใจ เพราะประโยคที่เตชิตพูดออกมา คือ (ฟ้าคุณพีออกจากห้องไปแล้ว น่าจะไปที่ห้องคุณมุก) “ฉิบหายแล้ว!” ปลายฟ้าหลุดอุทานออกมาใส่โทรศัพท์ในมือทันที หลังจากปลายสายได้วางไปแล้ว มุกดาได้ยิน ก็เงยหน้ามองเพื่อน “มีอะไรฟ้า?” “ปะ ปะ เปล่า!” ปลายฟ้าพูดตะกุกตะกัก ยังไม่ทันที่เธอจะหาข้อแก้ตัวอะไรได้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังก็ขึ้น ปลายฟ้าตาโต เสียงในใจหัวก็ดังขึ้นก็ดังขึ้นเช่นกัน ซวยแล้ว! “ใครมา?” มุกดาขมวดคิ้ว “แกเรียกรูมเซอร์วิสเหรอ?” ก่อนจะมองหน้าปลายฟ้าอี

“พี่รู้แล้ว ว่าพี่ทำอะไรกับมุกไว้” เขาพึมพำเสียงแตก ก่อนจะเงยหน้ามองมุกดา “แล้วพี่ก็รู้แล้วว่า สิ่งที่พี่ทำกับมุกมันย้อนกลับมาแก้ไขไม่ได้ พี่เป็นคนสร้างบาดแผลไว้ให้มุกมากจนเกินไป มุกจะโกรธ จะเกลียดพี่ก็ไม่ผิด แต่ขอร้องมุก มุกฟังพี่ได้ไหม?” เขามองหน้าเธอด้วยแววตาที่ดูอ่อนล้า มุกดาสัมผัสมันได้ แต่เธอจะใจอ่อนเพียงแค่พูดชายพูดจาน่าสงสารเพียงแค่นี้จะได้อย่างไร เขาทำกับเธอไว้มาก เธอต้องเอาคืน! มุกดานิ่ง ไม่พูดอะไร พีรดนย์มองเธอก่อนจะเอ่ยความในใจทั้งหมดของเขาที่มีต่อเธอ “พี่ผิด … ตั้งแต่วันแรกที่พี่เข้าหามุก พี่โดนความแค้นบังตา กล่าวหาว่ามุกเป็นต้นเหตุทำให้แพรวต้องตาย ...” พีรดนย์น้ำเสียงแหบพร่า เหมือนมีอะไรมาติดที่คอ แต่เขาก็ยังคงพูดต่อ “ทั้งที่มุกไม่ได้ทำอะไรผิดเลย” ประโยคที่ทำให้มุกดามองพีรดนย์อีกครั้ง เธอมีอารมณ์ที่สับสนไปหมด ดีใจที่เขายอมรับว่าเธอไม่ได้ผิดในเรื่องนี้ แต่ก็เสียงใจ น้อยใจ ที่เขาเคยทำไม่ดีกับเธอ พีรดนย์ก้มหน้าลงเล็กน้อยเหมือนยอมรับความจริงโดยไม่แก้ตัว “พี่ทำร้ายมุกทั้งการกระทำ และคำพูด จนทำให้มุกต้องอยู่ในสถานะที่ไม่ควรจะเป็น” เขาเงยหน้าขึ้นอี

ปลายฟ้าลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะเดินเซไปยังทางออกคลับ “เดินดีๆ” เตชิตสังเกตอาการของปลายฟ้ามาโดยตลอด เขาย่อมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่รอช้า สาวเท้าตามไปติดๆ เข้าประชิดตัวเธอทันทีที่พ้นโซนเสียงดัง “คิดจะทิ้งกันอย่างๆ อย่างนี้ใช้ได้ที่ไหน ลากฉันมา ยังจะหนีฉันไปอีกนะ!” เตชิตบ่นให้กับผู้หญิงที่เดินอยู่ด้านหน้าเขา “เฮ่! เดินดีๆ สิ” เตชิตคว้าร่างบางให้หันกลับมาหาเขาก่อนที่เธอจะเดินชนผนัง สัมผัสอุ่นร้อนจากแผงอกทำให้ปลายฟ้าเงยหน้าขึ้นมองสบตากับคนที่ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด เตชิตกลืนน้ำลายลงคอแทบจะในทันที ก็ปลายฟ้าเล่นเงยหน้ามองเขาแบบนี้ จะอดใจไหวได้ยังไงกัน ริมฝีปากเล็กๆ นุ่มนิ่มๆ ที่เขาเคยสัมผัสมาแล้วมันเหมือนกับเชิญชวนเขาอีกครั้ง หน้าอกหน้าใจของเธอใช่จะเล็กเหมือนร่างของเธอ มันกำลังเบียดกับอกแน่นๆ ของเขา ยิ่งเชิญชวนให้เขากระชับร่างของเธอเขามาแนบชิดมากขึ้น ยังไม่ทันที่เตชิตจะทำอะไรมากไปกว่านี้ มือเรียวทั้งสองข้างของปลายฟ้าก็ยกขึ้นประคองแก้มของเขาอย่างถือวิสาสะ “พี่ชาย ... ทำไมหล่อจังเลย” ปลายฟ้าพูดเสียงยานคาง “หล่อกว่าหนุ่มๆ เซี่ยงไฮ้พวกนั้นอีกนะเนี่ย” เตชิตชะง

เตชิตชะงัก ก่อนตอบกลับ “Yes, I am. What happened?” [ใช่ครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?] “Your friend had an accident. He is now at the Shanghai Private Hospital” [เพื่อนของคุณประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้เขาอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนเซี่ยงไฮ้] “Is he okay? How bad is it!?” [เขาปลอดภัยไหม? อาการหนักแค่ไหน!?] เตชิตถามถึงอาการทันที ปลายสายตอบกลับ “Sorry, we cannot confirm yet. Doctor is checking…” [ขออภัย, ตอนนี้เรายังไม่สามารถยืนยันอาการได้ แพทย์กำลังตรวจอยู่] จากนั้นก็มีเสียงส่งกลับมาอีกครั้ง “We would like you to come to the hospital as soon as possible.” [ทางเราของให้คุณมาที่โรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด] “OK, I’ll be there right away.” [OK, ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้] เตชิตตอบกลับก่อนจะวางสายไป “เกิดอะไรขึ้น?” ปลายฟ้าพยุงตัวเองให้นั่งลง ถามด้วยความสงสัย “คุณพีประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลเซี่ยงไฮ้ ทางโรงพยาบาลบอกว่ายังไม่รู้สึกตัว” ปลายฟ้าขมวดคิ้ว ก่อนจะพูดขึ้น “ขอฉันโทรหายัยมุกก่อนนะ” ปลายฟ้าพูดขึ้น เธอไม่มั่นใจว่าทั้งคู่อยู่ด้วยกันหรือไม่

ภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ พีรดนย์นอนนิ่งบนเตียง มีผ้าพันแผลสีขาวพันอยู่รอบศีรษะ ตามแขนมีรอยถลอกและเขียวช้ำ แขนข้างหนึ่งที่เข้าเฝือกอ่อนถูกห้อยอยู่กับเสาพยุงแขน สายน้ำเกลือระย้าอยู่ข้างเตียง ภาพที่เห็นทำให้มุกดาแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว เตชิตลุกขึ้นยืนเมื่อรู้ว่ามีคนเข้ามาภายในห้อง เขาแอบสบตากับปลายฟ้าครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มรับส่งอารมณ์ตามแผนที่วางไว้ “คุณมุกครับมาแล้วเหรอครับ” ก่อนจะเดินไปยืนข้างปลายฟ้าด้วยสีหน้าหม่นหมอง “อาการพี่พีเป็นไงบ้าง?” มุกดาถามขึ้น พร้อมกับเดินเข้าไปยืนข้างเตียง มือข้างหนึ่งของเธอยื่นไปสัมผัสแขนที่เข้าเฝือกอ่อนอย่างเบามือ “หมอบอกว่า ปลอดภัยแล้วครับ แต่ศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างแรงอาจจะฟื้นตัวช้าหน่อย และเรายังบอกไม่ได้ว่าถ้าฟื้นขึ้นมาแล้วความจำหรือระบบประสาทของนายจะเป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงของเตชิตดูเป็นกังวลเป็นอย่างมาก มุกดาหน้าซีดลงถนัดตา เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง มือของเธอสั่นเทาขณะลูบไล้ไปตามหลังมือของพีรดนย์ “พี่พี มุกอยู่นี่แล้วนะ ฟื้นขึ้นมาเถอะค่ะ” เธอพึมพำเสียงสั่น เอ่ยออกมาด้วยความห่วงใย