All Chapters of วิศวะเมียเด็ก (SM20+): Chapter 21 - Chapter 27

เสียงแก้วไวน์กระทบกันเคล้าคลอไปกับบรรยากาศอันอบอุ่นบนโต๊ะอาหาร พงษ์เพชรตักอาหารใส่จานให้ลูกสาว ก่อนจะหันไปเปิดประเด็นคุยกับว่าที่ลูกเขยคนโปรดอย่างอารมณ์ดี "ช่วงนี้ได้ข่าวว่าที่อู่คึกคักน่าดูเลยนี่หว่า ได้ยินว่าคิวจองแต่งรถยาวไปถึงปีหน้า ลูกค้าแน่นเลยสิ" โรมันยกยิ้มมุมปาก พลางเอ่ยตอบติดตลกด้วยท่าทางกวนประสาท "ก็แน่นพอตัวครับป๋า แต่ส่วนใหญ่ไม่ใช่ลูกค้าหรอกครับ... มีแต่พวกเพื่อนๆ ที่ชอบแวะมาสิง กินเหล้าฟรีแล้วไม่ยอมกลับบ้าน" เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะ ทว่ารุ่งโรจน์ บิดาของโรมันกลับส่ายหน้าเบาๆ พลางเอ็ดบุตรชายอย่างไม่จริงจังนัก "แกก็น่าจะพูดความจริงซะบ้าง วันๆ รวมตัวแต่พวกนักเลงหัวไม้ แหล่งรวมพวกอันธพาลชัดๆ ถ้าตำรวจไม่เกรงใจเพื่อนพ่อ ป่านนี้คงโดนตรวจทุกวัน" "พ่อครับ... อันธพาลที่ไหนจะหล่อแล้วก็ทำเงินได้เดือนละแปดหลักแบบผมล่ะ" โรมันยักคิ้วตอบบิดาอย่างไม่ยอมแพ้ "จะอวดว่าแกไม่ได้ขอเงินฉันใช้?" "ผมยังไม่ได้พูดนะ" "แต่ท่าทางแกบอกแบบนั้น... คิดถึงข้าวแดงแกงร้อนตอนเด็กบ้าง ใครมันหาให้แกกิน ที่บ้านมีธุรกิจเยอะแยะไม่ยอมทำ ฉันละเหนื่อยใจกับแกจริงๆ" "ผมไม่ชอบไง... ก็เคยบอกพ่อไปแล้

"หึ! ธุระงั้นเหรอ?" ฟ้าเหยียดยิ้มร้าย "ก็แค่จะมาขอทวงคืนโต๊ะตัวนี้น่ะ พวกเธอมาแย่งที่นั่งประจำของพวกฉันไป รู้ตัวหรือเปล่า?""แย่งเหรอ?" เซลีนขมวดคิ้ว "พวกเรามาก่อน โต๊ะนี้ก็ว่างอยู่ ใครๆ ก็มานั่งได้ ไม่เห็นจะมีป้ายปักไว้ว่าเป็นที่นั่งประจำของใครเลย""แต่พวกฉันนั่งตรงนี้มาตั้งหลายปีแล้ว!" ผู้หญิงอีกคนในกลุ่มเสริมขึ้นมาเสียงแข็ง"งั้นก็โทษทีละกัน ที่พวกเรามาก่อน" เซลีนตอบกลับอย่างไม่ยอมคน"...""ถ้าพวกพี่อยากนั่ง ก็รอให้พวกเรากินเสร็จก่อนละกัน""นี่เธอ!" ฟ้าตวาดเสียงดัง "อย่ามาทำปากดีกับฉันนะ! นังหน้าด้าน!"เสียงเถียงกันของเซลีนและกลุ่มผู้หญิงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนนักศึกษาในโรงอาหารเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ บางคนถึงกับลุกขึ้นยืนมองเพื่อดูสถานการณ์มีนานั่งตัวสั่นด้วยความกลัว เธอจับแขนเซลีนไว้แน่น พยายามจะดึงเพื่อนให้ยอมแพ้ แต่เซลีนกลับไม่ได้สนใจ เธอยังคงจ้องมองฟ้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธ"หน้าด้านเหรอ? ใครกันแน่ที่หน้าด้าน" เซลีนตอบกลับอย่างแสบสัน"...""ไม่มีมารยาทกะคนอื่น แล้วยังจะมาหาเรื่องคนอื่นอีก บ้าบอที่สุดเลย!""แก!"ฟ้าโกรธจัดจนตัวสั่น เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ จนสบเข้ากับแ

ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอีกครั้ง โดยไม่เปิดโอกาสให้คนตัวเล็กได้ทักท้วง จุมพิตครานี้ดุดัน เร่าร้อน และบดขยี้อย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกผ่านกลีบปากอิ่มเข้าไปตวัดเกี่ยวรัดลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง ละเลียดชิมความหวานและแลกเปลี่ยนน้ำลายจนเกิดเสียงเฉอะแฉะ เซลีนหัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็ว หายใจติดขัดจนแทบจะขาดใจ ร่างกายอ่อนระทวยไปกับสัมผัสอันชำนาญของเขา ฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสีข้างเนียนละเอียด ก่อนจะสอดล้วงเข้าไปใต้กางเกง ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับกึ่งกลางกายสาวที่เริ่มชื้นแฉะ ผ่านเนื้อผ้าชั้นในตัวจิ๋ว เซลีนสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบหุบเรียวขาเข้าหากันทันทีด้วยสัญชาตญาณ "พะ... พี่โรม พอแล้วค่ะ... อื้อ!" "หนูสัญญาแล้วว่าจะตามใจพี่ไม่ใช่เหรอครับ" โรมันถอนจูบออกเล็กน้อย กระซิบเสียงแหบพร่าชิดใบหู สายตาสีเทาจางทอประกายลุ่มลึกเปี่ยมด้วยเล่ห์กลล่อลวง "...อื้อ!" "พี่จะไม่ปล่อยให้หนูต้องเหนื่อยเลย... แต่ช่วยครางให้ดังๆ ก็พอ" วาจาหวานหยดย้อยและสายตาอันทรงเสน่ห์เปรียบเสมือนมนตร์สะกด ทำเอาเซลีนเคลิ้มตามอย่างง่ายดาย สติสัมปชัญญะที่มีเริ่มหลุดลอย โรมันอาศัยจังหวะนั้นแยกเรียวขาบางให้อ้าออกกว