All Chapters of วิศวะเมียเด็ก: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงแก้วไวน์กระทบกันเคล้าคลอไปกับบรรยากาศอันอบอุ่นบนโต๊ะอาหาร พงษ์เพชรตักอาหารใส่จานให้ลูกสาว ก่อนจะหันไปเปิดประเด็นคุยกับว่าที่ลูกเขยคนโปรดอย่างอารมณ์ดี "ช่วงนี้ได้ข่าวว่าที่อู่คึกคักน่าดูเลยนี่หว่า ได้ยินว่าคิวจองแต่งรถยาวไปถึงปีหน้า ลูกค้าแน่นเลยสิ" โรมันยกยิ้มมุมปาก พลางเอ่ยตอบติดตลกด้วยท่าทางกวนประสาท "ก็แน่นพอตัวครับป๋า แต่ส่วนใหญ่ไม่ใช่ลูกค้าหรอกครับ... มีแต่พวกเพื่อนๆ ที่ชอบแวะมาสิง กินเหล้าฟรีแล้วไม่ยอมกลับบ้าน" เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะ ทว่ารุ่งโรจน์ บิดาของโรมันกลับส่ายหน้าเบาๆ พลางเอ็ดบุตรชายอย่างไม่จริงจังนัก "แกก็น่าจะพูดความจริงซะบ้าง วันๆ รวมตัวแต่พวกนักเลงหัวไม้ แหล่งรวมพวกอันธพาลชัดๆ ถ้าตำรวจไม่เกรงใจเพื่อนพ่อ ป่านนี้คงโดนตรวจทุกวัน" "พ่อครับ... อันธพาลที่ไหนจะหล่อแล้วก็ทำเงินได้เดือนละแปดหลักแบบผมล่ะ" โรมันยักคิ้วตอบบิดาอย่างไม่ยอมแพ้ "จะอวดว่าแกไม่ได้ขอเงินฉันใช้?" "ผมยังไม่ได้พูดนะ" "แต่ท่าทางแกบอกแบบนั้น... คิดถึงข้าวแดงแกงร้อนตอนเด็กบ้าง ใครมันหาให้แกกิน ที่บ้านมีธุรกิจเยอะแยะไม่ยอมทำ ฉันละเหนื่อยใจกับแกจริงๆ" "ผมไม่ชอบไง... ก็เคยบอกพ่อไปแล้

"หึ! ธุระงั้นเหรอ?" ฟ้าเหยียดยิ้มร้าย "ก็แค่จะมาขอทวงคืนโต๊ะตัวนี้น่ะ พวกเธอมาแย่งที่นั่งประจำของพวกฉันไป รู้ตัวหรือเปล่า?""แย่งเหรอ?" เซลีนขมวดคิ้ว "พวกเรามาก่อน โต๊ะนี้ก็ว่างอยู่ ใครๆ ก็มานั่งได้ ไม่เห็นจะมีป้ายปักไว้ว่าเป็นที่นั่งประจำของใครเลย""แต่พวกฉันนั่งตรงนี้มาตั้งหลายปีแล้ว!" ผู้หญิงอีกคนในกลุ่มเสริมขึ้นมาเสียงแข็ง"งั้นก็โทษทีละกัน ที่พวกเรามาก่อน" เซลีนตอบกลับอย่างไม่ยอมคน"...""ถ้าพวกพี่อยากนั่ง ก็รอให้พวกเรากินเสร็จก่อนละกัน""นี่เธอ!" ฟ้าตวาดเสียงดัง "อย่ามาทำปากดีกับฉันนะ! นังหน้าด้าน!"เสียงเถียงกันของเซลีนและกลุ่มผู้หญิงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนนักศึกษาในโรงอาหารเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ บางคนถึงกับลุกขึ้นยืนมองเพื่อดูสถานการณ์มีนานั่งตัวสั่นด้วยความกลัว เธอจับแขนเซลีนไว้แน่น พยายามจะดึงเพื่อนให้ยอมแพ้ แต่เซลีนกลับไม่ได้สนใจ เธอยังคงจ้องมองฟ้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธ"หน้าด้านเหรอ? ใครกันแน่ที่หน้าด้าน" เซลีนตอบกลับอย่างแสบสัน"...""ไม่มีมารยาทกะคนอื่น แล้วยังจะมาหาเรื่องคนอื่นอีก บ้าบอที่สุดเลย!""แก!"ฟ้าโกรธจัดจนตัวสั่น เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ จนสบเข้ากับแ

ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอีกครั้ง โดยไม่เปิดโอกาสให้คนตัวเล็กได้ทักท้วง จุมพิตครานี้ดุดัน เร่าร้อน และบดขยี้อย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกผ่านกลีบปากอิ่มเข้าไปตวัดเกี่ยวรัดลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง ละเลียดชิมความหวานและแลกเปลี่ยนน้ำลายจนเกิดเสียงเฉอะแฉะ เซลีนหัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็ว หายใจติดขัดจนแทบจะขาดใจ ร่างกายอ่อนระทวยไปกับสัมผัสอันชำนาญของเขา ฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสีข้างเนียนละเอียด ก่อนจะสอดล้วงเข้าไปใต้กางเกง ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับกึ่งกลางกายสาวที่เริ่มชื้นแฉะ ผ่านเนื้อผ้าชั้นในตัวจิ๋ว เซลีนสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบหุบเรียวขาเข้าหากันทันทีด้วยสัญชาตญาณ "พะ... พี่โรม พอแล้วค่ะ... อื้อ!" "หนูสัญญาแล้วว่าจะตามใจพี่ไม่ใช่เหรอครับ" โรมันถอนจูบออกเล็กน้อย กระซิบเสียงแหบพร่าชิดใบหู สายตาสีเทาจางทอประกายลุ่มลึกเปี่ยมด้วยเล่ห์กลล่อลวง "...อื้อ!" "พี่จะไม่ปล่อยให้หนูต้องเหนื่อยเลย... แต่ช่วยครางให้ดังๆ ก็พอ" วาจาหวานหยดย้อยและสายตาอันทรงเสน่ห์เปรียบเสมือนมนตร์สะกด ทำเอาเซลีนเคลิ้มตามอย่างง่ายดาย สติสัมปชัญญะที่มีเริ่มหลุดลอย โรมันอาศัยจังหวะนั้นแยกเรียวขาบางให้อ้าออกกว

ความเงียบสงบเข้าปกคลุมเพนท์เฮาส์หรูอีกครั้งหลังจากศึกรักอันยาวนานสร่างซาลงร่างสูงกำยำของ โรมัน ยืนเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงยีนขายาวตัวเดียว พิงราวเหล็กอยู่ริมระเบียงกว้างสายตาทอดมองออกไปทิศทางตึกสูงของกรุงเทพ ก่อนจะหันกลับเข้ามาด้านในห้องนอน ผ่านประตูกระจกบานใหญ่ที่เปิดอ้าไว้เล็กน้อยสายตาคมกริบจ้องมองไปยังร่างนุ่มนิ่ม ที่ขดตัวอยู่ใต้ผืนผ้าห่มหนาบนเตียง สิ่งเดียวที่โผล่พ้นผ้าออกมา มีเพียงกลุ่มผมของเซลีน ที่กระจายตัวอยู่บนหมอนโรมันมองภาพตรงหน้านิ่ง นัยน์ตาฉายประกายลุ่มลึกยากจะคาดเดา เขายกบุหรี่ขึ้นแตะริมฝีปาก อัดนิโคตินเข้าปอดลึกๆ อีกครั้ง ก่อนจะพ่นควันสีเทาหม่นออกมาทางปากและจมูก สายลมยามเย็นพัดเอื่อยๆ พาให้ควันบุหรี่หายไปเขาบี้ก้นบุหรี่ลงกับจานแก้วบนโต๊ะกระจกข้างระเบียงจนไฟดับสนิท จากนั้นจึงหมุนตัวกลับเข้ามาในห้องนอน ที่ปรับอุณหภูมิแอร์ไว้เย็นฉ่ำร่างสูงเดินมานั่งลงบนเตียง น้ำหนักตัวที่จมลงทำให้ฟูกยวบลงเล็กน้อย โรมันยื่นมือออกไปลูบเรือนผมนุ่มสลวยของคนตัวเล็กอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ ส่งเสียงทุ้มปลุกเธอให้รู้สึกตัว"ลีนครับ... ตื่นก่อนคนดี""อือ... อื้อ..."เซลีนครางงอแงในลำคอด้วยควา

วันต่อมา บรรยากาศรอบบริเวณตึงเครียดจนไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง รังสีความอึดอัดแผ่ออกมาจากร่างกำยำของ โรมัน ที่ยืนกอดอกหน้าตึงอยู่ตรงม้านั่งยาว ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดตั้งแต่เช้า เขาจ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง ใครเดินผ่านไปมาหรือเข้ามาทักทายก็โดนตวาดหน้าหงายกลับไปหมด จนบรรดารุ่นน้องสโมสรนักศึกษาพากันขวัญผวา ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ "เป็นเหี้ยอะไรของมึงวะไอ้โรม? หน้าเป็นตูดตั้งแต่เช้าละ ใครไปกระตุกหนวดมึงมาอีก" สงครามเดินเข้ามาทักพลางขมวดคิ้วมองเพื่อนสนิท "เออ... เห็นอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด ใครพูดด้วยมึงก็พาลใส่เขาหมดเลยนะวันนี้" เรย์ ที่เดินตามหลังมาติดๆ เอ่ยเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โรมันถอนหายใจออกมาอย่างหัวเสีย เขาถูสันกรามตัวเองแรงๆ ด้วยความขุ่นเคืองในอก "ลีนไม่รับสายกูตั้งแต่เช้าแล้ว... ข้อความในไลน์ส่งไปก็ไม่ตอบ" "เขาอาจจะเรียนอยู่ หรือไม่ก็ยังไม่เห็นข้อความมึงเปล่าวะ? อย่าเพิ่งประสาทแดกไปเองดิ่" สงครามยักไหล่ "ไม่ใช่..." โรมันส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ปกติลีนตอบกูตลอด ต่อให้เรียนอยู่ก็ต้องส่งสติกเกอร์มาบอก แต่นี่เงียบหายไปเลย โทรไปหลายสายก็ไม่รับ... มันแปลก" ในขณะที่